Εκλογική ήττα υπέστη ο Σαλβίνι και η Λίγκα του Βορρά στις περιφερειακές εκλογές της Εμίλια Ρομάνια την Κυριακή 26 Γενάρη -τις οποίες ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει σαν ένα μεγάλο πολιτικό στοίχημα, προκειμένου σε περίπτωση νίκης του να ζητήσει νέες βουλευτικές εκλογές.
Στην Eμίλια Ρομάνια, με πρωτεύουσα την “κόκκινη Μπολόνια” που παραδοσιακά έχει υπάρξει κέντρο του βιομηχανικού βορρά και πολιτικό προπύργιο της Αριστεράς, η παράταξη του Σαλβίνι παρουσιαζόταν αυτή τη φορά ως το φαβορί για την επικράτηση στις τοπικές εκλογές. Αλλά τις εκλογές κέρδισε τελικά ο υποψήφιος του λεγόμενου “κεντροαριστερού” Δημοκρατικού Κόμματος Μπονατσίνι με 51,36%, με τον υποψήφιο του Σαλβίνι να παίρνει 43,7% και το Κίνημα των Πέντε Αστέρων που συμμετέχει στην κυβέρνηση με το Δημοκρατικό Κόμμα -μόλις 3,5%.
Εφημερίδες και σχολιαστές έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την επικράτηση του Μπονατσίνι και την ήττα της Λίγκας του Βορρά σαν μια νίκη των “ευρωπαϊστών” και της “υπεύθυνης” πολιτικής απέναντι στον “λαϊκιστή” Σαλβίνι. Πρόκειται για απόλυτη παραχάραξη της αλήθειας.
Αν η πολιτική μάχη των εκλογών αφηνόταν στα χέρια του Δημοκρατικού Κόμματος, ο υποψήφιός τους δεν θα κέρδιζε ποτέ τις εκλογές. Τη νίκη, τού την χάρισε η μαζική συμμετοχή του κόσμου (η συμμετοχή κυριολεκτικά εκτινάχτηκε από το 37% το 2014 στο 67,6% το 2020) που θέλησε με την ψήφο του να μαυρίσει την πολιτική του Σαλβίνι και να μην επιτρέψει την επιστροφή της ακροδεξιάς στην εξουσία με ακόμη πιο αναβαθισμένους όρους.
Και ο λόγος που συνέβη αυτό έχει όνομα, λέγεται Σαρδέλες. Το αντιφασιστικό κίνημα των Σαρδελών που ξεκίνησε με αυθόρμητη πρωτοβουλία αντιφασιστών από την Μπολόνια και απλώθηκε σε δεκάδες πόλεις σε όλη την Ιταλία τους περασμένους μήνες γεμίζοντας τις πλατείες με δεκάδες χιλιάδες κόσμο, ήταν καθοριστικό για να δημιουργήσει ένα μαζικό ρεύμα που κατέληξε στην ήττα Σαλβίνι.
Την εκλογική μάχη την κέρδισε με το σπαθί του το αντιφασιστικό κίνημα ακριβώς για τους αντίθετους λόγους από αυτούς που υποστηρίζουν οι διάφοροι κονδυλοφόροι. Γιατί ήταν μια μάχη που παίχτηκε όχι στα “προεκλογικά προγράμματα” αλλά στους δρόμους και στις πλατείες καταφέρνοντας να πάρει ένα μαζικό, λαϊκό χαρακτήρα, που εξάλλου και το ίδιο το όνομά του κινήματος υποδηλώνει.
Φυσικά το Δημοκρατικό Κόμμα (που μαζί με τους 5 Αστέρες συνεχίζει τις πολιτικές Σαλβίνι όσον αφορά στη λιτότητα και δεν τολμά να ξηλώσει τα αντιμεταναστευτικά μέτρα που πήρε η προηγούμενη με υπουργό Εξωτερικών τον Σαλβίνι) έσπευσε να οικειοποιηθεί αυτό το κίνημα για προφανείς λόγους. Αλλά πραγματικά θα πρέπει να είναι κανείς χαζός για να πιστεύει ότι ο λόγος που ο Σαλβίνι έχασε το πολύτιμο στοίχημα των εκλογών στην Εμίλια Ρομάνια, ήταν η “ατζέντα” του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ακόμη περισσότερο, η ήττα του Σαλβίνι στην Εμίλα Ρομάνια, μπορεί να γίνει το εφαλτήριο για μια αντιστροφή της πολιτικής κατάστασης στην Ιταλία, που την τελευταία δεκαετία έχει δει την ακροδεξιά να πηγαίνει από νίκη σε νίκη. Απέδειξε με μαζικούς όρους ότι ο μόνος τρόπος για να ηττηθεί είναι ο δρόμος και όχι οι εκλογές και οι υποσχέσεις.
Είναι μεγάλη ευθύνη των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς στην Ιταλία -και όχι μόνο- να δουν αυτή τη νίκη και να μην την χαρίσουν στο Δημοκρατικό Κόμμα και τις “υπεύθυνες δυνάμεις των ευρωπαϊστών”. Αλλά αντίθετα να παρέμβουν μέσα στην αντιφασιστική διάθεση που έκφρασαν στις πλατείες μαζικά οι Σαρδέλες ώστε αυτή να κλιμακωθεί κόντρα στην παραμένουσα απειλή της ακροδεξιάς και να ριζοσπαστικοποιηθεί ακόμη περισσότερο, κόντρα στις ρατσιστικές πολιτικές και τη λιτότητα που συνεχίζει και η τωρινή κυβέρνηση ανοίγοντας, το δίχως άλλο, το δρόμο στους Σαλβίνι.