Το “Σχέδιο του Αιώνα” για την Παλαιστίνη που σέρβιρε ο γαμπρός του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ” την περασμένη βδομάδα έχει ήδη πάρει τον υπότιτλο “Η απάτη του αιώνα” στον αραβικό κόσμο. Είναι τόσο εξωφρενικές οι προτάσεις που ακόμη και διπλωμάτες με εμπειρία στα ιμπεριαλιστικά διαπραγματευτικά τραπέζια έτριβαν τα μάτια τους να δουν αν έβλεπαν καλά τους χάρτες του Κούσνερ. Το “σχέδιο” είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του Ισραήλ και συγκεκριμένα του Νετανιάχου. Η ισραηλινή Δεξιά πανηγυρίζει και ευχαριστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η παλαιστινιακή ηγεσία όχι μόνο δεν συμμετείχε σε οποιαδήποτε “διαπραγμάτευση” αλλά, πολύ σωστά, δεν δέχεται καν να ακούσει. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, αρνήθηκε να σηκώσει το τηλέφωνο στον Τραμπ.

Το πρώτο λοιπόν πρωτοφανές στοιχείο αυτού του σχεδίου είναι ότι ο υποτιθέμενος “διαμεσολαβητής” ούτε καν κάνει την προσπάθεια να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα στις δύο πλευρές. Η ανακοίνωση του Κούσνερ έμοιαζε με μαύρη κωμωδία. Αξιοποίησε το χρόνο του για να βρίσει και να προσβάλλει τους Παλαιστίνιους που “δεν έχουν καταφέρει το παραμικρό στις λυπηρές, απαίσιες ζωές τους” και να πει πως αν δεν δεχτούν αυτό το σχέδιο μετά κανείς δεν θα ακούει τους ισχυρισμούς τους ότι “τάχα, έχουν δικαιώματα”(!).

Ο Κούσνερ πατάει γερά στην παράδοση των τοποτηρητών της αποικιοκρατίας. Το σχέδιο λέει πως το Παλαιστινιακό πρόβλημα οφείλεται στην “κακή ηγεσία” των Παλαιστίνιων. Οι πόλεμοι του Ισραήλ, η κατοχή της παλαιστινιακής γης, οι εποικισμοί με τους οποίους κλέβεται ακόμη και αυτή την στιγμή κι άλλη γη, η δημιουργία εφτά εκατομμυρίων προσφύγων, όλα αυτά θεωρούνται “τετελεσμένα” και επί της ουσίας “δίκαια”. Το πρόβλημα είναι πως οι Παλαιστίνιοι δεν τα αποδέχθηκαν για να έρθει η ειρήνη. Πρόκειται για λογική με την οποία προσπάθησαν να κρατήσουν τις αφρικανικές τους αποικίες μέχρι το τέλος οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Το πρόβλημα δεν ήταν η αποικιοκρατία αλλά ο ντόπιος πληθυσμός που ήταν αμόρφωτος, άγριος, άτακτος και τρομοκράτης.

Η πρόταση του Κούσνερ αντιγράφει ξεδιάντροπα από τις τακτικές της αποικιοκρατίας, ιδιαίτερα από τα Μπαντουστάν της Νότιας Αφρικής. Στη Νότια Αφρική, από την εποχή των Άγγλων, αλλά κυρίως στην περίοδο του καθεστώτος του ρατσιστικού απαρτχάιντ, ιδρύθηκαν υποτιθέμενα “ανεξάρτητα” κρατίδια όπου έστελναν μαζικά τον μαύρο πληθυσμό, ώστε να μην έχει το οποιοδήποτε δικαίωμα μέσα στο νοτιοαφρικανικό κράτος. Ο κόσμος έπρεπε να βγει από το Μπαντουστάν, να πάει να δουλέψει στην επίσημη “Νότια Αφρική” και να επιστρέψει.

Ο χάρτης του Κούσνερ για το υποτιθέμενο “παλαιστινιακό κράτος” είναι χάρτης - Μπαντουστάν. Στη Δυτική Όχθη, την οποία το Ισραήλ άρπαξε με τον πόλεμο του ‘67, νομιμοποιούνται όλοι οι ισραηλινοί εποικισμοί, με τα σύνορα που οι ίδιοι οι έποικοι έχουν διαμορφώσει, ακόμη και εκεί που δεν έχουν καταφέρει ακόμη να χτίσουν. Για τους Παλαιστίνιους απομένουν οι περιοχές που τους έχουν αφήσει πίσω από το μεγάλο τείχος που έχτισε το Ισραήλ και ανάμεσα στις υπόλοιπες γραμμές “ασφαλείας” και τους αυτοκινητόδρομους μόνο για Ισραηλινούς. Πρόκειται για μικρά νησάκια γης περιτριγυρισμένα από ισραηλινούς εποικισμούς και ισραηλινό στρατό, τα οποία θα συνδέονται μεταξύ τους με γέφυρες και τούνελ, σαν πτέρυγες μιας φυλακής. Ολόκληρη η κοιλάδα του Ιορδάνη χαρίζεται στο Ισραήλ. Δεν είναι μόνο το πιο εύφορο τμήμα της Δυτικής Όχθης, αλλά και το πέρασμα προς την Ιορδανία. Έτσι, τα παλαιστινιακά “νησάκια” παραμένουν ολοκληρωτικά εντός ισραηλινής θάλασσας, χωρίς σύνορα με το διπλανό αραβικό κράτος.

Υποκρισία

Όσον αφορά στην Ιερουσαλήμ, εκεί ξανά η προσφορά του Κούσνερ ξεπερνάει και τα συνθήματα των πιο ακραίων της σιωνιστικής Δεξιάς. Περνάει ολόκληρη σε ισραηλινό έλεγχο, ενώ με περίσσεια υποκρισία γίνεται αναφορά σε “από κοινού” πρωτεύουσα. Μόνο που ο παλαιστινιακός έλεγχος της Ιερουσαλήμ δεν εφαρμόζεται μέσα στην Ιερουσαλήμ, αλλά… έξω από αυτήν. Η Αμπού Ντις είναι ένα υποβαθμισμένο χωριό - δορυφόρος, δεν ανήκει στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Πριν από τη δημιουργία του τείχους, ο κόσμος μέσα σε ένα τέταρτο πήγαινε με το αυτοκίνητο να δουλέψει στην Ιερουσαλήμ. Μετά το τείχος, χρειάζεται μια ώρα περιπλάνησης για να φτάσει. Εκεί διάλεξε ο Κούσνερ να τοποθετήσει την πρωτεύουσα του “παλαιστινιακού κράτους”.

Η Λωρίδα της Γάζας, η πιο μεγάλη φυλακή, εκεί όπου σχεδόν δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιοι επιβιώνουν αποκλεισμένοι σε μια περιοχή μικρότερη από την Άνδρο, εντάσσεται σε αυτό το δίκτυο Μπαντουστάν, με ένα υπόγειο τούνελ προς τη Δυτική Όχθη. Μάλιστα, η γενναιοδωρία του σχεδίου, σύμφωνα με τον Κούσνερ είναι ότι “χαρίζονται” στους Παλαιστίνιους δύο ζώνες μέσα στην έρημο Νέγκεβ, ως αντάλλαγμα για την έξτρα κλεμμένη γη στη Δυτική Όχθη που πάει στο Ισραήλ. Εκεί με άλλα τούνελ θα πηγαίνουν προς μία βιομηχανική ζώνη και προς μία ειδική περιοχή αγροτικών καλλιεργειών.

Άλλο βήμα προς την μπαντουστανοποίηση της Παλαιστίνης είναι ότι φιλοδοξούν να περάσουν στον “έλεγχο” του υποτιθέμενου “κράτους”, την ζώνη του λεγόμενου “Τριγώνου” που βρίσκεται στο βορειοδυτικό Ισραήλ. Εκεί βρίσκεται ο πιο συγκεντρωμένος αραβικός πληθυσμός που παρέμεινε μέσα στο Ισραήλ παρά το διωγμό του 1947-48. Δεν πρόκειται λοιπόν για γη που χαρίζεται στους Παλαιστίνιους, αλλά για υλοποίηση ενός αιτήματος της πιο επιθετικής άκρας δεξιάς του Ισραήλ. Θέλουν να χάσουν τα δικαιώματα του πολίτη του Ισραήλ (έστω και πολίτης δεύτερης κατηγορίας) οι Παλαιστίνιοι που έμειναν εντός, έτσι δημιουργούν ένα εσωτερικό μπαντουστάν που επίσης θα συνδέεται με την Δυτική Όχθη. Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η πίεση στην ισραηλινή πολιτική σκηνή που προκαλούν οι Άραβες ψηφοφόροι. Με άλλα λόγια πληθυσμιακή “εκκαθάριση”.