Τι παράδοξο! Η φετινή Πρωτομαγιά, στις πιο πιεσμένες συνθήκες, κάτω από απαγορεύσεις και περιορισμούς ήταν μια από τις πιο διεθνιστικές Πρωτομαγιές των τελευταίων δεκαετιών. Την ώρα που οι κυβερνήσεις αλληλοκατηγορούνται και αλληλοσαμποτάρονται για το ποιος φταίει και ποιος θα πληρώσει την κρίση, ένα κόκκινο νήμα ενώνει εργάτες και εργάτριες σε όλο τον κόσμο με τα ίδια αιτήματα: δεν θα μας στείλετε στο θάνατο για τα κέρδη σας, δεν θα σας αφήσουμε να αξιοποιήσετε την πανδημία για να μας ξεζουμίσετε κι άλλο, φέρτε πίσω όλα όσα μας κλέψατε τα τελευταία χρόνια όταν υποσχόσασταν πως ξαναστήνατε την οικονομία στα πόδια της.
Οι από πάνω βλέπουν τον κίνδυνο αυτής της αντεπίθεσης. Γι’ αυτό και φέτος, αν και οι πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις ήταν περιορισμένες ή συμβολικές, τα μέσα ενημέρωσης των αφεντικών έδωσαν μεγάλη προσοχή. Οι εικόνες από την Αθήνα και η επιτυχία της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα έγιναν πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή ρεπορτάζ για την Πρωτομαγιά, αλλά δεν ήταν οι μόνες. Στο μακρινό Σίδνεϊ της Αυστραλίας όπου η οικονομία έχει ήδη συρρικνωθεί κατά 10%, οι σύντροφοι της Solidarity, της αδελφής εφημερίδας της Εργατικής Αλληλεγγύης γράφουν πως “150 αυτοκίνητα και ποδήλατα συμμετείχαν στο κονβόι της Πρωτομαγιάς που στηρίχθηκε από συνδικάτα όπως των Ναυτεργατών, των Οικοδόμων, της Εκπαίδευσης και των εργαζόμενων στο Λιανικό Εμπόριο και τα Φαστ Φουντ. ‘Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης. Είναι θεμελιώδους σημασίας ο κόσμος της εργατικής τάξης να απορρίψει τις επιθέσεις και τη λιτότητα που ξεδιπλώνεται. Δεν θα αποδεχτούμε οι εργάτες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης να δεχθούν επιθέσεις στους μισθούς και στα δικαιώματά τους’, είπε ο γραμματέας των Ναυτεργατών του Σίδνεϊ στην ομιλία του’”.
Ένα από τα σημάδια της μεγάλης ανάγκης για διεθνιστική αλληλεγγύη ήρθε από τις ΗΠΑ. Εκεί που γεννήθηκε αλλά επισήμως δεν γιορτάζεται η Πρωτομαγιά. Κι όμως φέτος, στους χώρους που βρίσκονται σε κινητοποίηση και αναβρασμό στη διάρκεια της πανδημίας, πρωτοβουλίες εργατών και τοπικά συνδικάτα οργάνωσαν απεργίες και δράσεις την Πρωτομαγιά. Τονίζοντας ότι θέλουν να βρίσκονται στον αγώνα την ίδια μέρα με τους εργάτες όλου του κόσμου και όχι μόνοι τους την πρώτη Δευτέρα του Σεπτέμβρη, την επίσημη “Μέρα της Εργασίας”. Συγκεντρώσεις έγιναν έξω από αποθήκες της Amazon. Στο Όκλαντ της Καλιφόρνιας οι λιμενεργάτες οργάνωσαν απεργία και κονβόι αλληλεγγύης στους δρόμους της πόλης. Στο Σαν Φρανσίσκο εργαζόμενοι από τους χώρους “πρώτης γραμμής” με πρώτους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία έκαναν διαδηλώσεις και συνέχισαν τον συντονισμό με πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στις γειτονιές και αντιρατσιστικές οργανώσεις -οι Αφροαμερικανοί πληρώνουν δυσανάλογα και την πανδημία και τις συνέπειες των απολύσεων.
Στις χώρες όπου η καραντίνα συνεχίζεται πιο αυστηρά, τα συνδικάτα οργάνωσαν διαδικτυακές εκδηλώσεις, αλλά από τη Γαλλία ως τη Νότια Κορέα, την Ινδονησία και το Πακιστάν βγήκαν και στους δρόμους, με πανό, πικέτες και τηρώντας τις απαραίτητες αποστάσεις. Στη Γερμανία οργανώθηκαν διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις, από το Βερολίνο ως τη Βαυαρία.
Στην Τουρκία η αστυνομία συνέλαβε 15 συνδικαλιστές που αψήφησαν την απαγόρευση της διαδήλωσης, ανάμεσά τους την επικεφαλής της συνομοσπονδίας DISK. Στο Χονγκ Κονγκ η αστυνομία επιτέθηκε με δακρυγόνα στον κόσμο που άρχισε να συγκεντρώνεται, για να διαλύσει τη διαδήλωση. Φοβούνται ότι το κίνημα που συγκλόνισε το Χονγκ Κονγκ (και την Κίνα) για μήνες από πέρυσι την Άνοιξη θα επανέλθει. Στον Λίβανο η Πρωτομαγιά έγινε κομμάτι της μαζικής επανεμφάνισης του κινήματος που ανέτρεψε την κυβέρνηση το περασμένο φθινόπωρο.
Και ο Λίβανος και το Χονγκ Κονγκ και άλλα σημεία στέλνουν ένα ακόμη μήνυμα που τρομάζει τις κυβερνήσεις. Όχι μόνο ότι η εργατική τάξη είναι εδώ και θα δώσει τη μάχη για να μην πληρώσει και αυτή την κρίση, αλλά και ότι οι βδομάδες της καραντίνας δεν λειτούργησαν σαν εκτόνωση των εκρηκτικών πολιτικών κρίσεων που συσσωρεύονταν. Το αντίθετο, λειτούργησαν σαν χύτρα όπου αυξήθηκαν όλες οι πιέσεις και μπορεί να σκάσουν πριν ή αφού ανοίξει λίγο το καπάκι. Χώρες όπως το Σουδάν, η Αλγερία, το Ιράκ που βρέθηκαν στο χείλος της επανάστασης, θα βγουν από την καραντίνα με τις οικονομίες τους σε αχανές τοπίο λόγω της κατάρρευσης των τιμών του πετρέλαιου.