Τα μέτρα “εξόδου” από την καραντίνα διεθνώς αντί να μειώνουν, εντείνουν τη διπλή πίεση που βιώνει ο απλός κόσμος όλες αυτές τις βδομάδες για το αν θα αφεθεί στο έλεος της ασθένειας και των διαλυμένων συστημάτων Υγείας ή θα αφεθεί στη μοίρα και στην πείνα του κλεισμένος στο σπίτι. Το άνοιγμα της οικονομίας γίνεται με βάση τις απαιτήσεις των αφεντικών, όχι με βάση τις ανάγκες. Ακόμη και το άνοιγμα των σχολείων γίνεται με βάση το πόσο βαραίνει στην επιβράδυνση της κερδοφορίας, γι’ αυτό και αλλού πάνε για γρήγορο άνοιγμα και αλλού λένε από Σεπτέμβρη και βλέπουμε. Και για πολύ κόσμο -πολλά εκατομμύρια σε ολόκληρο τον πλανήτη- άνοιγμα της οικονομίας δεν σημαίνει επιστροφή στη δουλειά, αλλά ανεργία με χειρότερους όρους από πριν.
Οι ειδήσεις για τις εκατομμύρια χαμένες θέσεις εργασίας στις αεροπορικές εταιρείες, στα ξενοδοχεία, τον τομέα της ενέργειας και της ψυχαγωγίας δεν είναι απλή στατιστική για τον κόσμο που χάνει τη δουλειά του και για την οικογένειά του. Απέναντι σε αυτά, οι κυβερνήσεις βάζουν μπρος το χαλάρωμα της καραντίνας, χωρίς να ξέρουν ούτε πώς, ούτε γιατί και χωρίς τον παραμικρό συντονισμό. Πίσω από τη βιτρίνα των διεθνών οργανισμών και της συνεργασίας, αυτό που αναδεικνύεται στην πρώτη γραμμή είναι ο άγριος ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών και των επιχειρήσεων για το ποιος θα πληρώσει την κρίση.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αυτή που ξεμπροστιάζεται περισσότερο από όλους. Αυτές τις μέρες αυξάνονται οι τσακωμοί για το ποιος εκμεταλλεύεται τη χαλάρωση των ελέγχων για τις κρατικές ενισχύσεις. Η Γερμανία αντιπροσωπεύει το 50% των κρατικών επιδοτήσεων που έχουν δοθεί σε επιχειρήσεις στη διάρκεια της πανδημίας, καταγγέλλει η κυβέρνηση της Ισπανίας. Διαστρεβλώνεται η “ελεύθερη αγορά”. Μα, δώστε κι εσείς να σώσετε τα αφεντικά της χώρας σας, τους απαντάει η Γερμανία και η Αυστρία, μην ζητάτε να ξελασπώσουν οι γερμανικές τράπεζες τους Ισπανούς ξενοδόχους.
Παγκόσμια αβεβαιότητα
Όπως και στη διάρκεια της κρίσης του 2007-2008, την ώρα που οι κυβερνήσεις της ΕΕ ξεσκίζονται, στις ΗΠΑ η ομοσπονδιακή τράπεζα (Fed) έχει τη δυνατότητα να ρίξει 50 δις δολάρια σε “ρευστότητα”. Όμως, οι συνθήκες παγκόσμιας αβεβαιότητας είναι τέτοιες που ο Αμερικάνος πολυδισεκατομμυριούχος Γουόρεν Μπάφετ πουλάει όλες τις μετοχές του σε αεροπορικές εταιρείες και δηλώνει πως δεν βρίσκει καμιά επένδυση σε κανέναν τομέα της οικονομίας που να αξίζει τον κόπο να χρηματοδοτηθεί. Η Disney, αυτός ο γίγαντας της ψυχαγωγίας, έχει στείλει 100 χιλιάδες εργαζόμενους στα σπίτια τους. Είναι τόσο μεγάλη η συζήτηση για την αδυναμία τους να ελέγξουν τις πολιτικές συνέπειες που η ίδια η Fed ανέδειξε και δημοσίευσε έρευνα για τη σύνδεση μεταξύ των θανάτων από την Ισπανική γρίπη και την άνοδο του ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία στη δεκαετία του ‘20 και του ‘30.
Η Αργεντινή και ο Λίβανος οδεύουν προς πιθανή κήρυξη χρεοκοπίας αυτή τη βδομάδα. Στο μεταξύ, οι αναπτυσσόμενες χώρες που υποτίθεται (χάρη και σε αρκετά μαγειρεμένα στατιστικά) ότι γλύτωσαν από το πρώτο κύμα του κορονοϊού, καλούν τον κόσμο τους τώρα να ξαναπάει στη δουλειά για να τροφοδοτηθεί η παγκόσμια αλυσίδα παραγωγής, ενώ από άποψη δημόσιας υγείας βρίσκονται σε χειρότερο σημείο από όταν επιβλήθηκε καραντίνα.
Τα συνδικάτα αναδεικνύονται σε κρίσιμο παράγοντα για πραγματική έξοδο από την κρίση. Ακόμη και τα στοιχειώδη μέτρα που υπόσχονται οι κυβερνήσεις για την επιστροφή στα εργοστάσια, τα γραφεία και τα θρανία ποιος θα τα επιβλέψει; Ποιος θα τα επιβάλει; Οι βιομήχανοι σαν αυτούς της Βόρειας Ιταλίας που έστελναν τον κόσμο σε μαζικό θάνατο; Οι φίλοι του Μπόρις Τζόνσον στη Βρετανία που λένε πως θα επιτρέπονται πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίες στο χώρο δουλειάς αλλά μέχρι… 15 λεπτά;
Τώρα είναι η στιγμή για οργάνωση όλων στα συνδικάτα, στήσιμο επιτροπών υγιεινής και ασφάλειας σε κάθε γραφείο ώστε η επιστροφή ή μη-επιστροφή να γίνει με τους όρους που συμφέρουν την πλειοψηφία. Και για σύνδεση όλων αυτών των πρωτοβουλιών με τη συνολική μάχη για δουλειές και μισθούς, παίρνοντας στα χέρια μας τις επιχειρήσεις που τα αφεντικά θα βγάλουν “μη-κερδοφόρες” το επόμενο διάστημα. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα για εργατική έξοδο από την κρίση έρχεται σαν ανάγκη από κάθε σημείο του πλανήτη όπου η εργατική τάξη αντιστάθηκε χωρίς φόβο αυτούς τους μήνες και βγαίνει χωρίς φόβο απέναντι στα αφεντικά που έδειξαν με όλους τους τρόπους τι άχρηστη και παρασιτική τάξη είναι.