Διεθνή
Ο Σίσι ετοιμάζει εισβολή στη Λιβύη

Διαβάστε επίσης

Ο Μητσοτάκης, στην τηλεφωνική επικοινωνία του με τον αιγύπτιο δικτάτορα Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στις 23 Ιούλη με αφορμή την εθνική επέτειο της χώρας του, χαιρέτισε «τις προσπάθειες της Αιγύπτου για να επιτευχθεί μία πολιτική διευθέτηση στην κρίση της Λιβύης, με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στη χώρα αυτή»!

Αν δεν έκρυβε τόση υποκρισία μπορούσε να είναι ανέκδοτο μαύρου χιούμορ. Αλλά δεν είναι για γέλια. Μόλις τέσσερις μέρες πριν το τηλεφώνημα, το ελεγχόμενο από τον Σίσι αιγυπτιακό «κοινοβούλιο» υιοθέτησε την πρόταση του δικτάτορα για στρατιωτική επέμβαση «εκτός συνόρων στα δυτικά», δηλαδή στη Λιβύη, «για λόγους εθνικής ασφαλείας». Μέχρι τώρα η Αίγυπτος μαζί με τα Εμιράτα ήταν οι βασικοί προμηθευτές στρατιωτικής βοήθειας στον Χαλίφα Χαφτάρ. Τώρα, ο Σίσι οργανώνει την άμεση στρατιωτική επέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης για να στηρίξει τον στρατηγό Χαφτάρ, καθώς ο τελευταίος δέχεται τη μια ήττα μετά την άλλη και οι δυνάμεις του αντιπάλου του, του Σάρατζ, πολιορκούν την κομβική πόλη της Σύρτης και τη σημαντική αεροπορική βάση αλ Τζούφρα.

Ο Χαλίφα Χαφτάρ είναι ο επικεφαλής της μίας από τις δύο κυβερνήσεις που αλληλομάχονται στη Λιβύη (επικεφαλής της άλλης είναι ο Σάρατζ στην πρωτεύουσα Τρίπολη). Ο Σάρατζ έχει τη στήριξη της Τουρκίας και του Κατάρ. Στο πλευρό του Χαφτάρ βρίσκεται η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα, η Γαλλία και η Ρωσία και μαζί τους, η Ελλάδα. Τον στήριξαν σαν τον μόνο ικανό να στήσει ένα κέντρο εξουσίας με εγγύηση τον στρατό του και να εξαφανίσει τις δυνάμεις του πολιτικού Ισλάμ που συνδέονται με την κυβέρνηση της Τρίπολης. Ο Χαφτάρ εμφανιζόταν σαν λιβυκή εκδοχή του Σίσι, που θα φέρει «σταθερότητα», βάζοντας τους πάντες φυλακή, σκοτώνοντας και βασανίζοντας. 

Θέατρο

Όμως, η Λιβύη έχει γίνει και θέατρο έμμεσης ελληνοτουρκικής σύγκρουσης από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις Σάρατζ και Ερντογάν προχώρησαν σε «μνημόνιο συμφωνίας» για την οριοθέτηση των ΑΟΖ των δυο χωρών. Τότε η ελληνική κυβέρνηση μετατράπηκε και επίσημα σε τζούνιορ πάτρωνα του Χαφτάρ. Εκείνες τις μέρες, όλα αυτά διαφημίζονταν σαν έξυπνη πολιτική. Αφενός αγκάλιαζαν τον Χαφτάρ σαν «εχθρό του εχθρού». Αφετέρου οι ειδήσεις προδιέγραφαν τη σαρωτική νίκη του εντός των επόμενων λίγων μηνών και άρα η ελληνική κυβέρνηση πόνταρε στο φαβορί. Τώρα, όμως, ο Χαφτάρ είναι στριμωγμένος στην ανατολική Λιβύη και κινδυνεύει να χάσει και τη Σύρτη. Γι’ αυτό, ο Μητσοτάκης έχει κάθε λόγο ν’ ανησυχεί και να εύχεται «καλή επέμβαση» στο Σίσι.

Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά αυτή τη στιγμή τι είδους παζάρια παίζονται στα παρασκήνια. Πριν μια βδομάδα η Ρωσία και η Τουρκία (που και οι δυο έχουν μισθοφόρους στον εμφύλιο της Λιβύης) συμφώνησαν να ζητήσουν από τις δυο πλευρές κατάπαυση του πυρός –μάλλον χωρίς επιτυχία όπως φαίνεται από μια επόμενη ανακοίνωση του υπουργείου εξωτερικών του Πούτιν, αλλά και τις πολεμικές προετοιμασίες του Σισι.

Το σίγουρο είναι ότι με τους ανταγωνισμούς τους, οι άρχουσες τάξεις τόσο των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών όσο και των τοπικών υποϊμπεριαλισμών θα συνεχίσουν να έχουν τα χέρια τους βουτηγμένα στο αίμα του λαού της Λιβύης για πολύ ακόμα. Και η ελληνική άρχουσα τάξη δεν αποτελεί εξαίρεση.