Στις 7 Οκτώβρη θα είμαστε στο Εφετείο όχι γιατί πέθανε ένας άνθρωπος αλλά γιατί πέθαναν πολλοί και συνεχίζουν να πεθαίνουν από εδώ μέχρι τις ΗΠΑ. Μας αφορά κι εμάς, ασχέτως αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα. Νιώθω περίεργα που εν έτη 2010 σκοτώνονται άνθρωποι λόγω διαφορετικότητας, λόγω φυλετικού ρατσισμού. Ακόμα να καταλάβουμε ότι οι χώρες είναι κομμάτια γης χωρισμένες με γραμμές και τίποτα παραπάνω. Τι φταίει το κάθε προσφυγόπουλο που γεννήθηκε χωρίς να το επιλέξει το ίδιο στην άλλη πλευρά της γραμμής. Αν το χαμόγελο του κάθε προσφυγόπουλου αλλοιώνει το πολιτισμό σου, τότε ο πολιτισμός σου δεν αξίζει.

Στις 7 Οκτώβρη περιμένουμε την απόφαση για μια τρομοκρατική κατά τη γνώμη μου οργάνωση. Αν είχαμε αντιδράσει στους πόνους των προσφύγων και των μεταναστών, ο Παύλος μπορεί να ζούσε. Ο Παύλος λέγεται και Ζακ και Τζορτζ Φλόιντ και Ταμίρ Ράις. Μπορεί να είμαι εγώ, εσύ, ο διπλανός σου. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να μπουν ισόβια.

Ποιός θα φέρει πίσω στη μάνα το παιδί της; Αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν για μας, για τον καθένα μας που είναι διαφορετικός, που κινδυνεύει εξαιτίας αυτού. Κι εγώ έχω βιώσει μερικές φορές το ρατσισμό λόγω της καταγωγής μου. Να με κοιτάξουν με υποτιμητικό ύφος και να με πούνε “η αρμένισσα” ή “η ρουμάνα” επειδή δεν είμαι 100% ελληνίδα. Είναι τρομακτικό πώς γίνεται να γεμίζουν τόσο πολύ με μίσος τα παιδιά. Περνάνε μέσα τους αντιλήψεις και ιδέες τελείως λάθος. Στις 7 Οκτώβρη θα πούμε όχι στο ρατσισμό, το φασισμό, σε όποια επίθεση γίνεται, για να φέρουμε δικαιοσύνη για τον Παύλο και τον κάθε Παύλο.