Η ρωσική κυβέρνηση με πρώτο τον Πούτιν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος που εξαπέλυσε στην Ουκρανία είναι αμυντικός και δίκαιος. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του η «κυβέρνηση των τοξικομανών και νεοναζί του Κιέβου» έκανε επιθετικές κινήσεις ενάντια στη Ρωσία και ο ρωσικός στρατός πήγε εκεί για να επιβάλλει την «αποναζιστικοποίηση» και «αποστρατιωτικοποίηση» της Ουκρανίας Όλες αυτές οι δικαιολογίες είναι υποκριτικές και ψεύτικες.
Η Ρωσία δε διεξάγει κάποιου είδους «αντιφασιστικό πόλεμο» στην Ουκρανία. Κάθε μέρα που περνάει γίνεται φανερό ότι η προστασία των λεγόμενων Λαϊκών Δημοκρατιών, δηλαδή της περιοχής που έλεγχε μέσα από τις μαριονέτες της, ήταν απλά η πρόφαση του Πούτιν για να εξαπολύσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Την Παρασκευή μάλιστα ο Πούτιν κάλεσε τον ουκρανικό στρατό να πάρει την εξουσία διώχνοντας τον Ζελένσκι.
Την ίδια στιγμή, σχεδόν δυο χιλιάδες έχουν συλληφθεί τις τελευταίες μέρες επειδή διαδήλωσαν ενάντια στον πόλεμο στις πόλεις της Ρωσίας, κατηγορούνται ως «προδότες της πατρίδας» και κάμποσοι έχουν καταδικαστεί σε ποινές φυλάκισης 12 χρόνων. Τόσο δημοκρατικά και αντιφασιστικά πράγματα δηλαδή.
Τσετσενία
Ο Πούτιν έγινε πρωθυπουργός τον Αύγουστο του 1999 και τον Γενάρη του 2000 ορίστηκε προσωρινός πρόεδρος της Ρωσίας μετά την παραίτηση του Μ. Γιέλτσιν. Δυο μήνες μετά εκλέχτηκε κανονικά στο αξίωμα με μεγάλη πλειοψηφία. Δεν έκανε καμιά προεκλογική καμπάνια, τα ΜΜΕ πρόβαλαν απλά τον «αποφασιστικό χειρισμό» του στην Τσετσενία. Ουσιαστικά ο Πούτιν οργάνωσε έναν βρόμικο πόλεμο.
Η Τσετσενία, ψήφισε την ανεξαρτησία της στα τέλη του 1991. Στα τέλη του 1994 η κυβέρνηση Γιέλτσιν έστειλε τον στρατό να αποκαταστήσει την «τάξη». Οι πρώτες φάσεις της επιχείρησης ήταν ένα φιάσκο για το ρωσικό στρατό. Όμως, ο πόλεμος συνεχίστηκε. Το Γκρόζνι, η πρωτεύουσα της Τσετσενίας έγινε σωρός ερειπίων. Η πόλη έχει την ατυχία, ανάμεσα στ’ άλλα, να βρίσκεται «πάνω» σε ένα μεγάλο αγωγό πετρελαίου.
Ο Πούτιν ανέλαβε να φέρει τη «δουλειά» σε πέρας. Εκατό χιλιάδες Ρώσοι στρατιώτες κατάφεραν να κερδίσουν αυτή τη φορά τον πόλεμο με κόστος εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και ξεσπιτωμένους, χιλιάδες νεκρούς και «εξαφανισμένους».
Ο Πούτιν τώρα παριστάνει τον υπερασπιστή της «εθνικής αυτοδιάθεσης» στη ανατολική Ουκρανία, αλλά είκοσι χρόνια πριν έπνιγε στο αίμα τους Τσετσένους που τόλμησαν να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα.
Η ρώσικη άρχουσα τάξη είχε βρεθεί τα προηγούμενα χρόνια στο βάραθρο της κατάρρευσης της αυτοκρατορίας της. Είχε χάσει την «εξωτερική» της αυτοκρατορία στην ανατολική Ευρώπη και την «εσωτερική» της στις πρώην ομόσπονδες «δημοκρατίες» της ΕΣΣΔ. Και όπως εξηγούσε ένας πρώην αναπληρωτής υπουργός εθνοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο Κιμ Τσανγκόλεφ: «Η Ρωσία παίρνει μέρος στην αντιπαράθεση δυνάμεων παγκοσμίου επιπέδου μέσα σε πολύ μειονεκτικές συνθήκες. Όμως, παρόλα αυτά, πρέπει να υπερασπίσουμε το προγεφύρωμά μας στον Καύκασο».
Ο Πούτιν έντυσε το βρόμικό πόλεμο στην Τσετσενία με τη ρητορική του «πολέμου κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας». Ήταν η εποχή που η Δύση, με επικεφαλής τις ΗΠΑ ξεκινούσε αυτόν τον πόλεμο στην Κεντρική Ασία, στο Αφγανιστάν. Τότε, ο Πούτιν δεν ήταν ο «παρανοϊκός δικτάτορας», ήταν συνεταίρος. Τον Φλεβάρη του 2000 η Μαντλίν Ολμπράητ, υπουργός Εξωτερικών του Κλίντον τον είχε αποκαλέσει «πατριώτη που λύνει προβλήματα». Το 2001 συμμετείχε στην Σύνοδο των G8 στην Γένοβα, όταν το κίνημα την πολιορκούσε.
Γεωργία
Η αντιμετώπιση της Δύσης άλλαξε «ξαφνικά» το 2008. Τότε ίσως για πρώτη φορά τα δυτικά ΜΜΕ έκαναν αναφορές στο «Νέο Ψυχρό Πόλεμο» με τη Ρωσία. Η αφορμή, ήταν ο πόλεμος που εξαπέλυσε ο Πούτιν πάλι στον Καύκασο αλλά αυτή τη φορά σε μια ανεξάρτητη χώρα, τη Γεωργία το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς.
Αυτή η χώρα κατέχει κρίσιμη σημασία τόσο για τη Δύση όσο και την Ρωσία. Είναι ένα από τα κλειδιά για τον έλεγχο των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου της Κασπίας Θάλασσας. Τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, η κυβέρνηση της Γεωργίας, ο πιστότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, έστειλε τον στρατό της να εισβάλει στις «αποσχιστικές δημοκρατίες» της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας (που στηρίζονταν από την Ρωσία). Ο γεωργιανός στρατός είχε εξοπλιστεί βαριά από τις ΗΠΑ.
Ο Πούτιν έστειλε το ρωσικό στρατό να «προστατέψει» την Νότια Οσσετία και μετά να προελάσει στην ίδια τη Γεωργία. Η ρωσική αεροπορία βομβάρδισε στόχους στην Τιφλίδα και το ρώσικο ναυτικό αποβίβασε δυνάμεις σε γεωργιανά λιμάνια. Ο πόλεμος έληξε ουσιαστικά με ρωσική νίκη. Οι ΗΠΑ, στριμωγμένες από τις ήττες τους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ δεν μπόρεσαν να προσφέρουν καμιά ουσιαστική βοήθεια στο «προστατευόμενο» καθεστώς της Γεωργίας.
Καζακστάν
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η αποστολή μονάδων του στο Καζακστάν, κάτω από την ομπρέλα του CSTO της στρατιωτικής συμμαχίας που έχει η Ρωσία με άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Περίπου 2.500 στρατιώτες πήγαν σε αυτή τη χώρα για να συνδράμουν την κυβέρνηση Τοκάγιεφ στην καταστολή της λαϊκής εξέγερσης που είχε ξεσπάσει στις αρχές Γενάρη. Η εξέγερση είχε ξεκινήσει με το ξεσηκωμό των εργατών στα ορυχεία με αφορμή ένα ζήτημα που καίει κυριολεκτικά την εργατική τάξη και στην Ελλάδα: την κατακόρυφη αύξηση των τιμών στην ενέργεια.
Η «ειρηνευτική» επέμβαση στο Καζακστάν, έγινε στη φάση που κορυφωνόταν η κρίση στην Ουκρανία. Σε συμβολικό επίπεδο, επικεφαλής της δύναμης επέμβασης τέθηκε ο Ρώσος αντιστράτηγος Αντρέι Σερντιούκοφ που είχε φέρει σε πέρας τις επιχειρήσεις για προσάρτηση της Κριμαίας το 2014.
Επί της ουσίας ο Πούτιν έστειλε ένα διπλό μήνυμα. Ότι η Ρωσία έχει ή φτιάχνει το «δικό της ΝΑΤΟ» που επεμβαίνει, αντιτρομοκρατικά και «ειρηνευτικά» σε μια νευραλγική περιοχή με τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου και -τα μισά παγκοσμίως- ουρανίου, όπου έχει τα δικά της συμφέροντα. Και παράλληλα, ότι η «σταθεροποίηση» που φέρνουν οι ρωσικές ειδικές δυνάμεις ωφελεί και τις δυτικές πολυεθνικές όπως η Exxon που έχουν τεράστιες επενδύσεις στο Καζακστάν. Γι’ αυτόν το λόγο η επέμβαση στο Καζακστάν πέρασε «στα ψιλά» των δυτικών ΜΜΕ.
Η Ρωσία είναι μια ιμπεριαλιστική δύναμη. Μπορεί το «χέρι» της να μην φτάνει σε όλο τον πλανήτη όπως του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Οι στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία, για να σώσει το δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ ή η έμμεση ανάμιξη στον εμφύλιο της Λιβύης είναι εξαιρέσεις. Αυτό δεν κάνει τον Ρώσικο ιμπεριαλισμό λιγότερο αντιδραστικό από τους αντιπάλους του.
STOP στην ελληνική εμπλοκή
Την περασμένη βδομάδα ο Μητσοτάκης συμμετείχε στην έκτακτη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και ζήτησε «την αυστηρότερη δυνατή αντιμετώπιση» της Ρωσίας. Τα λόγια έχουν αρχίσει ήδη να μεταφράζονται σε έργα.
Σε έκτακτη σύσκεψη που έγινε στο Μέγαρο Μαξίμου την Κυριακή η κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει δυο μεταγωγικά C-130 με 20 χιλιάδες καλάσνικοφ, πυρομαχικά και άλλο υλικό στην κυβέρνηση της Ουκρανίας. Είναι ένα μεγάλο βήμα στην κλιμάκωση της ελληνικής εμπλοκής στον πόλεμο που διαλύει την Ουκρανία.
Και όλα δείχνουν ότι θα υπάρχει και συνέχεια. Κάθε βήμα της πολεμικής κλιμάκωσης από ΝΑΤΟ και ΕΕ καλωσορίζεται από την κυβέρνηση και οι υπουργοί της τρέχουν να δείξουν ότι είναι διατεθειμένοι να μπει ενεργά στο σφαγείο. Τη Δευτέρα ο Ζοζέπ Μπορέλ της Ε.Ε δήλωσε ότι πρέπει να σταλούν μαχητικά αεροπλάνα στην ουκρανική κυβέρνηση πέρα από το μισό εκατομμύριο ευρώ άμεσης «βοήθειας» για καύσιμα και πυρομαχικά. Στο κατόπι του ο Συρίγος, υφυπουργός Παιδείας αλλά και μέγας τουρκοφάγος, «δεν απέκλεισε» το ενδεχόμενο να πάνε και ελληνικά αεροπλάνα και πιλότοι.
Η κυβέρνηση της ΝΔ παίζει το ρόλο και των μετόπισθεν και του προκεχωρημένου φυλακίου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στον πόλεμο που διαλύει την Ουκρανία. Με αυτό το ρόλο θέλει να εξασφαλίσει πλεονέκτημα απέναντι στην τουρκική άρχουσα τάξη που ο ρόλος της στη Μαύρη Θάλασσα αναβαθμίζεται στους σχεδιασμούς ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.
Γι’ αυτό έχει εξαπολύσει μια ολόκληρη προπαγανδιστική εκστρατεία που είναι πολεμοκάπηλη και υποκριτική. Θέλει να εξασφαλίσει περισσότερα ανταλλάγματα από την Τουρκία για την ελληνική εμπλοκή. Η Ρωσία καταγγέλεται ως «αναθεωρητική δύναμη», αλλά το ίδιο λέει η κυβέρνηση και για την Τουρκία. Ο Λαβρόφ «τόλμησε» να μη βάλει τη λέξη «αυτοαποκαλούμενη» μπροστά από τη Τουρκική Δημοκρατία της Βορείας Κύπρου.
Βέβαια δεν έχει περάσει πολύ καιρός που η Ρωσία του Πούτιν αντιμετωπιζόταν από την ελληνική διπλωματία ως μια καλή επιλογή συνεργασίας γιατί συγκρουόταν με την Τουρκία στη Συρία ή κάναν κόντρες στη Μαύρη Θάλασσα. Οι αντιτουρκικές κορώνες πάνε και έρχονται, αλλά κρύβουν το γεγονός ότι τώρα η Τουρκία είναι σύμμαχος μέσα στο ΝΑΤΟ ενάντια στον Πούτιν.
Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση της ΝΔ βαράει τα τύμπανα του πολέμου, αλλά είναι χωμένη σε μια δίνη που εντείνει την κρίση της. Τα διλήμματα για το μέχρι που θα φτάσει η εμπλοκή, ποιες συμμαχίες θα χαθούν και ποιες κόντρες θα ανοίξουν είναι πέτρα δεμένη στο λαιμό της. Οι καυγάδες φτάνουν στο σημείο να αμφισβητείται ο Δένδιας γιατί «πήγε ταξίδι στην Αφρική την ώρα του πολέμου» ή «δεν τα κατάφερε στη συνάντηση με τον Λαβρόφ».
Γι’ αυτό η Αριστερά πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Δεν καλλιεργούμε αυταπάτες ότι θα «παίξει εποικοδομητικό ρόλο» η ΕΕ. Παλεύουμε ενάντια στην εμπλοκή της άρχουσας τάξης, που φορτώνει το κόστος στις πλάτες μας. Οι εφοπλιστές που μεταφέρουν υγροποιημένο αέριο κάνουν τρελά κέρδη και μείς παγώνουμε από την ακρίβεια. Παλεύουμε ενάντια στην κλιμάκωση των εξοπλισμών, για δουλειές και όχι βόμβες. Και έχουμε τη δύναμη να τα επιβάλλουμε με τη συλλογική δύναμη της εργατικής τάξης, την απεργιακή κλιμάκωση μέχρι να πέσει αυτή η δολοφονική κυβέρνηση.
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ
Οι κυρώσεις που ανακοίνωσαν, και αυστηροποιούν κάθε τόσο, οι ΗΠΑ και η ΕΕ, δεν είναι κάποια εναλλακτική στην πολεμική σύγκρουση που εξελίσσεται ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές στο έδαφος της Ουκρανίας. Είναι κομμάτι της, είναι οικονομικός πόλεμος.
Το πόσο αξεδιάλυτα είναι αυτά τα δυο το δείχνει παραστατικά η γερμανική κυβέρνηση. Πρώτα ανακοίνωσε επίσημα το τέλος του αγωγού Nord Stream 2 που θα μετέφερε ρωσικό φυσικό αέριο μέσω της Βαλτικής Θάλασσας. Το επόμενο βήμα ήταν να ανακοινώσει ένα γιγάντιο πρόγραμμα επανεξοπλισμού, 180 δις ευρώ ως απάντηση στη «ρωσική επιθετικότητα».
Το σαββατοκύριακο που πέρασε οι ΗΠΑ η ΕΕ και άλλες χώρες ανακοίνωσαν ότι θα επεκτείνουν τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί με μέτρα κατά της ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας, ώστε να μη μπορεί να χρησιμοποιήσει τα συναλλαγματικά αποθέματα αξίας 630 δις δολαρίων που διαθέτει.
Οι ΗΠΑ δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη είναι και το κέντρο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Εχει τη δύναμη να κάνει «χρηματοπιστωτικό παρία» κάθε αντίπαλη χώρα, όπως δήλωσε ένας αξιωματούχος τους, ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν. Η βδομάδα ξεκίνησε με το ρούβλι να χάνει το 1/3 της αξίας του και η ρωσική κεντρική τράπεζα να ανεβάζει 20% τα επιτόκιά της για να περιορίσει την αιμορραγία.
Παγκοσμιοποίηση
Κάμποσα χρόνια πριν ήταν της μόδας το νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα ότι η παγκοσμιοποίηση εξαλείφει τις παλιές «αυτοκρατορικές» συγκρούσεις. Οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια λειτουργούν σε παγκόσμιο επίπεδο είναι τόσο δεμένες μεταξύ τους που με το πάτημα ενός κουμπιού αλλάζουν χέρια δισεκατομμύρια ήταν το επιχείρημα, δεν είναι συμφέρον να συγκρουστούν στρατιωτικά οι «μεγάλοι». Έλεγαν ψέματα τότε, αλλά σήμερα αυτό το ιδεολόγημα καταρρέει με πάταγο.
Οι κυρώσεις πλήττουν την εργατική τάξη και τους φτωχούς σε όλες τις πλευρές της ιμπεριαλιστικής αναμέτρησης. Η δυτική προπαγάνδα λέει ότι οι κυρώσεις πλήττουν τους «ολιγάρχες» και τον Πούτιν. Όμως, οι «ολιγάρχες» έχουν τρόπο να προστατευθούν. Δεν είναι διαφορετικοί από τους ομοίους τους, τους δισεκατομυριούχους των ΗΠΑ, της Ευρώπης, της Κίνας.
Η Ρωσία είναι η πρώτη στην παγκόσμια κατάταξη σε περιουσία δισεκατομμυριούχων ως ποσοστό του ΑΕΠ. Και έχουν τρόπους να βγάζουν αυτόν τον πλούτο σε κάθε λογής «παραδείσους». Ο απλός κόσμος δεν έχει ούτε δισεκατομμύρια, ούτε τη δυνατότητα να προστατευθεί από τον πληθωρισμό και τις ελλείψεις.
Το ίδιο ισχύει για μας εδώ στη Δύση. Οι οικονομικές κυρώσεις φέρνουν «αναστάτωση στις αγορές» δηλαδή κερδοσκοπικά παιχνίδια. Οι καπιταλιστές τρίβουν τα χέρια τους, εμείς πληρώνουμε το λογαριασμό.
Γι’ αυτό η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σημαίνει και πάλη ενάντια στις κυρώσεις που επιβάλλει το «δικό μας» ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Δεν βοηθάνε το λαό της Ουκρανίας, ρίχνουν λάδι στη φωτιά του πολέμου που τον καταστρέφει.