Στην αναμονή, για πάνω από 10 χρόνια, βρίσκονται οι πρώην εργαζόμενοι της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» για να πληρωθούν μέρος των δεδουλευμένων τους και των αποζημιώσεων μετά την πτώχευση της επιχείρησης. 

Πάνω από 250 άτομα, από δημοσιογράφοι μέχρι διοικητικοί και εργαζόμενοι στην καθαριότητα, συμμετείχαν στη συνέλευση που έκαναν στα μέσα Μάη στην ΕΣΗΕΑ για να συζητήσουν και να αποφασίσουν τα επόμενα βήματά τους ενάντια σε αυτή την παράλογη καθυστέρηση, αλλά και τις αστήρικτες αντιρρήσεις του δικαστηρίου πρωτόδικα, με τις οποίες περιορίζουν για πολλούς εργαζόμενους το ποσό που δικαιούνται.

«Τα ποσά που μας χρωστάνε είναι τεράστια, εμένα μόνο ανέρχονται στα 70.000 ευρώ», δηλώνει στην ΕΑ η Άννα Δρογγίτη, πρώην εργαζόμενη στο Εμπορικό Τμήμα της Ελευθεροτυπίας. «Το παράλογο είναι ότι τα λεφτά αυτά υπάρχουν στην τράπεζα μετά την πώληση δύο κτιρίων της Ελευθεροτυπίας. Από την πώληση του κτιρίου στο Νέο Κόσμο, έχουν πάρει τα χρήματα που τους αντιστοιχούσαν βάσει πίνακα μόνο οι μισοί εργαζόμενοι διότι για τους υπόλοιπους 400 υπάρχουν αντιρρήσεις οι οποίες θα εκδικαστούν αρχές Δεκέμβρη μετά από έφεση που κάναμε. Από την πώληση δε του ακινήτου στο ΚορωπίΙ, κι ενώ τα χρήματα είναι ήδη στα ταμεία της τράπεζας, δεν έχει λάβει κανείς χρήματα μιας που η εισηγήτρια δικαστής επιμένει να τελεσιδικήσουν πρώτα οι αντιρρήσεις. Για ποιον λόγο να υπάρχουν αντιρρήσεις ενώ πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις;

Για ποιο λόγο να καθυστερούν όλα τόσο πολύ;

Δεν ξέρω ποιοι κερδίζουν από τους τόκους, εμείς σίγουρα όχι. Μιλάμε για λεφτά που είναι δικά μας, αλλά έχουμε πάρει ελάχιστα από αυτά. Υπάρχουν συναδέλφισσες και συνάδελφοι που δεν έχουν πάρει ακόμα ούτε σεντ. Γι' αυτό είμαστε εξαγριωμένοι. Και όσο περνάει ο καιρός πολλά λεφτά χάνονται είτε γιατί μειώνεται η αξία τους λόγω πληθωρισμού, είτε στις γραφειοκρατικές διαδικασίες. Ο σύνδικος μόνο έχει λάβει τουλάχιστον 250.000 ευρώ όλα αυτά τα χρόνια για τις υπηρεσίες του.

Πρέπει να κινητοποιηθούμε. Με τις κινητοποιήσεις μας είχαμε κερδίσει τότε την αλλαγή του νόμου και μπήκε σε προτεραιότητα η αποζημίωση των εργαζόμενων σε περίπτωση πτώχευσης. Μέχρι τότε αυτό που ίσχυε ήταν ότι πρώτα πληρώνονται οι προμηθευτές, τα δημόσια ταμεία και οι τράπεζες που έχουν δανείσει και στο τέλος τα δεδουλευμένα. Έτσι ανοίξαμε τον δρόμο για να κερδίσουν τις αποζημιώσεις τους οι εργαζόμενοι σε όλα τα Μέσα. Στην περίοδο που πτώχευσε η Ελευθεροτυπία, τα “μαγαζιά” της ενημέρωσης έκλειναν το ένα μετά το άλλο».