Εκδήλωση με τίτλο «Ποτέ ξανά» οργάνωσαν στο Ραδιομέγαρο η ΠΟΣΠΕΡΤ, η ΠΟΕΣΥ και τα πρωτοβάθμια σωματεία της ΕΡΤ, τη Δευτέρα 12/6, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το «μαύρο» και την έναρξη της μάχης στην ΕΡΤ.
Βασικοί ομιλητές στην εκδήλωση ήταν οι πανεπιστημιακοί Γιώργος Πλειός, Μαρίνα Ρήγου και Δημήτρης Χριστόπουλος ενώ τη συζήτηση παρουσίασε και συντόνισε ο Γιάννης Δάρρας, δημοσιογράφος κι εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της ΕΡΤ.
«Για εμάς η μάχη της ΕΡΤ τη διετία 2013-2015 είναι ένας κορυφαίος αγώνας της εργατικής τάξης γιατί απέδειξε ότι μπορεί να υπάρχει εργατικός έλεγχος στους χώρους δουλειάς. Ότι αυτή η κοινωνία μπορεί να διοικηθεί αλλιώς. Ότι μεγάλες επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα μπορούν να έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν κοινωνικά αγαθά όταν βρίσκονται στα χέρια των εργαζόμενων» σημείωσε στον σύντομο χαιρετισμό του ο Πέτρος Κωνσταντίνου εκ μέρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
«Η ΕΡΤ ήταν ένα κορυφαίο παράδειγμα του πώς αυτή η τάξη μπορεί να αντιστέκεται απέναντι σε μια κυβέρνηση. Κι αυτό δεν θα γινόταν χωρίς τους εργαζόμενούς της, τους απλούς ανθρώπους που έτρεχαν στον Υμηττό –να θυμίσουμε την Επιτροπή Περιφρούρησης των Πομπών της ΕΡΤ– χωρίς τις χιλιάδες εργαζομένων και νεολαίας που γέμιζαν κάθε βράδυ το Ραδιομέγαρο και περιφρουρούσαν τον αγώνα απέναντι στις πολύμηνες απειλές των ΜΑΤ. Χωρίς τους εκατοντάδες καλλιτέχνες που έρχονταν κάθε βράδυ αφιλοκερδώς και προσέφεραν την Τέχνη τους τιμώντας τον Πολιτισμό -όπως τον τίμησαν οι σπουδαστές/ριες και οι εργαζόμενοι της Τέχνης που έκαναν καταλήψεις στα θέατρα πρόσφατα.
Φωνή όλων των αγωνιζόμενων
Έτσι έφτασε αυτή η ΕΡΤ να είναι η φωνή όλων των αγωνιζόμενων. Και τότε ήταν που είχε και τη μεγαλύτερη τηλεθέαση. Χτύπησε τα ιδιωτικά κανάλια εκεί που τους πονάει. Μας λένε ότι για να έχει τηλεθέαση ένα κανάλι πρέπει να πληρεί άλλα κριτήρια. Κι όμως τα κριτήρια που έδωσαν τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην ΕΡΤ ήταν αυτά που λένε ότι πρέπει να ακούγονται οι φωνές της αντίστασης. Θυμάμαι τότε ότι έβρισκαν βήμα να ακουστούν οι επιστρατευμένοι εκπαιδευτικοί, οι καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες, όλοι οι αγώνες εκείνης της περιόδου.
Δεν κάνουμε κανένα μνημόσυνο, ακόμα κι αν η σημερινή ΕΡΤ προκαλεί θλίψη. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος και ειδικά ο αγώνας της ΕΡΤ που έγινε παγκόσμιο σύμβολο. Αντίθετα ο δρόμος των εργαζόμενων της ΕΡΤ στα δυο χρόνια του αγώνα είναι ο δρόμος που πρέπει να ακουλουθήσουμε απέναντι σε έναν καπιταλισμό που διαλύει τα πάντα. Είναι ο δρόμος που λέει ότι απέναντι σε κυβερνήσεις με την αυθάδεια και την αλαζονία του Μητσοτάκη, που απειλούν να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα υπάρχει μια τάξη που μπορεί να παίρνει στα χέρια της τον έλεγχο. Χαιρετίζουμε λοιπόν αυτόν τον αγώνα, αυτούς τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που επανέφεραν τις καλύτερες παραδόσεις της εργατικής τάξης. Έτσι θα συνεχίσουμε γιατί έχουμε τη δύναμη».
Όλοι σχεδόν οι ομιλητές, πανεπιστημιακοί και συνδικαλιστές, κατήγγειλαν τη σημερινή κατάσταση της ΕΡΤ. Ωστόσο, η εκδήλωση αποδείχτηκε κατώτερη της επικαιρότητας ενός τόσο εμβληματικού αγώνα. Το μικρό Studio E του Ραδιομεγάρου χώρεσε μόλις μερικές δεκάδες με αποτέλεσμα πολλοί να μείνουν έξω από την εκδήλωση. Η προτεραιότητα στο να δοθεί ο λόγος στα κόμματα που έχουν ευθύνη τόσο για το «μαύρο» όσο και για τη σύγχρονη εικόνα της ΕΡΤ (οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ πήραν το λόγο. Δεν τόλμησαν να εμφανιστούν οι εκπρόσωποι της ΝΔ, της Ελληνικής Λύσης και της διοίκησης της ΕΡΤ, παρότι προσκλήθηκαν!), αποδείχτηκε σε βάρος της δυνατότητας παρέμβασης των εργαζόμενων της ΕΡΤ που όχι μόνο πάλεψαν της διετία 2013-2015, αλλά συνεχίζουν να έχουν διεκδικήσεις.
Κατά συνέπεια, η ουσία του διετούς αγώνα, η λειτουργία της ΕΡΤ υπό εργατικό έλεγχο, ελάχιστα αναφέρθηκε παρά τις καταγγελίες για τα κακώς κείμενα του σήμερα. Αντίστοιχα, ελάχιστα έως καθόλου δεν αναδείχτηκαν οι σύγχρονες διεκδικήσεις των εργαζόμενων, πέραν του περιεχομένου των ειδήσεων, για προσλήψεις, σταθερή εργασία, αυξήσεις, συλλογική σύμβαση. Το ίδιο μηδενικό χρόνο και παρουσία είχαν και κομμάτια εργαζομένων που έδωσαν μαζί με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ τη μεγάλη μάχη.