Στην κατάμεστη αίθουσα της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών πραγματοποιήθηκε στις 13/1 η εκδήλωση του αριστερού σχήματος “Πρωτοβουλία για την Ανατροπή στα ΜΜΕ” με τίτλο «Από το Predator στη Γάζα: Προπαγάνδα και αλήθεια στα ελληνικά ΜΜΕ», στα πλαίσια και της προεκλογικής καμπάνιας του σχήματος στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ που θα διεξαχθούν από τις 6 μέχρι τις 9 Φλεβάρη. Εισηγητικά την εκδήλωση άνοιξαν οι Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου (The Manifold), Πέτρος Παπακωνσταντίνου (Καθημερινή), Πάνος Χαρίτος (Kontra Channel) και Άρης Χατζηστεφάνου (Infowar), ενώ συντόνιζε η Δανάη Μαραγκουδάκη (Solomon).
Παρέμβαση στη συζήτηση, μεταξύ άλλων, έκανε η Φύλλια Πολίτη, δημοσιογράφος στο in.gr και μέλος των Financial Crimes που συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Ανατροπή. «Στον πόλεμο στη Γάζα βλέπουμε μια εθνοκάθαρση σε ζωντανή μετάδοση. Την ίδια στιγμή υπάρχει τεράστια κρίση από τη μεριά του Ισραήλ, το οποίο δεν έχει διέξοδο σε αυτόν τον πόλεμο, γιατί θα πρέπει να τους εξοντώσει όλους και δεν είναι εύκολο. Η Αμερική νόμιζε ότι είχε ξεμπερδέψει με τη Μ. Ανατολή, αλλά τώρα μπαίνει πιο δυναμικά. Από την άλλη βλέπουμε τον κόσμο να μιλάει για την Παλαιστίνη μετά από χρόνια σιωπής, ενώ γίνονται συλλαλητήρια, όπως στην Αγγλία, που συγκρίνονται μόνο με τον Φλεβάρη του 2003.
Είναι σημαντικές όλες οι προσπάθειες που γίνονται από ανεξάρτητα μέσα, τα οποία έχουν κάνει πολύ σοβαρές αποκαλύψεις. Αλλά τι γίνεται με τα “συστημικά” Μέσα όταν, για παράδειγμα, παίζουν επί τόσες μέρες ότι υπάρχουν αποκεφαλισμένα μωρά, ενώ έχει διαψευστεί η είδηση; Εγώ έχω την εκτίμηση ότι η πλειοψηφία των δημοσιογράφων δεν είναι αυτό που διαβάζουν οι εκφωνητές στα δελτία ειδήσεων και προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους σε πολύ αντίξοες συνθήκες.
ΣΣΕ
Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνουμε μια μεγάλη στροφή στα ΜΜΕ, που είναι καταγεγραμένη πια και με τη θέση της Ελλάδας στην κατάταξη για την ελευθερία του Τύπου, όπου τα εκδοτικά συμφέροντα αποφάσισαν ότι θα περνούν τη “γραμμή” τους χωρίς να κρατούν κάποια ισορροπία. Αυτό ήρθε σε συνδυασμό με μια μεγάλη επίθεση στα δικαιώματα των δημοσιογράφων, με απολύσεις και με κλεισίματα, ενώ έχουμε να υπογράψουμε ΣΣΕ πάρα πολλά χρόνια. Αυτό σημαίνει ατομικές συμβάσεις, εξαντλητικά ωράρια, πολύ χαμηλοί μισθοί και μια καθημερινή μάχη για να υπερασπίσουμε την δεοντολογία, που είναι πολύ πιο δύσκολο μόνος του κάποιος να την κερδίσει.
Δεν είναι ότι δεν γίνονται βήματα σε αυτό. Για παράδειγμα, ο όρος γυναικοκτονία, που η κυβέρνηση εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει, έχει περάσει από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Χρειαζόμαστε κι άλλα τέτοια παραδείγματα. Έχουν γίνει, και σε εμάς και σε άλλα “μαγαζιά”, συλλογικές προσπάθειες διεκδίκησης που έχουν φέρει κάποια αποτελέσματα. Αυτό είναι που χρειάζεται να ανοίξουμε αυτή τη στιγμή περισσότερο. Και να προχωρήσει και μέσα από τις εκλογές και μέσα από τη συνδικαλιστική δουλειά μας στους χώρους».