Μάνος Νικολάου 06/03/2024, No 1612

Με τεράστια συμμετοχή στην απεργία, με καταλήψεις σε σχολές και σχολεία και με δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους στο κέντρο της Αθήνας και σε όλες τις πόλεις από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη, εργάτες, φοιτητές και μαθητές στις 28 Φλεβάρη έστειλαν το μήνυμα στην κυβέρνηση των δολοφόνων, ότι, έναν χρόνο μετά, όχι μόνο ενδιαφέρονται για το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά παλεύουν για να την τσακίσουν. Με αιχμή τα Τέμπη, η απεργία ήταν η πανεργατική κλιμάκωση ενός κινήματος που παλεύει για τα πάντα: ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις σε Παιδεία και Υγεία, για αυξήσεις στους μισθούς ενάντια στην ακρίβεια, για προσλήψεις, για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για λευτεριά στην Παλαιστίνη και που κατέγραψε τον αριθμό ρεκόρ των 280 διαδηλώσεων μόνο για το τελευταίο δίμηνο Γενάρη-Φλεβάρη (πάνω από 4 διαδηλώσεις τη μέρα). Μπροστά είναι η κορύφωση στη νέα πανεργατική απεργιακή κινητοποίηση στις 8 Μάρτη. 

Η απεργία στις 28/2 νέκρωσε τις συγκοινωνίες, τα καράβια παρέμειναν δεμένα στο λιμάνι, σχολεία και σχολές έκλεισαν από τις καταλήψεις των μαθητών και των φοιτητών και από την απεργία εκπαιδευτικών και εργαζόμενων στα Πανεπιστήμια. Δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, από τα νοσοκομεία, τους δήμους και τα υπουργεία μέχρι την Ενέργεια, τους κούριερ, τον επισιτισμό, τις τηλεπικοινωνίες και την πληροφορική, μικρότερες ή μεγαλύτερες επιχειρήσεις, παρέλυσαν.

Οι απεργοί της Hellenic Train απέργησαν και διαδήλωσαν μαζικά, συνεχίζοντας τον αγώνα για ασφαλή σιδηρόδρομο. Οι καλλιτέχνες με τα σωματεία τους μαζί με τα καλλιτεχνικά-μουσικά σχολεία έδωσαν κι αυτοί το μαζικό παρών. Συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών συγκεντρώθηκαν έξω από τη Βουλή διαμαρτυρόμενοι ενάντια στην επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήματος. Εκεί, ξαναγράφτηκαν τα ονόματα των νεκρών από φοιτητές/ριες που αυτή τη φορά δεν τόλμησαν να τα σβήσουν την επόμενη μέρα, και από δίπλα συνθήματα όπως “Δολοφόνοι” και “Οι ιδιωτικοποιήσεις δολοφονούν”.

Στη συγκέντρωση που ξεκίνησε από την Κλαυθμώνος τον λόγο πήραν, ανάμεσα σε άλλους, ο Παντελής Βαϊνάς, από την ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, και η Αργυρή Ερωτοκρίτου, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ, η οποία κάλεσε σε απεργιακή κλιμάκωση στην απεργία στις 8 Μάρτη, Διεθνή Ημέρα Γυναικών, ενάντια στις σεξιστικές διακρίσεις. Μετά το πολύ μαζικό μπλοκ των εκπαιδευτικών, με δεκάδες ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, το οποία ήταν στην κεφαλή της πορείας που ξεκίνησε από την Κλαυθμώνος, ακολούθησε το επίσης πολύ μαζικό μπλοκ του Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης.

Εκεί διαδήλωσαν με τα πανό τους τα σωματεία εργαζομένων των νοσοκομείων Έλενα Βενιζέλου, Άγιος Σάββας, Γεννηματάς, Ειδικευόμενοι γιατροί ΨΝΑ, το Συντονιστικό Νοσοκομείων, οι εργαζόμενοι/ες από Ευαγγελισμό και Αττικόν, οι ΣΟΧ του Σωτηρία, ο Σύλλογος εργαζομένων ΓΓΔΕ, το Σωματείο της ΔΕΣΦΑ, οι εργαζόμενοι του Βυζαντινού Μουσείου, οι εργατικές συλλογικότητες Καμαριέρα (Επισιτισμός-Τουρισμός) και Ανατρεπτική Συσπείρωση Ηθοποιών, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και άλλοι. Η παρουσία δεκάδων Παλαιστίνιων της Παροικίας και της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο που διαδήλωσαν με Παλαιστινιακές σημαίες μπροστά από το πανό του ΣΕΚ έκανε τη σύνδεση με το κίνημα που παλεύει για ελεύθερη Παλαιστίνη κόντρα στην κυβέρνηση της ΝΔ που είναι στην πρώτη γραμμή βοήθειας στους σιωνιστές δολοφόνους του Ισραήλ. Πιο πίσω ακολουθούσαν πολλές δεκάδες πανό σωματείων, συλλογικοτήτων της Αριστεράς και τα μπλοκ φοιτητικών καταλήψεων.

 

28/2, Θεσσαλονίκη. Φωτό: Parallaxi.gr

 

Τεράστια μαζικότητα

«Με τεράστια μαζικότητα και αγωνιστικό παλμό πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη. Χιλιάδες κόσμου συμμετείχε στο απεργιακό συλλαλητήριο στο άγαλμα Βενιζέλου, θυμίζοντας τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις οργής για το έγκλημα στα Τέμπη ένα χρόνο πριν. Εκατοντάδες σωματεία συμμετείχαν οργανωμένα με τα πανό τους, προσθέτοντας πλάι στο αίτημα για δικαιοσύνη για τα θύματα των Τεμπών, τα αιτήματα που παλεύει το εργατικό κίνημα ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης. Εκεί βρέθηκε και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, ανάμεσα στα πανό των φοιτητικών συλλόγων, των σωματείων στην Υγεία κ.ά., με σύνθημα «να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση και το σύστημά τους». Τα συνθήματα ενότητας του αγώνα (φοιτητές εργατιά, μια φωνή και μια γροθιά, και εργάτες-αγρότες-φοιτητές, όλοι μαζί θα βγούμε νικητές) δονούσαν την ατμόσφαιρα της πόλης στη διαδήλωση που ακολούθησε, με αρχική κατεύθυνση τον σιδηροδρομικό σταθμό και κατάληξη το ΥΜΑΘ. Ήταν μια απόδειξη ότι το εργατικό κίνημα είναι εδώ, οι αγώνες μπορούν να συντονιστούν και να στείλουν στον αγύριστο την κυβέρνηση και τις επιθέσεις της. Η κλιμάκωση έρχεται άμεσα, με νέο απεργιακό ραντεβού την Παρασκευή 8 Μάρτη!», τονίζει ο Ευκλείδης Μακρόγλου.

 

28/2, Χανιά. Φωτό: Ειρηναίος Μαράκης

 

«Χιλιάδες πλημμύρισαν τους δρόμους των Χανίων. Εκατοντάδες απεργοί βάδισαν στα σωματεία της εκπαίδευσης ενώ μαζική υπήρξε η συγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων και των συλλόγων εργαζομένων. Οι διαδηλωτές είχαν γεμίσει ασφυκτικά από νωρίς τον χώρο της απεργιακής συγκέντρωσης στην πλατεία Αγοράς. Η πορεία κατέληξε στην πλατεία Δικαστηρίων όπου οι μαθητές φώναξαν συνθήματα για το κυβερνητικό έγκλημα στα Τέμπη.

Με πανό συμμετείχαν η Κατάληψη Ενιαίου Φοιτητικού Συλλόγου Πολυτεχνείου Κρήτης, ο ΣΕΠΕ Χανίων, το Σωματείο Οικοδόμων, ο Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Χανίων και το Σωματείο Εργαζομένων ΕΚΑΒ Χανίων, ο Σύλλογος Εργαζομένων ΟΤΑ Χανίων, το Σωματείο Επισιτισμού, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Παράρτημα Χανίων, οι Εργαζόμενοι της Teleperformance στα Χανιά, η Ενωτική Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Ν. Χανίων, το Σωματείο Εργαζομένων στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Χανίων, ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος Παράρτημα Χανίων κ.α. Επίσης, συμμετείχαν η Πρωτοβουλία Αντίστασης, η Κατάληψη Ρόζα Νέρα, ομάδα αναρχικών και η συλλογικότητα Ποδηλάτρεις.

Το ΣΕΚ και η Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη συμμετείχαν με το δικό τους μπλοκ, στο οποίο συμμετείχε πλήθος κόσμου, οργανώνοντας την επόμενη μεγάλη απεργιακή μάχη στις 8 Μάρτη, στην Παγκόσμια Μέρα των Γυναικών, για να ξεφορτωθούμε την κυβέρνηση του σεξισμού, του πολέμου και των ιδιωτικοποιήσεων», σημειώνει ο Ειρηναίος Μαράκης.

Να τους γκρεμίσουμε

«Οι χιλιάδες που διαδήλωσαν στην πανεργατική απεργία και στον έναν χρόνο από το έγκλημα των ιδιωτικοποιήσεων στα Τέμπη δείχνουν την δύναμη που έχουμε να γκρεμίσουμε την δολοφονική κυβέρνηση. Στην πορεία στο Ηράκλειο συμμετείχαν σύλλογοι δασκάλων και καθηγητών ενώ μεγάλη ήταν και η συμμετοχή των φοιτητών από τις κατειλημμένες σχολές τους. Οι μαθητές από όλα τα σχολεία του Ηρακλείου ήταν στην πρώτη γραμμή, με δικά τους ζωγραφισμένα πανό και συνθήματα που φανερώνουν ότι η οργή τους ξεχειλίζει ενάντια στα εγκλήματα κυβέρνησης. Επόμενος σταθμός η 8 Μάρτη, κλιμακώνουμε τους αγώνας μας με τις γυναίκες μπροστά», μας μεταφέρει η Μαντώ Καλατζάκη. 

«Με πάνω από δέκα χιλιάδες διαδηλωτές στην Πάτρα, η απεργιακή κινητοποίηση μπορούσε να συγκριθεί μόνο με την περσινή 8 Μάρτη. Οι εκπαιδευτικοί, οι υγειονομικοί, οι φοιτητικές και μαθητικές καταλήψεις ήταν τα μπλοκ που ξεχώρισαν από τη μαζικότητα και τον παλμό που έδιναν, όπως και το μπλοκ της “Ελεύθερης Ορχήστρας” με καλλιτέχνες που έπαιζαν μουσική.  Η πορεία ξεκίνησε από το Εργατικό Κέντρο, πέρασε από τον ΟΣΕ και έκανε τον γύρο του ιστορικού κέντρου», δηλώνει ο Γιώργος Πελεκούδας.

«Χιλιάδες συμμετείχαν στην απεργιακή κινητοποίηση στα Γιάννενα. Στη διαδήλωση που ξεκίνησε από το Εργατικό Κέντρο ενώθηκαν οι απεργοί από κάθε χώρο δουλειάς με τους φοιτητές που συνεχίζουν τις καταλήψεις, ένα ποτάμι χιλιάδων που στην κεντρική πλατεία της πόλης συναντήθηκε με τους αγρότες που κατέβηκαν με τα τρακτέρ. Η συμμετοχή ήταν εντυπωσιακή αφού συμμετείχαν οργανωμένα στη πορεία δεκάδες σωματεία. Από τα εργοστάσια εμφιάλωσης νερού, τα σούπερ μάρκετ, τους εργαζόμενους του ΚΤΕΛ, τους διανομείς κτλ. μέχρι το Δημόσιο, όπου συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι χώροι. Η απεργία αυτή ένωσε στο δρόμο τις μάχες που δίνουμε απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, για προσλήψεις και μισθούς και έδειξε τη δύναμη που έχουμε να τσακίσουμε αυτή την κυβέρνηση. Πάνω σε αυτή τη δύναμη συζητούσαμε παρεμβαίνοντας με την Εργατική Αλληλεγγύη, πώς θα γίνει δύναμη ανατροπής την ώρα που όλοι ήταν ενθουσιασμένοι με τη μαζικότητα της πανεργατικής και καλώντας στον επόμενο μεγάλο απεργιακό σταθμό στις 8 Μάρτη», περιγράφει η Λουίζα Γκίκα.

«Τεράστια η απεργιακή διαδήλωση στον Βόλο. Στην κεφαλή της πορείας οι μαθητικές καταλήψεις, ακολουθούσαν οι καταλήψεις των σχολών και έπειτα χιλιάδες απεργοί είτε με τα πανό των σωματείων τους είτε στα μπλοκ των φοιτητικών συλλογών. Η απεργία ήταν σεισμός και έδωσε μήνυμα κλιμάκωσης. Επόμενος σταθμός η απεργιακή 8η Μάρτη που πέρυσι έγραψε ιστορία και φέτος μπορεί να γίνει αφετηρία για να ανατρέψουμε αυτήν την δολοφονική κυβέρνηση», αναφέρει το ΣΕΚ Βόλου. 

«Στην Αλεξανδρούπολη διαδήλωσαν πάνω από 1.500 άτομα, ήταν πάνω από τις προσδοκίες μας. Συμμετείχαν εκπαιδευτικοί, φοιτητές, εργαζόμενοι του δήμου και του νοσοκομείου, τελωνιακοί, σωματεία ιδιωτικού τομέα, συνταξιούχοι, συλλογικότητες της Αριστεράς και η Κατάληψη του Παλιού Νεκροτομείου. Η πορεία ξεκίνησε στο Δημαρχείο, σταμάτησε μπροστά από τον σταθμό του ΟΣΕ και κατέληξε στον Φάρο», μας είπε ο Γιώργος Μποτσίδης.

Χιλιάδες απεργοί διαδήλωσαν και στην Ξάνθη. Με πανό συμμετείχαν φοιτητικοί σύλλογοι και μαθητές, οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου, οι υπάλληλοι Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης, ο Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων, σωματεία του ιδιωτικού τομέα και συλλογικότητες. 

 

«Στο 1ο νηπιαγωγείο Αλίμου έκλεισε η σχολική μονάδα σήμερα, απεργήσαμε όλες και κατεβήκαμε στη μεγάλη πορεία. Διεκδικούμε τα πάντα ενάντια στην κυβέρνηση των δολοφόνων. Με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, να βάλουμε τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους. Ως αναπληρωτές διεκδικούμε διορισμούς και όλοι οι εκπαιδευτικοί μαζί παλεύουμε να σταματήσουμε την αξιολόγηση, αλλά και την ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων μαζί με τις φοιτητικές καταλήψεις. Συζητάμε ότι το επόμενο βήμα είναι η απεργιακή κινητοποίηση στις 8 Μάρτη», μας είπε η Μαρία Τσαχλή, εκπαιδευτικός στον ΣΕΠΕ Θουκυδίδης, ενώ η Ιωάννα Καρούτη, σχολική νοσηλεύτρια από το ίδιο σχολείο πρόσθεσε για τις 8 Μάρτη: «Συμμετέχω στην Επιτροπή Ισότητας του δήμου Αγ. Δημητρίου και είμαι γραμματέας της Ένωσης Γονέων του δήμου. Κατεβαίνουμε πάντα στον δρόμο στις 8 Μάρτη.. Οι γυναίκες είναι πάντα πιο ευάλωτες από την πολιτική των περικοπών. Πληρώνονται λιγότερο, δυσκολεύονται να βρουν δουλειά λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, ενώ όταν όταν μένουν έγκυες στον ιδιωτικό τομέα πολλές φορές τις απολύουν. Χρειάζεται να έχουμε δυνατή παρουσία και ως εκπαιδευτικοί και εργαζόμενες στα σχολεία, που στην πλειοψηφία τους είμαστε γυναίκες».

 

Έχουμε μπροστά μας ένα νομοσχέδιο για την Ψυχική Υγεία και την Απεξάρτηση, που μόνο για καλό δεν έρχεται. Συσπειρωνόμαστε για να υπερασπιστούμε τον δημόσιο χαρακτήρα της Υγείας πρώτα απ' όλα για τους ασθενείς μας και μετά για τα εργασιακά μας δικαιώματα. Για να έχουμε όλοι και όλες μας ελεύθερη πρόσβαση. Σήμερα βλέπω ότι είμαστε εκατοντάδες σωματεία και σύλλογοι, μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, και αυτό δίνει ελπίδα.

Έχουμε να δώσουμε πολλές συνέχειες στον αγώνα, όσες χρειαστεί. Ως σύλλογος ειδικευόμενων ΨΝΑ έχουμε αποφασίσει ότι θα συμμετέχουμε στην απεργία τη ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μάρτη. Η απεργία είναι το μόνο μέσο πίεσης που έχουμε ως εργαζόμενοι/ες, καθώς δεν ορίζουμε εμείς τα ΜΜΕ. 

 

Έναν χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, ο κόσμος δεν ξεχνάει. Η ΓΣΕΕ είναι άφαντη, αλλά ο ιδιωτικός τομέας απεργεί με τις αποφάσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων και του ΕΚΑ. Πρέπει να παλέψουμε ενάντια στην ακρίβεια. Στον τομέα της Ενέργειας ακόμα περισσότερο οι εργαζόμενοι να κερδίσουμε χαμηλότερες τιμές για τον λαό ενάντια στα κέρδη των παραγωγών ενέργειας. Είμαστε ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις στα Πανεπιστήμια και την Υγεία, να γίνει επανακρατικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων, να φύγουν οι εργολάβοι και να κερδίσουμε Συλλογικές Συμβάσεις και καλύτερες συνθήκες δουλειάς για όλους. Χρειάζεται να συντονιστούμε τα σωματεία και οι ομοσπονδίες σε κοινό αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση.

 

Έναν χρόνο μετά την ψήφιση του νόμου για την ιδιωτικοποίηση των Μουσείων δεν μπορούν να στήσουν αυτό που ήθελαν να κάνουν. Για να προφυλάξουμε τον Πολιτισμό, κάνουμε αντάρτικο στα Μουσεία για να μην προχωρήσει ο νόμος. Στο Βυζαντινό Μουσείο δεν έχει καν καθαριότητα. Τα βγάζουμε πέρα γιατί πολύ απλά υπάρχει ταλέντο και φιλότιμο από τους εργαζόμενους. Δεν μας αξίζει να δουλεύουμε από το πρωί ως το βράδυ για να φτάνουμε να ψάχνουμε το πιο φτηνό προϊόν στο σουπερμάρκετ.

 

Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από το έγκλημα των Τεμπών και είναι μέρα μνήμης, πένθους, αλλά και αγώνα. Εμείς ως εργαζόμενοι παλεύουμε για τη δικαίωση των ψυχών που χάθηκαν στα Τέμπη και για έναν ασφαλή σιδηρόδρομο.

Σήμερα απεργούμε και διαδηλώνουμε σε όλες τις πόλεις, μικρές και μεγάλες, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Χρειάζονται προσλήψεις στον ΟΣΕ που είναι υπεύθυνος για τη σιδηροδρομική υποδομή. Εκεί το οργανόγραμμα είναι για 2.500 θέσεις εργασίας, αλλά δουλεύουν μόλις 500 μόνιμοι εργαζόμενοι.

 

Απεργούμε γιατί στις τράπεζες πλήττονται τα εργασιακά δικαιώματα την ώρα που οι τέσσερις συστημικές έβγαλαν 4 δισ. ευρώ κέρδη το τελευταίο διάστημα. Ακριβώς επειδή είναι στον δρόμο τα νοσοκομεία, οι φοιτητές και οι αγρότες, είναι η κατάλληλη στιγμή να βγούμε απεργιακά όλοι. Είναι όλα διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος.

Φυσικά η συνέχεια είναι στην απεργία στις 8 Μάρτη. Είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι αυτή τη φορά η ΑΔΕΔΥ πήρε την απόφαση να την αφιερώσει στη γυναίκα της Παλαιστίνης. Είναι το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε απέναντι σε αυτό το έγκλημα, σε αυτή τη γενοκτονία. Από τώρα θα αρχίσουμε να το δουλεύουμε στους χώρους εργασίας και ελπίζουμε ότι θα πάει καλά.

 

Είναι πολύ μεγάλη η συμμετοχή σήμερα, ειδικά από το σχολείο μας στο Περιστέρι. Από τον περασμένο Σεπτέμβρη έχουμε φτιάξει την Ένωση Μουσικοκαλλιτεχνικών Σχολείων Αττικής και κατεβήκαμε σήμερα με αυτό το πανό. Υποστηρίζουμε τον αγώνα για την άρση ασυλίας των βουλευτών για τα Τέμπη, αλλά παλεύουμε και ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων, γιατί ως μαθητές δεν θέλουμε ένα ιδιωτικοποιημένο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν έχουμε  σταματήσει να διεκδικούμε την ακύρωση του ΠΔ85 που υποβαθμίζει τα καλλιτεχνικά πτυχία και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε μουσικοκαλλιτεχνικές διαμαρτυρίες, διεκδικώντας ταυτόχρονα να λυθούν τα κτιριακά προβλήματα στα σχολεία μας και τα κενά των εκπαιδευτικών, που έφτασαν να καλύπτονται μήνα Φεβρουάριο.

 

Είμαι εργαζόμενη στο Πολυτεχνείο και παλεύω ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και την απαξίωση των δημόσιων. Βιώνω από πρώτο χέρι τις πιέσεις που έχουν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες για να βγάλουν τη σχολή, με υποχρεωτικά εργαστήρια και μαθήματα, ενώ δουλεύουν ταυτόχρονα. Οι εργαζόμενοι είμαστε δίπλα τους και στον αγώνα τους και στην καθημερινότητα.

 

Οι εργαζόμενοι στα Ερευνητικά Κέντρα έχουμε φτάσει να είμαστε συνέχεια στον δρόμο απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Το προηγούμενο διάστημα δώσαμε έναν μεγάλο αγώνα για να υπερασπιστούμε το Αστεροσκοπείο, συνεχίσαμε δυναμικά ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια κάθε Πέμπτη μαζί με τους φοιτητές και σήμερα με αποφάσεις των συλλόγων και της Ομοσπονδίας για όλα όσα υποβαθμίζουν τις ζωές μας. 

Είναι ελπιδοφόρα αυτή η τρομερή ανάταση του κινήματος. Σε μια εβδομάδα κάποιος μπορεί να κατέβει σε εφτά πορείες: για την Παλαιστίνη, για τα Πανεπιστήμια, για κεντρικά πολιτικά θέματα, για όλα.