Η βάση των εργαζόμενων χρειάζεται να κοντράρει τις μεθοδεύσεις της ηγεσίας και να πιέσει για την κλιμάκωση των απεργιών. Η συμμετοχή των ΜΜΜ στο απεργιακό κίνημα για να μην περάσουν τα μέτρα κυβέρνησης-τρόικας έχει τεράστια σημασία. Αυτό φαίνεται κάθε φορά που τραβούν το χειρόφρενο. Δεν υπάρχει μέχρι σήμερα απεργία των εργαζόμενων στις αστικές συγκοινωνίες που να έχει περάσει “απαρατήρητη”. Η δύναμη που έχουν στα χέρια τους, καθώς μπορούν να παραλύουν τις μεταφορές σε ολόκληρη την Αττική, είναι αναμφισβήτητη. Ακόμα και αν πρόκειται για στάση εργασίας μερικών ωρών, η κινητοποίησή τους γίνεται αισθητή παντού, σε κάθε εργατικό χώρο και κάθε γειτονιά.
Αντίκτυπος
Ο αντίκτυπος των απεργιών τους ήταν παραπάνω από εμφανής πέρσι το χειμώνα. Στο διάστημα των τριών μηνών που είχαν προχωρήσει σε καθημερινές στάσεις και απεργίες ενάντια στο “νόμο Ρέππα”, η πλειοψηφία των εργαζόμενων και της νεολαίας έβλεπε αυτόν τον αγώνα ως διαρκείας και τον κλάδο των ΜΜΜ ως σύμβολο αντίστασης στις κυβερνητικές επιθέσεις. Το εκρηκτικό κλίμα που δημιουργούσε η απουσία της συγκοινωνίας συνέβαλλε στην επιτυχία των πανεργατικών απεργιών.
Ο ρόλος τους είναι ακόμα πιο κρίσιμος σήμερα. Η 48ωρη απεργία στις 13-14 Οκτώβρη έκανε το απεργιακό ξέσπασμα της περασμένης εβδομάδας πιο δυνατό μπροστά και στην 48ωρη Πανεργατική. Οι εργαζόμενοι στους δήμους, στα νοσοκομεία, στα υπουργεία και σε όλους τους κλάδους που βγήκαν σε κινητοποιήσεις τις προηγούμενες μέρες αισθάνονταν πιο δυνατοί με τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες στο πλευρό τους.
Γι' αυτό ο αγώνας τους τώρα χρειάζεται κλιμάκωση. Μια απεργία διαρκείας στις συγκοινωνίες θα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην κυβέρνηση να επιτίθεται στους δήμους ή σε όποιο άλλο κομμάτι εργαζόμενων συγκρούεται με τα μέτρα. Και η μεγαλύτερη βοήθεια για να γίνει η 48ωρη πανεργατική, πανεργατική διαρκείας.