Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Δήμος Πειραιά, όπου ο δήμαρχος Φασούλας ανακοίνωσε στις 29/7 ότι από τις 13 Αυγούστου ο δήμος θα κάνει στάση πληρωμών αφού δεν μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, ούτε καν να πληρώσει τους 2000 περίπου εργαζόμενους. Ο λόγος ήταν η απόφαση του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων να παρακρατήσει 2,2 εκατ. ευρώ που είναι τμήμα της κρατικής επιχορήγησης, λόγω οφειλών του δήμου από δάνεια που έχει πάρει τα προηγούμενα χρόνια.
Την επόμενη ημέρα στη βουλή, ο Ραγκούσης ψήφισε διάταξη που επιτρέπει στους δήμους να δανείζονται μέχρι το τέλος του χρόνου για την αποπληρωμή των δανείων τους. Η κυβέρνηση, αντί να παγώσει τα χρέη των δήμων, τους βάζει να ξαναδανειστούν για να αποπληρώσουν προηγούμενα δάνεια, δημιουργώντας νέα και μεγαλύτερα χρέη. Ακόμα και ο Φασούλας αντέδρασε και ζήτησε άλλη ρύθμιση του χρέους.
Όμως, ακόμα και αυτή η δυνατότητα δανεισμού, έχει χρονικά όρια όπως ορίζει ο Καλλικράτης. Από το νέο έτος, οι δήμοι που θα μπορούν να δανείζονται είναι μόνο αυτοί που το ετήσιο τοκοχρεολύσιο δεν υπερβαίνει το 20% των τακτικών τους εσόδων ή το συνολικό τους χρέος δεν ξεπερνά το 60% των εσόδων τους. Οι υπόλοιποι, που θα θεωρούνται ως «υπερχρεωμένοι», θα μπαίνουν σε καθεστώς επιτήρησης αλά ΔΝΤ από το υπουργείο Εσωτερικών με κλεισίματα και συγχωνεύσεις υπηρεσιών, με απολύσεις εργαζόμενων, με ιδιωτικοποιήσεις. Η πλειοψηφία των δήμων αναμένεται -λόγω της υποχρηματοδότησής τους από το κράτος που χρόνια τώρα αντιμετωπιζόταν από τους δημάρχους με δάνεια- να μπουν στην κατηγορία των «υπερχρεωμένων». Την ίδια στιγμή άλλωστε που ο Φασούλας δήλωσε στάση πληρωμών στους μισθούς, οι εργαζόμενοι του δήμου Βόλου είναι απλήρωτοι για δύο μήνες, οι εργαζόμενοι στο δήμο Ζακύνθου για τρεις.
Αυτά τα σχέδια δεν πρέπει να περάσουν. Ο νόμος μπορεί να ψηφίστηκε στη βουλή αλλά οι εργαζόμενοι στους δήμους έχουν τη δύναμη, κλιμακώνοντας με απεργία διαρκείας τους επόμενους μήνες, να τον ανατρέψουν.