Όσο και να κομπάζει ο πρόεδρος της επιτροπής ελέγχου των κολεγίων Ευστράτογλου για την ποιότητα των αδειοδοτημένων κολεγίων η πραγματικότητα είναι ότι το υπουργείο για ένα μήνα έσπασε τα ρεκόρ προς όφελος των επιχειρήσεων του κλάδου της εκπαίδευσης: κατάφερε να εγκρίνει περίπου ένα κολέγιο τη μέρα. Επομένως, είναι απόλυτα δικαιολογημένα τα πανηγύρια του Συνδέσμου ελληνικών κολεγίων για την τεράστια επιτυχία των μαγαζιών του. Όσο για ένα μεγάλο κομμάτι των φοιτητών των κολεγίων, που τόσο πολύ χρησιμοποίησε την ανάγκη τους για σπουδές το υπουργείο σαν μοχλό πίεσης ενάντια στο φοιτητικό κίνημα που παλεύει για δημόσια παιδεία, το μέλλον μοιάζει αβέβαιο. Οι φοιτητές των δέκα κολεγίων που κόπηκαν έχουν σαν μόνη ελπίδα την προφανή, να ξεκινήσουν από την αρχή εγγραφόμενοι σε ένα άλλο.
Η πολιτική της Διαμαντοπούλου, όμως, δεν είναι χθεσινή. Ακόμα και όταν το Φλεβάρη του 2007 οι φοιτητικές καταλήψεις ανάγκαζαν τον Παπανδρέου να άρει τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ από την αναθεώρηση του Αρθρου 16, η Διαμαντοπούλου ήταν η συνεπής φωνή υπέρ της προοπτικής της ιδιωτικοποίησης. Γι´ αυτό και η κόντρα της με το Σπηλιωτόπουλο ήταν πάντα στο ζήτημα των μεθόδων με τις οποίες έδινε άδειες ο προκάτοχος. Η προεκλογική ανυπομονησία του Σπηλιωτόπουλου να χαρίσει την παιδεία στους ιδιώτες έβγαζε μάτι. Η Διαμαντοπούλου νομίζει ότι επειδή άφησε κενό ένα χρόνο περιμένοντας το καλοκαίρι και θέσπισε και μια επιτροπή για το έργο των αδειών θα καλμάρει το κίνημα. Οι φοιτητές όμως είναι εδώ. Η γενιά του Αρθρου 16 και του νόμου πλαίσιο μπορεί να τέλειωσε ή να τελειώνει τις σχολές της αλλά συναντήθηκε με τη γενιά του Δεκέμβρη δημιουργώντας έτσι ένα μεγάλο στήριγμα για το εργατικό κίνημα αυτής της άνοιξης και τροφοδοτούμενο από τη μαχητικότητά του. Κουβαλώντας αυτή την εμπειρία στο κίνημα οι φοιτητές μπορούν να κάνουν την υπουργό να μη διαφέρει σε τίποτα από τους υπόλοιπους ήδη χρεωκοπημένους υπουργούς της κυβέρνησης.