Με κάποιες παραλλαγές το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε σε όλες σχεδόν τις χώρες του ανατολικού μπλοκ μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την διάλυση της "Σοβιετικής Αυτοκρατορίας". Ο Γιούνκερ, διόλου παράξενα, θεωρεί αυτό το μοντέλο ιδιαίτερα επιτυχημένο. Το ερώτημα είναι για ποιούς;
Για τους εργάτες, τους συνταξιούχους και τους φτωχούς, η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης σήμανε κλείσιμο των επιχειρήσεων, διάλυση της τοπικής οικονομίας και απολύσεις -εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις. Αυτό που έφεραν οι νέοι ιδιοκτήτες ήταν κατά κανόνα αυτό που ονομάζεται "asset stripping": γδύσιμο των επιχειρήσεων από κάθε περιουσιακό στοιχείο που θα μπορούσε να πουληθεί: οι μηχανές έγιναν παλιοσίδερα, τα εργοστάσια γκρεμίστηκαν και πουλήθηκαν για γήπεδα κλπ.
Ποιοί ήταν αυτοί οι νέοι ιδιοκτήτες; Μα οι παλιοί διευθυντές, οι "ημέτεροι" της εξουσίας -τα "λαμόγια" για να θυμίσουμε μια παλιά έκφραση του ίδιου του Παπανδρέου -που υποσχόταν κάποτε να τους πολεμήσει.
Τα "λαμόγια" εξαφανίστηκαν πραγματικά τη δεκαετία του 1990 από την ανατολική Ευρώπη. Όχι, δεν εξοντώθηκαν. Αναβαθμίστηκαν. Τώρα μιλάμε για "ολιγάρχες" όχι για λαμόγια στην Ανατολική Ευρώπη...