Την Κυριακή 23 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Διάνα η ανοιχτή συνέλευση της Επιτροπής Αλληλεγγύης Συνδικάτων και Συνδικαλιστών. Λίγες μόνο μέρες μετά τη 48ωρη απεργία, εργαζόμενοι και εργαζόμενες μετέφεραν το εκρηκτικό κλίμα των εργατικών χώρων, συζήτησαν για το πώς οργανώθηκαν οι μάχες μέχρι τώρα, τι αλλαγές έχουν συμβεί και τι παρακαταθήκες υπάρχουν για τη συνέχεια. Δύο ήταν τα κοινά νήματα που διαπέρασαν όλη τη συζήτηση. Πρώτον οι επιτροπές βάσης μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς είναι αναγκαίο εργαλείο για να μετατρέπεται η αγωνιστική διάθεση σε πραγματική δύναμη που αλλάζει τα πράγματα. Δεύτερον, οι αγώνες αποκτάνε πολλαπλάσια δυναμική όταν ανοίγει η πολιτική συζήτηση για τις συνολικές λύσεις, τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και τον εργατικό έλεγχο. Σε αυτούς τους δύο άξονες οργανώθηκε και η συζήτηση.
Το πρωί, το θέμα ήταν “Η εργατική απάντηση στην κρίση” και τις εισηγήσεις έκαναν ο Μωυσής Λίτσης, οικονομικός συντάκτης στην Ελευθεροτυπία, ο Κώστας Σαρρής, συγγραφέας της έκδοσης για το ζήτημα του χρέους και τις εναλλακτικές λύσεις που μόλις κυκλοφόρησε, και ο Τάσος Αναστασιάδης από την ΕΠΑΣΣ. Ο Μωυσής θύμισε τη διαδρομή της συζήτησης για χρέος: “Μας έλεγαν ότι το πρόβλημα είναι στο ελληνικό DNA. Τώρα η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και τείνει να γίνει διεθνής. Μας έλεγαν ότι οι προτάσεις μας για διαγραφή του χρέους κινδυνεύουν να μας κάνουν Αργεντινή. Τώρα όλοι παραδέχονται ότι η κατάσταση γίνεται χειρότερη από την Αργεντινή του 2001. Κινδυνολογούσαν ότι η έξοδος από το ευρώ θα φέρει μείωση εθνικής κυριαρχίας. Τώρα λένε ότι θα έρθει μόνιμη Τρόικα που θα υπαγορεύει στους υπουργούς το ρόλο τους. Το κούρεμα που ετοιμάζουν δεν έχει καμιά σχέση με τις δικές μας λύσεις. Εμείς λέμε ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε το χρέος γιατί δεν είναι δικό μας, ούτε μας εξυπηρέτησε ποτέ”.
Ο Κώστας Σαρρής υπογράμμισε τον παραλογισμό των “λύσεων” που εφαρμόζονται. “Στις συζητήσεις της ΕΕ επικρατεί σύγχυση και αταξία. Ο προϋπολογισμός δίνει 18 δις για τόκους από τα 50 δις που είναι τα συνολικά έσοδα. 230 δις πληρώθηκαν για μισθούς μέσα στη δεκαετία του ευρώ. 46 δις παίρνουν οι τραπεζίτες μόνο μέσα σε ένα χρόνο. Δεν αποδεχόμαστε τις κινδυνολογίες για τη διαγραφή του χρέους. Θα επιβάλουμε εργατικό έλεγχο ώστε να εξασφαλίσουμε ότι θα πληρώνονται μισθοί, συντάξεις και θα έχουμε πρώτες ύλες.”
Ο Τάσος Αναστασιάδης τόνισε ότι ο δρόμος προς τις εναλλακτικές λύσεις χαράζεται ήδη μέσα στους αγώνες: “Το 10% του πληθυσμού συμμετείχε στις απεργιακές συγκεντρώσεις της τελευταίας βδομάδας. Ποιοτικά, βλέπουμε πρωτοφανείς καταλήψεις και μίνι-διαρκείας συντονισμένα σε όλους τους χώρους. Δεν έχουμε καμιά ελπίδα ότι οι εκλογές θα δώσουν λύση. Ο εργατικός έλεγχος είναι η μοναδική πραγματική απάντηση για να μην γίνει καμιά περικοπή. Το σύνθημα “διαγραφή του χρέους” πρέπει να μπει στην προμετωπίδα όλων των σωματείων και όλων των αγώνων. Πρέπει να οργανώσουμε συζητήσεις σε κάθε χώρο για αυτή τη συνολική απάντηση”.
Στην παρέμβασή του ο Κώστας Καταραχιάς, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ, εξήγησε πως μέσα στους χώρους αυτή η συζήτηση δεν έχει προπαγανδιστικό χαρακτήρα, αλλά πρακτικό. “Μετά την ψήφιση του νόμου, ο κόσμος ρωτάει μετά τι; Η απάντησή μας είναι διπλή. Αφενός να ξεδιπλώσουμε κι άλλο το απεργιακό κίνημα κόντρα στον 'ρεαλισμό'. Αφετέρου να προβάλουμε την προοπτική ότι υπάρχει λύση την οποία μπορούμε να επιβάλουμε εμείς”.
Ο Γιάννης Θεοχάρης από το ΔΣ του σωματείου της Ιντρακόμ τόνισε ότι εκτός από τις υλικές πιέσεις πάνω στον κόσμο, υπάρχουν και οι πολιτικές πιέσεις. “Η κινδυνολογία του Βενιζέλου απευθύνεται στους απεργούς. Γι'αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία να ανοίγουμε αυτή τη συζήτηση μέσα στους χώρους. Το ΚΚΕ άργησε ενάμισυ χρόνο να αποδεχθεί το αίτημα της διαγραφής του χρέους. Τώρα έχουμε μεγαλύτερες δυνατότητες για ενωτικούς αγώνες”.
Ο Βασίλης Συλαϊδής, επίσης από το ΔΣ της Ιντρακόμ επεσήμανε ότι “η καταστροφή κεφαλαίου στην οποία οδηγεί αυτή η κρίση είναι σε επίπεδο πολέμου. Να θυμόμαστε τι σήμανε η δεκαετία του '30 όπου εκτός από μεγάλα κινήματα είχαμε και την άνοδο του φασισμού. Η κοινωνία βρίσκεται σε κινητικότητα και αυτό μάς βάζει μεγαλύτερα καθήκοντα. Οι εργαζόμενοι όλου του πλανήτη έχουν τα μάτια τους στραμένα πάνω μας. Κι εμείς, όταν βλέπουμε ένα εκατομμύριο κόσμο στο δρόμο, όπως στη 48ωρη, πρέπει να δουλέψουμε και να βρούμε τους τρόπους οργάνωσης για να πάει αυτή η δύναμη ακόμα πιο μπροστά.”
Ο Γιώργος Δασκαλάκης από το Δήμο της Πεύκης είπε πως “ο αγώνας ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Άνθρωποι χωρίς μεγάλη προηγούμενη εμπειρία μπήκαν μπροστά, οργάνωσαν τη δράση, τις καταλήψεις, έφτιαξαν μηχανισμούς λήψης αποφάσεων. Η απομόνωση έδωσε τη θέση της στην αλληλεγγύη.” Κατέθεσε επίσης ερωτήματα σχετικά με την αντιμετώπιση του πρωτογενούς ελλείμματος και των καταθέσεων των εργαζόμενων μετά τη διαγραφή του χρέους.
Η Κατερίνα Παλαιού, νοσηλεύτρια στον Αγιο Σάββα, μίλησε οργισμένη για τα “244 ευρώ της μισθοδοσίας μετά από 28 χρόνια. Ο κλάδος Υγείας έχει τη μεγάλη ενοχή, λες και δουλεύουμε όχι για να επιβιώσουμε αλλά για να αποκτήσουμε φωτοστέφανο. Για τη συνέχεια χρειαζόμαστε και τους γιατρούς να βοηθήσουν μέσα στα σωματεία. Και το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα πείσουμε ακόμα περισσότερο κόσμο να μπει στον αγώνα”.
Η δεύτερη συζήτηση είχε θέμα την οργάνωση από τα κάτω μέσα στους εργατικούς χώρους. Ο Γιάννης Αγγελόπουλος από την ΕΠΑΣΣ στην εισήγησή του υποστήριξε ότι “το απεργιακό κίνημα έχει ρίξει την κυβέρνηση στα βράχια. Ο αντίπαλος είναι αποκαμωμένος και το δικό μας στρατόπεδο έχει γεμίσει αυτοπεποίθηση. Βλέπουμε με ποιο τρόπο οι αγώνες συνεχίζονται και μετά την 48ωρη. Ο αγώνας όμως δεν είναι στιγμιαίος. Χρειαζόμαστε επιτροπές σε κάθε χώρο που θα κρατάνε τη συνέχεια ανάμεσα στις κορυφώσεις. Επιμένουμε στην άποψη ότι για να νικήσουμε χρειαζόμαστε απεργίες διαρκείας, και πλέον το καταλαβαίνει πολύ περισσότερος κόσμος. Η οργάνωση από τα κάτω σε κάθε χώρο θα κρίνει πού θα πάνε τα πράγματα το επόμενο διάστημα”.
Στις διπλανές στήλες μπορείτε να διαβάσετε κάποιες από τις εισηγήσεις και παρεμβάσεις που ακολούθησαν.