Κώστας Μεγαγιάννης, Δήμος Αγίας Παρασκευής
Στους Δήμους το φαινόμενο των καταλήψεων φούντωσε με αποφάσεις από τη βάση, με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων κάποιων πρωτοβαθμιων σωματείων που μετά εξαπλώθηκαν και μετατράπηκαν σε μια μεγάλη μάζα, ώστε τα περισσότερα Δημαρχεία και αμαξοστάσια ήταν κατειλημμένα. Από εκεί πιέστηκε η ΠΟΕ-ΟΤΑ, μετά από κάποιο διάστημα να κλιμακώσει και αυτή.
Ο κόσμος δεν μάσησε απέναντι σε καμία απειλή. Οι παλιότεροι συνάδελφοι λένε ότι αυτές ήταν οι πιο μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που έχει κάνει ποτέ η ΠΟΕ-ΟΤΑ, με αποκορύφωμα την Πανεργατική, όπου το μπλοκ της ΠΟΕ-ΟΤΑ ήταν απίστευτο.
Ο Καστανίδης μετά τη συνάντηση με την ΠΟΕ-ΟΤΑ ήθελε να κάνει συνέντευξη Τύπου για να μας απειλήσει. Ο «παντοδύναμος» Υπουργός εκείνη τη μέρα δεν μπορούσε να βρει δημοσιο κτίριο στο κέντρο της Αθήνας που να μην είναι κατειλημμένο για να δώσει τη συνέντευξη. Αυτό είναι σημαντικό για να δούμε πού βρίσκονται οι συσχετισμοί.
Σε εμάς, ο Δήμαρχος που στην αρχή απειλούσε με απολύσεις σύρθηκε να πει ότι είναι μαζί μας. Αιτία ήταν ότι είδε τη συνέλευσή μας. Από 50-80 άτομα που μαζεύονταν συνήθως, δεν πέσαμε κάτω από 170. Όταν βγήκαν ιδιώτες να μαζεψουν σκουπίδια, σταματήσαμε τα απορριματοφόρα και αναγκάσαμε το Δήμαρχο μπροστά στην αστυνομία να δηλώσει ότι δεν δέχεται ιδιώτες να μαζέψουν σκουπίδια στο Δήμο.
Όλα αυτά δεν καθορίστηκαν από το ΔΣ, το οποίο ήταν κατώτερο των περιστάσεων. Καθορίστηκαν από τη λειτουργία της απεργιακής επιτροπής, με την οποία μπορέσαμε και οργανώσαμε το χώρο μας, τη δράση μας και φτάσαμε να κερδίσουμε και την πρόσφατη Γενική Συνέλευση για τη συνέχιση της απεργίας. Ο αγώνας προχώρησε μέσα από ενα σκληρό πυρήνα κάποιων ανθρώπων που μπορούν και οργανώνουν παρακάμπτοντας τα μέλη του ΔΣ όταν χρειάζεται. Ηταν κάτι που δεν το είχαμε ξανακάνει, πρώτη φορά λειτούργησε, έδειξε πώς μπορούν να ξεπερνιούνται όλα τα προβλήματα. Από δω και πέρα πιστεύω ότι θα είναι ο φάρος και για εμας και για όλους τους εργατικούς χώρους.
Χρίστος Αργύρης, Αγλαΐα Κυριακού
Την Τεταρτη 19/10 το μπλοκ των δημόσιων νοσοκομείων ήταν το μεγαλύτερο που κατέβηκε ποτε. Η αλλαγή δεν συνέβη σε μια μέρα. Το καλοκαίρι είχε ξεκινήσει το χορό το Γενικό Πατησίων και μια σειρά από αλλα νοσοκομεία. Το Σεπτέμβρη τα νοσοκομεία του Πειραιά συντονίζονται μεταξύ τους και ανεβαίνουν στο Υπουργείο Υγείας με πούλμαν. Σε μια απλή “παράσταση διαμαρτυρίας” στο Υπουργείο μαζεύτηκαν πανω από χίλια άτομα. Η ΠΟΕΔΗΝ που τόσο καιρό ήταν “μακριά και αγαπημένοι” συνειδητοποίησε τι γίνεται. Καλεί στάση εργασίας στις 29 του μήνα. Εκεί συντονίστηκαν όλα τα νοσοκομεία, όχι μόνο του Πειραιά και των Δυτικών. Στις 5 του Οκτώβρη, είχαμε πάλι την παρουσία μας ενωτικά και μετά πάλι η ΠΟΕΔΗΝ κάτω από την πίεση της βάσης έβγαλε νέα στάση στις 13/10.
Μετά από όλα αυτά, καμιά απορία δεν υπάρχει για το πώς φτάσαμε το τεράστιο μπλοκ της Πανεργατικής. Οι απεργιακές επιτροπές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Φτιάχνουμε επιτροπές όχι για να διαλύσουμε τα σωματεία, αλλά αντιθέτως για να τα ξυπνήσουμε, να τα ζωντανέψουμε, να τα μαζικοποιήσουμε. Στο νοσοκομείο μου, μια αφίσα βάλαμε και μέσα σε μερικές ώρες βγήκε συνέλευση γιατί φοβήθηκαν ότι η επιτροπή μπορεί να τα ξεσηκώσει όλα. Η επιτροπή αγώνα οργάνωσε τον κόσμο ώστε να πάμε έτοιμοι στην Συνέλευση με πρόταση για κλιμάκωση, να ζητήσουμε απ' όλους να συμμετάσχουν μαζικά, να κλείνουμε κάθε μέρα το νοσκομείο. Αυτό έγινε φέτος πρώτη φορά σε πολλά νοσοκομεία και φτάσαμε σε σημείο να λέμε ότι είμαστε πλέον οργανωμένοι και λειτουργεί ο συντονισμός από τα κάτω.
Κώστας Πίττας, Υπουργείο Ανάπτυξης
Στα Υπουργεία μέχρι πρόσφατα ο κόσμος κατέβαινε στις κινητοποιήσεις μόνο ατομικά. Στις 5 Οκτώβρη ένα μόνο Υπουργείο, το Οικονομίας, είχε διπλάσιο κόσμο από ό,τι συνήθως έχει ολόκληρη η ΑΔΕΔΥ. Φτάσαμε όχι μόνο να είναι χιλιάδες από τα Υπουργεία και να έχει το κάθε υπουργείο το πανό του, αλλά κάθε γενική γραμματεία, τμήματα και κομμάτια κάθε υπουργείου να έχουν πανό και να μαζικοποιούν τις απεργίες. Ο ξένος Τύπος αναγκάστηκε να μιλάει για άγριες απεργίες στο χώρο της δημόσιας διοίκησης που δεν άφησαν την Τρόικα και τον Βενιζέλο να συναντηθούν. Μέσα σε τρεις βδομάδες, το Υγείας, το Ανάπτυξης, το Παιδείας, το Εσωτερικών, το Δικαιοσύνης, το Οικονομίας, το Αγροτικής Ανάπτυξης μέχρι και το Άμυνας έκαναν καταλήψεις.
Η δράση ξεκίνησε από τα κάτω και συμπαρέσυρε τις ηγεσίες. Η πρώτη κατάληψη ήταν στο Υπουργείο Υγείας και έγινε από τα κάτω. Την επόμενη μέρα είχαμε συνέλευση στο Ανάπτυξης. Βάλαμε το παράδειγμα του Υγείας και κάποιων δήμων και προτείναμε κατάληψη. Η κατάληψη ξεκίνησε, αλλά το ΔΣ προσπάθησε να τη σταματήσει στη μέση. Δόθηκε αφορμή για να βγει μια συνέλευση με 250 από τους 280 που συνολικά εργάζονται, στην οποία ο κόσμος αποφάσισε συνέχιση και επιτροπή αγώνα. Σε μία από τις συνελεύσεις αποφασίσαμε τα αιτήματα της διαγραφής του χρέους, της εθνικοποίησης των τραπεζών, της επανακρατικοποίησης των μεγάλων επιχειρήσεων, και της μεγάλης φορολόγησης στους πλούσιους.
Ένα δείγμα της δύναμης ήταν όταν αποφασίσαμε ότι παρότι πετάμε όλους τους ακριβοπληρωμένους συμβούλους έξω από το κτίριο, αφήνουμε να δουλέψουν αυτοί που βγάζουν τη μισθοδοσία. Ήταν κάτι που αυτή τη φορά αφορούσε μόνο εμάς, αλλά μπορούμε να φανταστούμε τι σημαίνει αυτός ο έλεγχος σε πιο γενικευμένη κατάσταση.
Ιωάννα Λούβρου, Διοικητικοί Πανεπιστημίου Αθηνών
Από την εποχή που κάναμε μικρές συνελεύσεις κάτω από την πίεση και τις απειλές των διευθυντών φτάσαμε σε μαζικές συνελεύσεις που αποφασίζουν κατάληψη. Και σε μας υπήρχαν οι φωνές που μας καλούσαν να ζητήσουμε εξαίρεση ή υπόσχονταν λίστες με ονόματα που δεν θα απολυθούν. Ο κόσμος συνειδητοποιήθηκε και ακολούθησε το δρόμο της συλλογικότητας. Τεράστιο ρόλο έπαιξε ότι υπήρχε ένα ολόκληρο κίνημα με καταλήψεις σε άλλους χώρους που έδινε έμπνευση. Επίσης βοήθησε η κάλυψη που μας έδωσε η ΑΔΕΔΥ. Όμως το σημαντικότερο ήταν η οργάνωση.
Από τέλη Αυγούστου κάποιοι μπήκαμε μπροστά, αλωνίσαμε το χώρο και πιέσαμε για συνέλευση. Ο κόσμος βγήκε και μίλησε γιατί τον είχαμε ενθαρρύνει να το κάνει. Έτσι φτάσαμε στην κατάληψη, η οποία λειτούργησε σαν κέντρο αγώνα. Από 5-10 που κατεβαίναμε σε αλλες απεργίες φτάσαμε σε πάνω από 100 συναδέλφους στο μπλοκ. Η διοίκηση προσπάθησε να μας σταματήσει με απειλές, με τηλέφωνα τρομοκρατίας και νομικές πιέσεις. Αντί να μας πάνε πίσω, οι απειλές άνοιξαν τη συζήτηση για τους νόμους “τους” και πόσο πρέπει να τους υπακούμε, όπως και για το χρέος “τους” που δεν πρέπει να το πληρώσουμε. Ο έλεγχος των εργαζόμενων μέσα στο χώρο δουλειάς έχει τεράστια σημασία. Σκεφτείτε ότι εμείς οι Διοικητικοί θα κληθούμε να διαγράψουμε φοιτητές με βάση το νόμο Διαμαντοπούλου. Έχουμε τη δύναμη οργανωμένα να μην διαγράψουμε κανένα φοιτητή και να καταργήσουμε τους νόμους στην πράξη.
Μήτσος Αργυροκαστρίτης, Λιθογράφος
Η 48ωρη δεν θα είχε έρθει αν δεν έστρωναν το χαλί όλες οι απεργίες που προηγήθηκαν. Η οργή είχε ήδη βρει έκφραση. Το “όλοι μαζί” έμπαινε σαν πίεση πάνω στο ΚΚΕ, στο ΠΑΜΕ, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι φτάσαμε να έρθουν στο Σύνταγμα στις 20 του μήνα. Στο εργοστάσιό μου είχαμε συμμετάσχει σε όλες τις απεργίες. Ήμασταν αρκετά οργανωμένοι ώστε να πάμε στο αφεντικό και να του ανακοινώσουμε ότι Τεταρτη και Πέμπτη το εργοστασιο κλείνει. Ήταν πρόβλημα ότι η ΕΣΗΕΑ αποφάσισε απεργία στις 18 του μήνα, γιατί έτσι τα μαγαζιά τροφοδοτούνται με δουλειές που μετατρέπονται σε πίεση για να σπάσει η απεργία.
Στα λιθογραφεία υπήρχαν διάφορα επίπεδα κινητοποίησης. Αλλού η απεργία έγινε οργανωμένα και όλοι κατέβηκαν στις συγκεντρώσεις, όπως στη δική μας περίπτωση. Αλλού απεργήσανε μόνο από την αγανάκτηση. Αλλού επειδή τα έκλεισαν οι απεργιακές φρουρές. Εμεις διαλέγουμε τον οργανωμένο δρόμο. Τα τελευταία άσχημα γεγονότα με αναρχικούς και ΠΑΜΕ μπορούν να διορθωθούν όσο περισσότεροι συνάδελφοι θα κατέβουν στις επόμενες κινητοποιήσεις. Η πίεση στο ΠΑΜΕ συνεχίζεται. Όπως μέχρι τώρα πιεζόταν με το “όλοι μαζί”, τώρα ο κόσμος λέει ότι δεν θέλει τέτοια περιφρούρηση. Ο κόσμος δεν θέλει τη βία των αναρχικών αλλά δεν θέλει και να βάζεις το ρόπαλο μπροστά από τον αγώνα. Τα ξύλα είναι για να τα κρατάμε απέναντι στα ΜΑΤ και όχι απέναντι σε συναδέλφους.
Θάλεια Γεωργοπούλου, Δικαστικοί Υπάλληλοι Αθήνας
Τον Ιούλη κάναμε μια Γενική Συνέλευση στην οποία δεν αφήσαμε τους συνδικαλιστές να κάνουν κουμάντο. Έγινε ένα μπαράζ τοποθετήσεων από κόσμο που ζητούσε απεργία διαρκείας, απεργιακές επιτροπές, απεργιακό ταμείο, διαγραφή χρέους, εθνικοποιήση τραπεζών. Μας βγάλανε ότι δεν είχε απαρτία αλλά η πίεση συνεχίστηκε. Συντονιστήκαμε με όλους τους υπάλληλους του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Συνέχεια ήταν οι καταλήψεις κτιρίων όπου πηγαίναμε όλοι μαζί, έξι πούλμαν πηγαίναμε από κτιριο σε κτιριο, ενημερώναμε τον κόσμο και κάναμε κατάληψη παντού. Η Ομποσπονδία αναγκαζόταν να κάνει κάθε λίγο συνεδρίαση γιατί μπούκωνε από τις προτάσεις δράσης που έρχονταν από τα κάτω.
Τώρα αποφασίσαμε επιτροπές αγώνα κατά κτιριακό συγκρότημα και απεργιακές επιτροπές γιατί από Δευτέρα ξεκινάμε τρίωρες καταλήψεις και ανοιχτή συνελευση για αυτοοργάνωση του αγώνα μας. Προχωρήσαμε σε συνεννόηση με τον κλάδο των δικηγόρων με τον οποίο υποτίθεται έχουμε διαφορετικά συμφέροντα. Όλα αυτά έγιναν βήμα-βήμα. Θυμάμαι όταν ακόμα η μάχη ήταν να κατεβαίνουμε συγκροτημένοι στη διαδήλωση με πανό και όχι σκορπισμένοι. Τώρα φτάσαμε στη 48ωρη να έχουμε μπλοκ με 150 άτομα και τρία πανό. Με πρώτο το πανό “Κατάληψη” και το σήμα της Δικαιοσύνης. Είναι μήνυμα σε όλο τον κόσμο ότι είμαστε κι εμείς εργάτες. Είναι μήνυμα όμως και στους αντιπάλους μας, τους διαχειριστές της κρίσης, τα τσιράκια των καπιταλιστών. Οταν οι δικαστικοί έχουν τόσο ογκώδες μπλοκ σίγουρα καταλαβαίνουν ότι έχουν χάσει τον έλεγχο.
Σπύρος Στάικος, Αττικό Νοσοκομείο
Στο Αττικό γίνονται διαρκείς στάσεις εργασίας και γενικές συνελεύσεις. Είμαστε πρωτοπόροι στο συντονισμό από το 2007, όταν βγήκαμε σε κινητοποιήσεις μαζί με τα νοσοκομεία της “γειτονιάς” μας, στα Δυτικά και τον Πειραιά. Οι ελλείψεις σε προσωπικό είναι τόσες που όταν πάει να βγει προσωπικό ασφαλείας, πρακτικά
σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψουν όλοι. Το αντιμετωπίσαμε καλώντας στάσεις εργασίας από νωρίς το πρωί ώστε να μην έχουν προλάβει να ξεκινήσουν τα χειρουργεία. Στο ΔΣ την πλειοψηφία την έχει η αγωνιστική πτέρυγα, που είχε πάρει 55% στις εκλογές και στην οποία συμμετέχουμε.
Η διοίκησε αύξησε την πίεση στέλνοντας και ασθενείς να παραπονιούνται. Ο διοικητής έφτασε να ζητάει τα ονόματά μας. Διακόψαμε τη Συνέλευση για να κάνουμε παράσταση διαμαρτυρίας. Φτιάξαμε επιτροπή αγώνα και βγήκαμε όλοι μαζί, όχι κάποιοι ενδεικτικά, και κολλήσαμε ανακοινώσεις σε όλο το νοσοκομείο. Να μην υποκύψουμε στις πιέσεις, αυτός είναι ο δρόμος. Σε κάθε χώρο υπάρχουν ανάλογες πιέσεις. Οι δημοσιογράφοι να ενημερώσουν, εμείς να γιατρέψουμε, οι οδηγοί να μας πάνε στην απεργιακή συγκέντρωση κλπ. Στη δράση μας ξεκολλάνε όλα αυτά και βλέπουμε ότι εμείς είμαστε που τα κινούμε όλα. Οσο περισσότερο έλεγχο θα έχουμε, τόσο το καλύτερο θα είναι για όλους. Για παράδειγμα, θα έχουμε τη δυνατότητα να απελευθερώνουμε τραπέζια απ'τα μη-επείγοντα χειρουργεία, από τα πελατειακά, και να βάλουμε πραγματικά επείγοντα.
Αργυρώ Κοτζαμπασάκη, Ιπποκράτειο
Στη συνέλευσή μας υπήρχε μια απίστευτη εικόνα. Συνάδελφοι και συναδέλφισσες να μην κουνιούνται από τη θέση τους, γιατί όλοι τους πρότειναν αναστολή και δεν φαινόταν να υπάρχει κανείς να προτείνει οργανωμένα πώς συνεχίζουμε. Όταν συστήνεται και λειτουργεί απεργιακή επιτροπή πάει με πλαίσιο οργανωμένα και προτείνει τη δράση. Ο κόσμος που κινητοποιείται και έχει δώσει όλες αυτές τις μάχες, πρώτος είναι που θα στηρίξει.
Για το θέμα των επειγόντων: είμαι στο χειρουργείο και κάθε μέρα μάς απειλούν ότι θα πεθάνει κόσμος. Δεν έχουμε υποχωρήσει, έχουμε κρατήσει μία αίθουσα με προσωπικό ασφαλείας και δίνουμε μάχη να μπαίνουν μόνο επείγοντα. Τόσον καιρό μάς φέρνανε δήθεν επείγοντα και όταν ερχόταν αιμορραγία δεν είχαμε πού να τη βάλουμε, με όλους τους κινδύνους. Είναι τεράστια μάχη μέσα στην απεργιακή επιτροπή να οργανώσουμε και γενικούς χειρουργούς που είναι στο πλευρό μας. Αυτή η επιτροπή μπορεί τώρα να είναι απεργιακή αλλά έχει να παίξει ρόλο και στη συνέχεια. Το σύστημα υγείας είναι ανεπαρκές και χάνουμε άδικα ανθρώπους. Στα νοσοκομεία δεν παλεύουμε μόνο για τις ζωές μας, τους μισθούς μας, αλλά για ένα άλλο καλύτερο σύστημα που δεν θα αποκλείει κανέναν, δεν θα κόβει τα κρεβάτια για να τα δίνει στους ιδιωτες. Αυτοί που παίζουν με τη ζωή του αρρώστου είναι η Τρόικα και το υπουργειο με τις αποφάσεις που παίρνουν.