“Μέρα χαράς, αλλά και ΠΕΡΙΣΚΕΨΗΣ” ήταν ο τίτλος της ανακοίνωσης του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής. Σχετικά με τη “χαρά” η ανακοίνωση δεν έχει να πει και πολλά -η πρώτη παράγραφος έφτασε στους συντάκτες της. Ομως, για την “περίσκεψη” είχε πολλά να πει, αφιερώνοντας το υπόλοιπο κείμενο.
Διαβάζουμε σ’ αυτό: “Η σημερινή ημέρα δημιουργεί σοβαρή περίσκεψη. Μια τέτοια κινητοποίηση καταγράφηκε πάλι ως μια ‘μια μεγαλειώδης πορεία που στιγματίσθηκε στο τέλος από επεισόδια’, δεν έγινε το πολιτικό συμβάν, το ορόσημο”. Φταιει η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που οργάνωσαν (;) την κινητοποίηση, φταίει το ΚΚΕ που έφυγε από το Σύνταγμα, φταίνε “κι άλλες δυνάμεις που δεν έπαιξαν εν τέλει το ρόλο του κρίσιμου παράγοντα” για να μείνει ο κόσμος στο Σύνταγμα. Όμως, “το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, με τους λίγους φίλους του, θα επιμείνει στην προσπάθειά του από τις μέρες της πλατείας Ταχρίρ: Πάμε και μένουμε στο Σύνταγμα”. Πάλι καλά δηλαδή που υπάρχει το “ΜΑΑ με τους λίγους φίλους του”.
Λιτανείες;
Η υποτίμηση της ανατρεπτικής δυναμικής των εργατικών αγώνων δεν είναι κάτι καινούργιο από αυτό το χώρο. Τον Απρίλη το ΜΑΑ έκανε την εξής βαρύγδουπη και σαρωτική πρόβλεψη: “Η μορφή της επαναλαμβανόμενης σε τακτά διαστήματα λιτανείας από την ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της”. Αυτά στις 14 Απρίλη. Δυο μήνες μετά, μια ακόμα “λιτανεία”, η Γενική Απεργία της 15 Ιούνη έφτασε την κυβέρνηση στο χείλος του γκρεμού. Η μάχη των εργατών κλιμακώθηκε με την 48ωρη που ακολούθησε στο τέλος του μήνα. Ομως το ΜΑΑ δεν άλλαξε, αντίθετα επαναλάμβανε τη θέση του για “λιτανείες”. Τώρα με “περίσκεψη” κουνάει το δάκτυλο αποδοκιμαστικά στην εργατοθάλασσα που ξεσπάει, γιατί δεν ακολούθησε το ίδιο και “τους λίγους φίλους του”.
Το ΜΑΑ -που παρεπιπτόντως εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό του αναπόσπαστο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ- μας σφυροκοπάει με εκκλήσεις για την “ενότητα της αριστεράς”, για το “μέτωπο της αριστεράς”, για το “νέο ΕΑΜ”. Το πόσο ειλικρινείς είναι οι εκκλήσεις φαίνεται από το γεγονός ότι τη μέρα του εργατικού ενθουσιασμού και αυτοπεποίθησης επιφυλάσσει ένα κουβά κριτικής (να το πούμε ευγενικά) για τον καθένα που δεν το ακολουθεί.
Όμως, αυτό είναι το λιγότερο. Το σημαντικό ζήτημα είναι το εξής ερώτημα: Ενότητα, και μάλιστα “στη δράση” όπως λέει, για να κάνουμε τι; Για να θεωρούμε τις απεργίες των εργατών παραδοσιακές λιτανείες, που δεν γίνονται “ορόσημο” ή για να πατήσουμε σ’ αυτά τα πραγματικά ορόσημα ώστε να κλιμακώσουμε το απεργιακό κύμα με απεργίες διαρκείας, με συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς;
Η ενότητα στην “περίσκεψη” είναι τροχοπέδη για το κίνημα. Είναι η προέκταση της απαισιοδοξίας και του κάλπικου ρεαλισμού των ρεφορμιστικών και γραφειοκρατικών ηγεσιών. Η εργατική τάξη μίλησε την περασμένη βδομάδα και θα συνεχίσει να “μιλάει” ακόμα πιο δυνατά. Σ’ αυτό πρέπει να συμβάλει η αντικαπιταλιστική αριστερά προβάλλοντας θαρρετά την προοπτική της. Ιδου η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Από τη μεριά του το ΣΕΚ θα συμβάλει μ’ αυτήν την προοπτική στους αγώνες.