Μόνο και μόνο ο τρόπος και ο τόπος της δίκης του θα τους δημιουργούσε τεράστιες επιπλοκές. Ταυτόχρονα θα τους ήταν μεγάλο πρόβλημα να ακούνε τον Καντάφι να καταγγέλλει πως βασάνιζε πολιτικούς αντιπάλους του, τους οποίους παρέδιδαν στα χέρια του οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης. Ή να έρθουν στο φως οι υποσχέσεις που του είχε δώσει ο Μπλερ, ο Σαρκοζί και ο Μπερλουσκόνι, στο βαθμό που η Λιβύη αναλάμβανε να δημιουργεί δολοφονικά τείχη απέναντι στους αφρικανούς μετανάστες.
Η Λιβύη υποτίθεται γιορτάζει την “νίκη” της επανάστασης που ξεκίνησε στις 17 του Φλεβάρη. Με μια μεγάλη τελετή που οργανώθηκε γρήγορα-γρήγορα στη Βεγγάζη την Κυριακή, μόλις τρεις μέρες μετά τη δολοφονία του Καντάφι, ο Αμπντ-έλ-Τζαλίλ, ο Πρόεδρος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου που έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε το τέλος του παλιού καθεστώτος. Είναι από μόνο του ειρωνικό ότι τον “πανηγυρικό” εκφώνησε ο Αμπντ-ελ-Τζαλίλ που ήταν Υπουργός Δικαιοσύνης του Καντάφι τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Είχε μάλιστα επισήμως σταλεί από τον Καντάφι στη Βεγγάζη όταν ξέσπασε η επανάσταση για να διαπραγματευτεί με τους αντάρτες.
Απελευθερωτές
Αυτή είναι μία μόνο όψη της διαστρεβλωμένης μορφής που πήρε η επαναστατική διαδικασία στη Λιβύη. Ενώ στην Αίγυπτο ο κόσμος εισέβαλε στην ισραηλινή πρεσβεία και θέλει να κόψει όλα τα νήματα που συνδέουν τη χώρα με τον ιμπεριαλισμό, στη Λιβύη ο Σαρκοζί και ο Κάμερον γίνονται δεκτοί ως απελευθερωτές.
Το ίδιο το ξέσπασμα της επανάστασης δεν ήταν διαφορετικό από ό,τι συνέβη στην Αίγυπτο και την Τυνησία. Ομάδες αγωνιστών, εμπνευσμένοι από την τύχη του Μπεν Αλί και του Μουμπάρακ βγήκαν στους δρόμους και προσπάθησαν να οργανώσουν μαζικές διαδηλώσεις κόντρα στη δικτατορία. Όμως, το καθεστώς Καντάφι κατέφυγε ταχύτατα στη βάρβαρη καταστολή. Οι εξεγερμένοι με τη σειρά τους κατέφυγαν στον ένοπλο αγώνα για να αμυνθούν. Αυτή η στροφή έβαζε στην άκρη τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της επανάστασης. Αρχικά οι εξεγερμένοι είχαν ταχθεί ενάντια σε κάθε επέμβαση της Δύσης. Όμως η πραγματικότητα της ένοπλης σύγκρουσης έφερνε τη συνεργασία με το ΝΑΤΟ να ακούγεται ως πιο ρεαλιστική επιλογή. “Μας ανήκει”, είπε κάποια στιγμή ένας νατοϊκός αξιωματούχος, μιλώντας για τη λιβυκή εξέγερση.
Οι πιο αγνοί μαχητές που βγήκαν ορμητικά τις πρώτες βδομάδες της επανάστασης δολοφονήθηκαν κατά εκατοντάδες από το μαζικό πυρ που άνοιξαν οι κανταφικοί. Πολλοί ακόμα σκοτώθηκαν στις πολιορκίες που ακολούθησαν. Το πάνω χέρι πλέον είχαν άνθρωποι σαν τον Αμπντ-ελ-Τζαλίλ, παλιά στελέχη του καθεστώτος που με το που πάταγαν το πόδι τους στη Βεγγάζη, φορούσαν τη στολή του “επαναστάτη”. Συνεχίζουν να γίνονται γνωστές πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο μέσα στη Βεγγάζη έγινε πραγματική εκκαθάριση από τους μεταλλαγμένους κανταφικούς σε βάρος των αρχικών ηγετών της εξέγερσης.
Η ισχύς των σημερινών ηγετών του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου χτίστηκε με βάση τις συμφωνίες που έκαναν με τους νατοϊκούς. Όσο περισσότερο πρόθυμοι ήταν να παίξουν το παιχνίδι των ιμπεριαλιστών, τόσο μεγαλύτερη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια έπαιρναν.
Στα μάτια των απλών Λίβυων, αυτοί οι άνθρωποι που πλέον έμπαιναν στα ευρωπαϊκά σαλόνια, έμοιαζαν να είναι ικανοί να κινητοποιούν ολόκληρα σμήνη από αεροσκάφη που θα συνέτριβαν το καθεστώς Καντάφι. Οι ξυπόλυτοι εξεγερμένοι με τα χαλασμένα Καλάσνικοφ έπρεπε να υποταχθούν. Όλες οι ελπίδες για μια συνολική κοινωνική αλλαγή έδωσαν τη θέση τους στην προσμονή ότι θα γίνει μια απλή αλλαγή στην κορυφή, ότι θα φύγει η οικογένεια του Καντάφι.
Ωστόσο, το γεγονός ότι το Μεταβατικό Συμβούλιο έκλεψε την επανάσταση από τα χέρια του κόσμου και την πούλησε στους ιμπεριαλιστές, δεν σημαίνει πως έχει επιβληθεί πραγματικός έλεγχος. Ένα δείγμα πήραμε την περασμένη βδομάδα όταν τα διεθνή ΜΜΕ σήμαναν συναγερμό ότι ο Αμπντ-ελ-Τζαλίλ ανακήρυξε τη Λιβύη ισλαμικό κράτος. Πίσω από τις ανόητες υποκρισίες ότι η Λιβύη θα γίνει κράτος της αλ-Κάιντα, βρίσκεται ο πραγματικός φόβος των ιμπεριαλιστών για το αν οι πολιτικές δυνάμεις που τους είναι πιστές θα υπερισχύσουν την επόμενη μέρα.
Οι ισλαμιστές ήταν σημαντικό τμήμα των ενόπλων δυνάμεων στο έδαφος. Πολλοί από αυτούς που το ΝΑΤΟ θεωρούσε συμμάχους του την ώρα της μάχης κατά του Καντάφι, βρίσκονταν στις λίστες των διεθνών αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών. Οι ισλαμιστές ηγέτες ήταν από τους λίγους που είχαν εμπειρία στα όπλα και στην οργάνωση αντάρτικου στρατού, έχοντας πολεμήσει στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Πολλοί προέρχονταν από τις τάξεις της “Ισλαμικής Μαχητικής Ομάδας”.
Εξεγερμένοι
Ο Αμπντ-ελ-Χακίμ Μπελχάτζ είχε βασανιστεί από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και από το καθεστώς Καντάφι. Σε αυτόν όμως τώρα πιστώνεται η απελευθέρωση της Τρίπολης. Ας θυμηθούμε ότι πριν από την εξέγερση του 2011, η προηγούμενη έκρηξη στη Λιβύη ξέσπασε το 2006 με αφορμή τα σκίτσα σε βάρος του Μωάμεθ. Τότε ο Καντάφι αυτοδιαφημιζόταν διεθνώς για την καταστολή που άσκησε κατά των “ισλαμιστών”. Σε εκείνα τα γεγονότα, οι εξεγερμένοι της Βεγγάζης είχαν πυρπολήσει και το ιταλικό προξενείο.
Οι τελευταίες εξελίξεις κάνουν λόγο για ένα σώμα 22 χιλιάδων ανδρών που έχει συστήσει το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο με σκοπό να αφοπλίσει τους μαχητές που πολέμησαν υπό τον Μπελχάτζ στην Τρίπολη. Αυτό δίνει ένα μέρος της απάντησης γιατί οι πανηγυρισμοί της Κυριακής δεν οργανώθηκαν στην πρωτεύουσα Τρίπολη, αλλά στη Βεγγάζη. Στην άλλη άκρη της χώρας, στην δυτική Μισράτα, οργανώθηκε ξεχωριστός γιορτασμός, αλλά δεν μεταδόθηκε η ομιλία του “ηγέτη” της χώρας, Αμπντ-έλ-Τζαλίλ. Οι εξεγερμένοι της Μισράτας δεν αποδέχθηκαν ποτέ να μπουν κάτω από την ανεξέλεγκτη ηγεσία του Μεταβατικού Συμβουλίου.
Σε ένα ρεπορτάζ των Τάιμς της Νέας Υόρκης, ένας κάτοικος της πόλης αναρρωτιέται: οι πανηγυρισμοί “υποτίθεται θα γίνονταν στην Τρίπολη. Ίσως έχουν κάποια δικαιολογία. Ίσως δεν υπάρχει ασφάλεια. Όμως, αν δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν θα έπρεπε να διακηρύξουν ότι η χώρα απελευθερώθηκε.”
Το Συμβούλιο υπόσχεται ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε δημοκρατικές εκλογές μετά από 20 μήνες. Τίποτα δεν έχει σταθεροποιηθεί, τίποτα δεν έχει λήξει στη Λιβύη. Ο κόσμος που εξεγέρθηκε ενάντια στον Καντάφι έχει μπροστά του τη μάχη ενάντια στο ΝΑΤΟ και ενάντια στα τσιράκια του που σφετερίστηκαν στην επανάσταση.
Η Αίγυπτος συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο για την απελευθέρωση σε ολόκληρη την περιοχή. Με την εργατική τάξη να μπαίνει στην πρώτη γραμμή, να ανατρέπει τον Μουμπάρακ και να μην αφήνει το διάδοχο καθεστώς να κρυφτεί πίσω από μια αλλαγή στην κορυφή. Συνδικάτα, απεργίες και φοιτητικές καταλήψεις βάζουν το ζήτημα της κοινωνικής αλλαγής στην ημερήσια διάταξη. Ενώ ταυτόχρονα κρατάνε τον αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη δεμένο με τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.