Το περασμένο Σαββατοκύριακο οι κοινοβουλευτικές ομάδες των ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νέας Αριστεράς και Πλεύσης Ελευθερίας έστειλαν κοινή επιστολή, την οποία υπογράφουν οι επικεφαλής τους, στον Μητσοτάκη και τον Γεραπετρίτη με την οποία καταγγέλλουν τη γενοκτονία στη Γάζα. Δηλώνουν ότι: «Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κανένα πολιτικό, νομικό και ηθικό δικαίωμα να δικαιολογεί και τελικά να στηρίζει αυτά τα εγκλήματα».
Πέρα από «πρωτοβουλίες» για να μπει η ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, η επιστολή ζητάει από την κυβέρνηση επί της ουσίας να κάνει τρία πράγματα: «Να διακόψει η Ελληνική Κυβέρνηση τη στρατιωτική συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ. Να τεθεί άμεσα σε εφαρμογή η ομόφωνη απόφαση της Βουλής του 2015 και να αναγνωριστεί το παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Να προσκληθεί, με ευθύνη και του Προέδρου της Βουλής, ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, κ. Μαχμούντ Αμπάς στο Ελληνικό Κοινοβούλιο προκειμένου να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για την κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας και συνολικά στα παλαιστινιακά εδάφη».
Καταρχάς, είναι θετικό που πάρθηκε αυτή η πρωτοβουλία. Αντανακλά το εύρος που έχει αποκτήσει η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, και το μέγεθος της οργής για την κυβέρνηση της ΝΔ που είναι τόσο ταυτισμένη με τον Νετανιάχου ώστε έφτασε στο σημείο να αρνηθεί να συνυπογράψει τη δήλωση 22 κυβερνήσεων (ακόμα και της Μελόνι της Ιταλίας) που θέτει ζήτημα αναθεώρησης εμπορικών συμφωνιών με το Ισραήλ αν συνεχίσει τον αποκλεισμό. Ο Ν. Ανδρουλάκης κάνει ακόμα ένα δώρο στον Μητσοτάκη αρνούμενος να υπογράψει την επιστολή με τη φαιδρή δικαιολογία ότι δεν καταδικάζει τον «τζιχαντισμό της Χαμάς».
Αιτήματα
Τα αιτήματα που βάζει η επιστολή, ωστόσο, είναι πίσω από αυτά που βάζει το κίνημα αλληλεγγύης και που απαιτούν οι περιστάσεις. Για παράδειγμα, ο «άξονας» με το Ισραήλ είναι μια ολόκληρη γεωπολιτική και οικονομική στρατηγική, που απλώνεται από τη στρατιωτική συνεργασία και φτάνει στη συνεργασία για εξορύξεις φυσικού αερίου στην Αν. Μεσόγειο και δεκάδες οικονομικές συμφωνίες. Η διακοπή όλων των σχέσεων με το κράτος-απαρτχάιντ πρέπει να είναι το αίτημα.
Το κίνημα που συνεχίζει να πλημμυρίζει πόλεις, όπως το μισό εκατομμύριο στο Λονδίνο στις 17 Μάη, φωνάζει «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Κι αυτό σημαίνει όλη την Παλαιστίνη, «από τον Ιορδάνη ως τη Μεσόγειο». Όχι μόνο τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας που κατέλαβε, μαζί με την ανατολική Ιερουσαλήμ, ο ισραηλινός στρατός στον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967. Αυτά είναι τα «σύνορα του 1967». Όμως, κι οι δυο περιοχές είναι γεμάτες από τους πρόσφυγες της Νάκμπα του 1948 και τους απογόνους τους.
Την πρωτοβουλία για την κοινή δήλωση την είχε πάρει από την προηγούμενη βδομάδα ο Δ. Κουτσούμπας στέλνοντας σχετική επιστολή σε όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες, πλην -και σωστά- των Σπαρτιατών του ναζί Κασιδιάρη. Όμως, την απηύθυνε και στην Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, ο οποίος αρνήθηκε να συνυπογράψει. Αυτό δεν κάνει εντύπωση, η ακροδεξιά στην Ευρώπη και την Αμερική που είναι γεμάτη αντισημιτισμό έχει γίνει η καλύτερη φίλη του Ισραήλ. Όμως, το να απευθύνει το ΚΚΕ κάλεσμα στον Βελόπουλο είναι πρόβλημα. Καμιά δύναμη της Αριστεράς δεν πρέπει να δέχεται οποιαδήποτε εκδοχή της ακροδεξιάς ως συνομιλήτρια για οποιοδήποτε ζήτημα.
Η υποτιθέμενη κοινοβουλευτική ευρύτητα που θα εξασφάλιζε μια τέτοια συμμετοχή είναι άνευ ουσίας. Γιατί η πραγματική δύναμη που μπορεί να σπάσει τη συμμαχία με το κράτος δολοφόνο, να δώσει πραγματική βοήθεια στον αγωνιζόμενο λαό όλης της Παλαιστίνης, βρίσκεται στο «πεζοδρόμιο» στην απεργία και τη διαδήλωση. Στην ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος που θα δένει τα αιτήματα του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη με όλους τους αγώνες της εργατική τάξης και της νεολαίας. Για να ανατρέψουμε την κυβέρνηση των «αγαπητών φίλων» του Νετανιάχου, να κερδίσουμε δουλειές όχι βόμβες και συμμαχίες με το Ισραήλ.