Δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες ετοιμάζεται να στείλει ο Μπάρακ Ομπάμα στο Αφγανιστάν. «Πρόκειται για την πιο δύσκολη απόφαση στην μέχρι τώρα θητεία του στον Λευκό Οίκο» σύμφωνα με τα ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Ο Ομπάμα χρωστάει τη νίκη τους στις εκλογές που έγιναν πριν από ένα ακριβώς χρόνο σε μεγάλο βαθμό στα αντιπολεμικά αισθήματα των Αμερικάνων -που έχουν κυριολεκτικά σιχαθεί τον πόλεμο. Σύμφωνα με ένα γκάλοπ που έγινε στις ΗΠΑ πριν από λίγες μέρες μόνο το 17% των ψηφοφόρων του συμφωνεί με την αύξηση των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν. Το 55% τάσσεται υπέρ της άμεσης αποχώρησης.
Στην πραγματικότητα, όμως, ο Ομπάμα έχει να αντιμετωπίσει πολύ πιο πιεστικά διλήμματα.
Οι ΗΠΑ, απλά, δεν μπορούν να εγκαταλείψουν το Αφγανιστάν. Μια αποχώρηση από το Αφγανιστάν απειλεί να έχει για τις ΗΠΑ ανάλογες συνέπειες με αυτές που είχε πριν από δυο δεκαετίες η ρωσική αποχώρηση γα την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση: την πτώση από το βάθρο της υπερδύναμης -και οι πτώσεις αυτές ποτέ δεν έχουν γίνει ομαλά στην ιστορία. Η αδυναμία των δυνάμεων κατοχής να επιβληθούν στο Αφγανιστάν φαίνεται ήδη ανάγλυφα με την επέκταση του πολέμου στο γειτονικό Πακιστάν. Μια ατιμωτική υποχώρηση θα έχει, αναμφίβολα, πολλαπλάσιες συνέπειες για τον ιμπεριαλιστικό έλεγχο ολόκληρης της κεντρικής και νότιας Ασίας -και όχι μόνο.
Ενισχύσεις
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι ακόμα και με τις νέες δυνάμεις η νίκη θα συνεχίζει να μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός για τους αμερικάνους στρατηγούς. Σήμερα υπηρετούν στο Αφγανιστάν 68.000 αμερικανοί στρατιώτες. Ο στρατηγός ΜακΚρίσταλ, ο επικεφαλής των δυνάμεων των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, είχε ζητήσει μια ενίσχυση 40.000 -δέκα χιλιάδες περισσότερους από όσους στέλνει ο Ομπάμα.
Επιπρόσθετα η αμερικανική κυβέρνηση πιέζει τις χώρες του ΝΑΤΟ να αυξήσουν και τη δική τους συμμετοχή -με λιγοστές όμως ελπίδες. Την περασμένη βδομάδα ο Φραντς-Γιόζεφ Γιουνγκ, ο υπουργός Εργασίας της κυβέρνησης της Μέρκελ αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν αποκαλύφθηκε ότι ο γερμανικός στρατός είχε βυθίσει τον Σεπτέμβρη, με μια αεροπορική επιδρομή, στο αίμα το χωριό Ομέρ Κχιλ του Αφγανιστάν. Η αποκάλυψη ήταν ένα βαρύ πλήγμα όχι μόνο για τον Γιούνγκ -που σαν υπουργός Άμυνας εκείνη την εποχή ήταν ο κύριος υπεύθυνος της επιχείρησης συγκάλυψης- αλλά και για ολόκληρη την κυβέρνηση της Μέρκελ: τον Δεκέμβρη το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο θα κληθεί να ψηφίσει για την παράταση ή μη της γερμανικής παρουσίας στο Αφγανιστάν. Θα είναι μια δύσκολη δοκιμασία για την Μέρκελ όχι μόνο μέσα στο ίδιο το κοινοβούλιο όπου θα βρεθεί αντιμέτωπη με την Αριστερά αλλά κύρια στους δρόμους, όπου θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει την οργισμένη αντίδραση του αντιπολεμικού κινήματος.
Το Αφγανιστάν είναι μια χώρα 28 εκατομμυρίων. Η πλειοψηφία μισεί θανάσιμα και τον Καρζάι και τους δυτικούς του «φίλους». Ακόμα και αν εξασφάλιζε όλα τα στρατεύματα που έχει ζητήσει η νίκη θα ήταν πολύ αβέβαιη για τον ΜακΚρίσταλ και τους αξιωματικούς του. Οι πρόσθετες δυσκολίες -η αδυναμία των νατοϊκών συμμάχων να στείλουν τις «αναγκαίες» ενισχύσεις, το άθλιο ηθικό του στρατεύματος, οι επιθέσεις των «Ταλιμπάν» που έχουν φτάσει μέχρι την κάποτε ασφαλή Καμπούλ- όλα αυτά κάνουν την ήττα μάλλον βέβαιη. Εμείς πάντως θα κάνουμε ότι μπορούμε για να τους την εξασφαλίσουμε. Η διαδήλωση της Τρίτης ήταν μόνο η αρχή.