Αυτή η πίεση από τα κάτω στην συνδικαλιστική ηγεσία, είναι που οδήγησε την ΑΔΕΔΥ να καλέσει, στην 24ωρη της 10ης του Φλεβάρη. Σήμερα γίνεται ακόμα πιο κατανοητό πόσο σημαντική ήταν η απεργιακή κινητοποίηση της 17ης Δεκέμβρη. Μια κινητοποίηση που ξεκίνησε από πρωτοβάθμια σωματεία εκπαιδευτικών, ανάγκασε δυο ομοσπονδίες και το ΠΑΜΕ να κινηθούν και τελικά δημιούργησε μια ολόκληρη δυναμική που άνοιξε το δρόμο ώστε να βγει η απεργία της 10ης Φλεβάρη.
Σε αυτές τις συνθήκες η απεργία στις 10 Φλεβάρη αποκτά πρωτοφανή χαρακτηριστικά. Στο παρελθόν μια 24ωρη της ΑΔΕΔΥ ήταν εύκολο να χαρακτηρισθεί «τουφεκιά στον αέρα». Σήμερα αναδεικνύεται σε κεντρική πολιτική εκδήλωση αντίστασης στα μέτρα του συμφώνου σταθερότητας. Μια απεργία, που η επιτυχία της θα βάλει τις βάσεις για κλιμάκωση των απεργιακών αγώνων, δημιουργώντας νέες ζυμώσεις, αναβαθμίζοντας τους συσχετισμούς προς όφελος του εργατικού κινήματος, αναπτερώνοντας την αυτοπεποίθηση των εργαζόμενων και δίνοντας προοπτική ανατροπής των κυβερνητικών πολιτικών.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες η αναγκαιότητα της απεργίας στις 10 του Φλεβάρη γίνεται κατανοητή από όλο το φάσμα της αριστεράς. Η απόφαση του ΠΑΜΕ να μεταφέρει την απεργιακή κινητοποίηση από τις 11 του Φλεβάρη (όπως είχε προαποφασίσει) στις 10, αλλά και η γενικότερη συμπαράταξη όλων των δυνάμεων της αριστεράς (Παρεμβάσεις, ΠΑΜΕ, Αυτόμομη Παρέμβαση) στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ την Παρασκευή 15/1 αποδεικνύουν πως σε συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού η αριστερά μπορεί -και πρέπει- να πάρει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες.
Όμως η επιτυχία της απεργίας δεν είναι δεδομένη. Μπορεί η αγανάκτηση του κόσμου να είναι ορατή σε κάθε εργασιακό χώρο, όμως η άρνηση της ΑΔΕΔΥ να οργανώσει την απεργία επιδρά αρνητικά στην μαζικοποίησή της. Το καθήκον για την οργάνωση και τον συντονισμό των απεργιακών δράσεων πέφτει στους ώμους της Αριστεράς. Ήδη τα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση της μαζικοποίησης της απεργίας άρχισαν να αποδίδουν καρπούς.
Συντονισμός
Το Συντονιστικό Εκπαιδευτικών και Πρωτοβάθμιων Σωματείων που οργάνωσε την απεργία στις 17 Δεκέμβρη συνεδρίασε την Πέμπτη 14/1. Η κατανόηση πως εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα πρέπει να παλέψουν μαζί ενάντια στις επιθέσεις που δέχονται ήταν ο κοινός παρονομαστής του συντονιστικού. Τα μέτωπα είναι κοινά για όλους. Η πίεση προς την ΓΣΕΕ να κηρύξει και αυτή απεργία, ώστε η 10 Φλεβάρη να είναι μια πραγματική πανεργατική, μπορεί να έρθει μόνο με πρωτοβουλίες από τα κάτω. Με απεργιακές αποφάσεις από πρωτοβάθμια σωματεία και ομοσπονδίες.
Μια παρόμοια πρωτοβουλία για το κάλεσμα συντονιστικού πήρε η Ριζοσπαστική Κίνηση Εκπαιδευτικών Π.Ε στην Θεσσαλονίκη καλώντας την Τετάρτη 20/1 στις 7.30 στον ημιώροφο της ΕΔΟΘ σύσκεψη για τον συντονισμό όλων των ριζοσπαστικών σχημάτων, συλλογικοτήτων και αγωνιστών του κινήματος, ώστε να εξασφαλιστεί η κοινή δράση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και να οργανωθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα βήματα για την επιτυχία της απεργίας.
Μια σειρά από τέτοιες συσκέψεις και συναντήσεις έχουν αναδείξει τις δυνατότητες κοινού βηματισμού όλο και μεγαλύτερου δυναμικού της αντικαπιταλιστικής, αλλά και γενικότερα ολόκληρης της αριστεράς. Το μάζεμα των Παρεμβάσεων του δημόσιου τομέα την Πέμπτη 14/1 ανέδειξε την αναγκαιότητα για κοινά υλικά που θα εξηγούν διεξοδικά όλες τις επιθέσεις που δέχονται σήμερα οι εργαζόμενοι.
Τρεις μόλις εβδομάδες πριν την ημέρα της απεργίας οι δυνάμεις της αριστεράς, ενωτικά πρέπει να χτίσουν από κοινού ένα μαζικό απεργιακό μέτωπο. Με κοινά απεργιακά υλικά ανά σωματείο ή ομοσπονδία, με απεργιακές επιτροπές, με Γενικές Συνελεύσεις, με εκδηλώσεις και συζητήσεις, με εξορμήσεις ενημέρωσης σε όλους τους χώρους δουλειάς να δημιουργηθεί μια δυναμική αντίστασης που θα οδηγήσει στην κινητοποίηση όλου αυτού του κόσμου που πάλεψε όλο το προηγούμενο διάστημα και που σήμερα απογοητεύεται από το πόσο δεξιά έχει πάει το ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα θα βάλει ακόμα μεγαλύτερες πιέσεις στην γραφειοκρατία αναγκάζοντας τις συνομοσπονδίες αλλά και όσες ομοσπονδίες ακολουθούν τακτικές υποταγής στα κυβερνητικά σχέδια, να αλλάξουν ρότα.
Άλλωστε είναι κοινός τόπος πλέον, όπως φάνηκε και στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ, πως οι επιθέσεις της άρχουσας τάξης είναι τέτοιας έντασης που και η απάντηση του εργατικού κινήματος θα πρέπει να είναι αποφασιστική, μαζική και με διάρκεια. Η επιτυχία της 10ης Φλεβάρη θα δημιουργήσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για μεγάλες εργατικές αντιστάσεις το επόμενο διάστημα, τέτοιες που να μπορούν όχι μόνο να σταματήσουν την εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας, αλλά και να επιβάλλουν τις λύσεις των εργατών σε όλα τα μέτωπα.