Αυτή η τελευταία πρόκληση οδήγησε εκατοντάδες μετανάστες να διαδηλώσουν την οργή τους απέναντι στην οδυνηρή κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Για τρεις περίπου μέρες επικράτησε αναταραχή στην πόλη. Περίπου 50 άτομα τραυματίστηκαν, ενώ 1000 μετανάστες μεταφέρθηκαν στα Κέντρα Ταυτοποίησης και Απέλασης (CIE).
Οι μετανάστες κάποιοι παράνομοι, οι περισσότεροι με άδεια παραμονής ζουν στην Ιταλία πολλά χρόνια, μετακινούνται ανάλογα με την εποχή για να δουλέψουν στη συγκομιδή φρούτων. Ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες που διαλέγουν τα αφεντικά τους. Η εξήγηση που δόθηκε δια στόματος υπουργού Εσωτερικών Μαρόνι (μέλος της Λέγκας του Βορρά) πως η ανοχή απέναντι στους μετανάστες οδήγησε σε αυτή την εξέγερση, δεν πείθει τους Ιταλούς. Γνωρίζουν πως αυτή η εξήγηση συνιστά την προσπάθεια της κυβέρνησης να αποφύγει τις ευθύνες της για την πολιτική που ακολουθείται χρόνια και χαρακτηρίζεται για την ανοχή ή και την εμπλοκή της με το οργανωμένο έγκλημα.
Τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον, τα φρούτα συλλέγονται από μετανάστες εργάτες γης. Ένα κιλό πορτοκάλια που φτάνει στο τραπέζι των Ιταλών, συλλέγεται από μαύρα χέρια που αμείβονται με λιγότερο από δέκα λεπτά για αυτό το κιλό. Αυτό αποτελεί ένα από τα πολλά πρόσωπα του επίσημου ρατσισμού της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι. Ο τελευταίος νόμος του για την ασφάλεια θα διευκολύνει την κατάσταση, αφού ήδη προετοιμάζονται για την απέλαση πολλών συλληφθέντων.
Συγκεντρώσεις
Τις μέρες που ακολούθησαν την εξέγερση πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας από κατοίκους της πόλης. Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας οργανώθηκαν από συνδικάτα και αντιρατσιστικές οργανώσεις στην Μπολόνια, στη Ρώμη, στο Μιλάνο, ενώ υπήρξαν στη Νάπολη ανάλογες εκδηλώσεις με τη συμμετοχή της μεταναστευτικής κοινότητας από την Μπουρκίνα Φάσο που θύμισαν με τα πανό τους πως το πρόβλημα της εκμετάλλευσης των μεταναστών υπάρχει κι άλλου στην Ιταλία. Τις επόμενες μέρες θα πραγματοποιηθεί διαδήλωση στη Νάπολη, ενώ συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκαν έξω από τα Κέντρα Ταυτοποίησης και Απέλασης στο Κρότωνα και στο Μπάρι, στα οποία μεταφέρθηκαν μετανάστες από το Ροζάρνο.
Εγείρονται ερωτήματα προς όλους τους υπεύθυνους πολιτικούς φορείς, κεντρικά και τοπικά. Κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε; Οτι χιλιάδες μετανάστες δούλευαν «μαύρα» στη συγκομιδή φρούτων και ότι ζούσαν σε άθλιες συνθήκες; Ούτε καν, μετά το Δεκέμβρη του 2008 που ξέσπασε μια μικρότερου μεγέθους εξέγερση μεταναστών έπειτα από τον πυροβολισμό κάποιων μεταναστών από μέλη της τοπικής μαφίας; Ούτε φυσικά ενδιαφέρθηκε κανείς να νομιμοποιήσει τους μετανάστες και κατά συνέπεια την εργασία τους, μια εργασία που οι Ιταλοί έχουν απορρίψει πολλά χρόνια τώρα;
Σε περιοχές όπου η δυνατότητα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι μικρή έως ανύπαρκτη, το ρίσκο να αναπτυχθούν συνθήκες κυριολεκτικής σκλαβιάς είναι δυστυχώς πολύ μεγάλο. Πέρα από το ρατσιστικό μίσος που οδήγησε κάποιους ανεγκέφαλους να κυνηγήσουν και να κακοποιήσουν τους μετανάστες, το ερώτημα που παραμένει είναι ο ρόλος που παίζουν οι προοδευτικές δυνάμεις της ιταλικής κοινωνίας.
Όποιος επιθυμεί την επανάκτηση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, πρέπει να σταθεί στο πλευρό των εργατών-μεταναστών του Ροζάρνο και όλων των καταπιεσμένων σε όλη την Ιταλία. Καταλήγει ζήτημα ζωής και θανάτου η υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων των 800 χιλιάδων μεταναστών που είναι εγγεγραμμένοι στα συνδικάτα και προπάντων όσων δεν είναι. Δεν είναι δύσκολο. Φτάνει η Αριστερά και τα συνδικάτα να στηρίξουν τις κινητοποιήσεις των μεταναστών, να καλέσουν σε απεργίες και να δώσουν την πολιτική μάχη κόντρα στα συντηρητικά και ξενόφοβα ιδεολογήματα μιας κυβέρνησης φασιστών που προσπαθεί με μανία να καλλιεργήσει το φόβο του κόσμου, αλλά και να τον διαιρέσει. Πρώτο βήμα θα είναι η απεργία που έχουν καλέσει οι μετανάστες την 1η Μαρτίου.
Μαντώ Μπουκουβάλα, Ούντινε