Με το σωσίβιο της “τραπεζικής ένωσης” χαμένο στα βάθη των αιώνων και την προοπτική της (λογιστικής έστω) διαγραφής από το δημόσιο χρέος των δισεκατομμυρίων που έχει δώσει (και συνεχίζει να δίνει) το ελληνικό κράτος στις τράπεζες βυθισμένη στα βάθη του Ωκεανού, η κυβέρνηση του Σαμαρά έχει εναποθέσει τώρα όλες της τις ελπίδες σε μια “πολιτική λύση”: σε μια θετική έκθεση της Τρόικας που δεν θα προέρχεται από μια “αντικειμενική” εκτίμηση της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας, αλλά από το κουκούλωμα της.
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες (φήμες θα ήταν μια καλύτερη λέξη) η Τρόικα είναι έτοιμη να αποδεχτεί την επιμήκυνση -όχι του προγράμματος περικοπών, για αυτό δεν τίθεται θέμα, η Ελλάδα θα πρέπει να τηρήσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στους “φίλους” της. Αυτό που θα επιμηκυνθεί θα είναι η ημερομηνία στην οποία εκτιμάται ότι το δημόσιο χρέος θα έχει πιάσει το μαγικό νούμερο του 120% του ΑΕΠ -από το 2020 αρχικά στο 2022 ή το 2023... Και με αυτό το τρικ και μερικές ακόμα αλχημείες το ελληνικό χρέος θα βαφτιστεί “βιώσιμο” και έτσι θα μπορέσει η Τρόικα να εκταμιεύσει ένα μέρος τουλάχιστον από την πολυπόθητη δόση των 31,5 δισεκατομμυρίων.
Οι ελπίδες του Σαμαρά για αυτή την “πολιτική λύση” δεν είναι ολοκληρωτικά αβάσιμες. Η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή τρομαχτικά προβλήματα -και οικονομικά και πολιτικά. Στην Ισπανία ο Ραχόι έχει αρχίσει να ξεμένει και από χρήματα και από χρόνο. Όλοι εκτιμούν ότι αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να υποκύψει στο μοιραίο και να ζητήσει την βοήθεια της Τρόικας -με όλα όσα τη συνοδεύουν: μνημόνιο, επιτήρηση, περιοδικοί έλεγχοι προόδου για την εκταμίευση των δόσεων και ούτω καθ’ εξής. Και όλα αυτά ενώ οι δρόμοι της Μαδρίτης έχουν αρχίσει να θυμίζουν Αθήνα και οι επαρχίες έχουν αρχίσει να απειλούν ακόμα και με απόσχιση αν η κυβέρνηση συνεχίσει την πολιτική των περικοπών. Και ο ουρανός έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει για τις άρχουσες τάξεις και τις κυβερνήσεις και στον βορρά: στην Βρετανία τα συνδικάτα συζητάνε, μετά τη φοβερή διαδήλωση του περασμένου Σαββάτου, να κηρύξουν γενική απεργία. Η τελευταία φορά που έγινε γενική απεργία στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν το 1926!
Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι ηγέτες της Ευρώπης είναι να προκαταλάβουν τις αποφάσεις τους για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν από την στάση τους απέναντι στην Ελλάδα. Για αυτό τρενάρει τόσο καιρό η Τρόικα την έκθεση. Αλλά δεν μπορούν να συνεχίσουν να την τρενάρουν για πάντα: τα ταμεία του ελληνικού κράτους έχουν χρήματα -σύμφωνα με τις δηλώσεις του Στουρνάρα- μέχρι τις 16 Νοέμβρη. Αν δεν έρθει η δόση (ή έστω ένα τμήμα της) μέχρι τότε θα χρεοκοπήσουμε -με συνέπειες απρόβλεπτες όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρώπη.
Νέα μέτρα
Ακόμα και αν καταφέρουν, όμως, να κουκουλώσουν τα προβλήματα και βγάλει η Τρόικα μια θετική έκθεση και έρθουν (κάποια από) τα 31,5 δις στην Ελλάδα το χρέος θα συνεχίσει να είναι “μη βιώσιμο”. Και η Τρόικα θα επιστρέψει σε μερικούς μήνες για να ζητήσει και πάλι νέα μέτρα - με τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας και της εξόδου από το Ευρώ να συνεχίσει να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας.
Το ναυάγιο της Συνόδου Κορυφής φέρνει ξανά επιτακτικά στην επικαιρότητα το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα: το χρέος και το Ευρώ έχουν γίνει γόρδιος δεσμός για τις ζωές μας. Και οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται: κόβονται. Η μόνη ρεαλιστική λύση είναι η άμεση παύση πληρωμών και η μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους: ούτε μια δεκάρα για τους τραπεζίτες, το χρέος το έχουμε ήδη πληρώσει δυο και τρεις φορές, το μόνο που τους χρωστάμε είναι τα “πανωτόκια”. Ούτε μια δεκάρα για τους “φίλους” μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που έτρεξαν πέρσι και πρόπερσι να “μας” δανείσουν για να ξεπληρώσουμε τους κάθε λογής κερδοσκόπους και τώρα ζητάνε τα δανεικά πίσω -συχνά με τοκογλυφικό κέρδος αφού πολλά από αυτά τα χρέη είναι σε ομόλογα που αγόρασαν , “για να μας σώσουν”, κοψοχρονιά στη δευτερογενή αγορά.
Και το ίδιο ισχύει για το ευρώ. Το ευρώ δεν ήταν ποτέ απλά και μόνο ένα “κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα”. Ήταν πάντα ένα “όπλο” κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των πλούσιων και των ισχυρών της Ευρώπης. Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχει σαν βασικό στόχο να κρατάει την ισοτιμία του ευρώ ψηλά -δηλαδή να διαφυλάττει την αξία των αποταμιεύσεων των πλούσιων, αδιαφορώντας αν με αυτόν τον τρόπο στερεί από την αγορά τα μέσα για τις καθημερινές της συναλλαγές και βυθίζει την οικονομία ύφεση, την ανεργία και την πείνα. Παραμονή στην Ευρωζώνη σημαίνει διαιώνιση της φτώχειας -σημαίνει περισσότερα κλειστά νοσοκομεία, περισσότερα σχολεία χωρίς δασκάλους, περισσότερα λουκέτα, περισσότερες απολύσεις.
Φυσικά δεν τρέφουμε καμιά αυταπάτη ότι ο ελληνικός καπιταλισμός θα μπει σε κάποια τροχιά ανάπτυξης αν αρνηθούμε το χρέος και φύγουμε από το Ευρώ. Οι καπιταλιστές δεν είναι ηλίθιοι: δεν “ψηφίζουν” την Τρόικα και τα μνημόνια από κάποια παράξενη ιδεοληψία. Αυτό που θέλουμε να σώσουμε δεν είναι ο ελληνικός καπιταλισμός. Δεν θέλουμε να σώσουμε αυτούς. Θέλουμε να σώσουμε εμάς, τους εργάτες, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τους μετανάστες, τους φτωχούς. Και για εμάς άλλος ρεαλιστικός δρόμος για να συνεχίσουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια δεν υπάρχει.