Η συνέπεια και η συνέχεια είναι μεγάλο πράγμα. Την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ στην Πειραιώς, στο Fuzz στη συναυλία των “Jello Biafra and the Guadanamo School of Medicine”, ο 54χρονος σήμερα Jello Biafra έδειξε ότι έχει και τα δύο.
Τη δεκαετία του '80 μέσα από το πάνκ συγκρότημα Dead Kennedy's ο Jello βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης – ακόμα και σαν υποψήφιος δήμαρχος στο Σαν Φραντσίσκο - με το πισωγύρισμα του Ρηγκανισμού και ό,τι πρέσβευε: To νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο, την κρατική τρομοκρατία, τον ιμπεριαλισμό. Το τέλος της δεκαετίας του '90 τον βρήκε στην πρώτη γραμμή της οργάνωσης των κινητοποιήσεων στο Σηάτλ. Το 2000 συνυποψήφιος στο συνέδριο των Πράσινων με τον Νέιντερ. Το 2011 να πρωτοστατεί στο κίνημα Occupy.
Την περασμένη Τρίτη, ο Τζέλο για ακόμα μια φορά, τραγούδησε, έπαιξε παντομίμα, είπε τη γνώμη του - και ενίοτε σε αντίθεση με μέρος του κοινού - για όλα: Για τα προγράμματα λιτότητας, τους διεθνείς οργανισμούς, τα λεφτά που έφυγαν στην Ελβετία, τις χούντες της Αργεντινής και της Ελλάδας το '70, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ρατσισμό απέναντι στους μετανάστες, τη Χρυσή Αυγή, το ρόλο της βίας στο κίνημα, το ρόλο της γενικής απεργίας, το κίνημα στις ΗΠΑ - από το οποίο εμπνέονταν μια σειρά από νέα τραγούδια που παρουσίασε μαζί με τη μπάντα του.
Επαιξαν και τα παλιά και έγινε της κακομοίρας - California Uber alles, Nazi Punks Fuck off, Holidays in Cambodia, Kill the poor με το τελευταίο να συμπυκνώνει το νόημα της ζωής μας τα τελευταία δύο χρόνια με τον πιο δραματικό τρόπο: “Αποτελεσματικότητα και πρόοδος, είναι δικές μας για άλλη μια φορά...Σκοτώστε, σκοτώστε, σκοτώστε τους φτωχούς, σήμερα το βράδυ”.