Μπαίνουμε στο πιο κρίσιμο δεκαπενθήμερο της μάχης ενάντια στα Μνημόνια. Τα ψέματα της «διαπραγμάτευσης» του Σαμαρά φτάνουν στο τέρμα τους, καθώς η μεγάλη Τρόικα απαιτεί από τη μικρή να τα παραδώσει όλα. Ταυτόχρονα, όμως, η συγκυβέρνηση τρέμει μπροστά στην εργατική οργή που φουντώνει εδώ και απλώνεται πανευρωπαϊκά. Τα μέσα Νοέμβρη γίνονται ορόσημο και γι’ αυτούς και για μας: κρίσιμη Σύνοδος της Ευρωζώνης αλλά και συντονισμένη Γενική Απεργία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ταυτόχρονα. Κλιμακώνοντας το απεργιακό κίνημα μπορούμε να γκρεμίσουμε τον Σαμαρά πριν τα ξεπουλήσει όλα.
Όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Η Μέρκελ έβαλε τέλος στα παραμύθια για «μνημόνια-light», είτε πρόκειται για την Ισπανία και την Πορτογαλία, είτε για την Ιρλανδία και την Ελλάδα. Τα λεφτά και αυτής της δόσης, όπως και όλων των άλλων, θα πάνε στις τράπεζες για «ανακεφαλαιοποίηση» και θα τα χρεωθεί το δημόσιο για να τα πληρώσουν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι με το πιο βάρβαρο πακέτο περικοπών. Μισθοί, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις, σχολεία, νοσοκομεία, όλα στο σφαγείο.
Έτσι, «στεγνά», απογυμνωμένο από δήθεν «ανταλλάγματα», βαδίζει προς τη Βουλή το πακέτο Σαμαρά-Στουρνάρα και η συγκυβέρνηση βρίσκεται σε πανικό. Στου Κουβέλη άρχισαν οι «ανεξαρτητοποιήσεις» βουλευτών, ο Βενιζέλος ψάχνει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ο Σαμαράς ξεκίνησε διαγραφές απόγνωσης. Καταρρέει όλο το σκηνικό που είχαν στήσει στις εκλογές του Ιούνη, ότι τάχα αν φτιάξουν κυβέρνηση που θα μας κρατήσει μέσα στο ευρώ τα πράγματα θα αρχίσουν να βελτιώνονται.
Aποφασιστικό χτύπημα
Αλλά η κατάρρευσή τους δεν θα έρθει μόνη της. Χρειάζεται ένα ακόμα αποφασιστικό χτύπημα από τις δυνάμεις της εργατικής αντίστασης. Και είναι εφικτό ότι μπορούμε να το δώσουμε εδώ και τώρα. Το απεργιακό κίνημα βρίσκεται σε άνοδο και εδώ και διεθνώς. Η Πανεργατική απεργία της 18 Οκτώβρη, η δεύτερη μέσα σε τρεις βδομάδες, ήταν σεισμός όπως μαρτυρούν οι εικόνες από όλη την Ελλάδα.
Παράλληλα, ανοίγει για πρώτη φορά η προοπτική για συντονισμένη ευρωπαϊκή παναπεργία στις 14 Νοέμβρη. Μπορούμε δηλαδή να κλιμακώσουμε έναν απεργιακό χαμό την ώρα που ο Σαμαράς θα στέλνει τα μέτρα στη Βουλή και ταυτόχρονα να έχουμε μαζί μας τους εργάτες όλης της Ευρώπης.
Εδώ μετριέται η συμβολή κάθε δύναμης της Αριστεράς στο εργατικό κίνημα. Πρώτα απ’ όλα με τη στάση της απέναντι στο αίτημα για κλιμάκωση των απεργιών μέχρι τη νίκη. Αλλά και με την πολιτική προοπτική που δίνει σε αυτό το κίνημα. Δεν είναι ώρα για ψεύτικους «ρεαλισμούς» και συμβιβαστικές προτάσεις. Είναι η ώρα της ανατροπής και η Αριστερά πρέπει να βάλει ξεκάθαρα την προοπτική του αντικαπιταλιστικού χαρακτήρα της.
Η καταστροφή που έχουν σπείρει η κρίση και τα μνημόνια αφήνει πίσω της σπασμένα και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για το ποιος θα πληρώσει: Πρώτα απ’ όλα πρέπει να πληρώσουν οι τραπεζίτες, ντόπιοι και διεθνείς. Με άμεση στάση πληρωμών σε όλα τα τοκοχρεολύσια, με ολοκληρωτική και οριστική διαγραφή του χρέους, με κρατικοποίηση όλων των τραπεζών χωρίς αποζημίωση για τους μετόχους και με επιβολή εργατικού ελέγχου στο τραπεζικό σύστημα.
Προφανώς αυτή η επιλογή σημαίνει ρήξη με το ευρώ και όλους τους μηχανισμούς της ΕΕ. Όποιος φαντάζεται ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Κομισιόν και οι συνεργάτες της στο ΔΝΤ θα δεχτούν συναινετικά ότι θα πληρώσουν οι καπιταλιστές και όχι οι εργάτες, πρέπει να ζει σε άλλο πλανήτη. Χρειάζεται ρήξη και σύγκρουση με την ΕΕ και γι’ αυτό μας γεμίζει αισιοδοξία ο ξεσηκωμός των εργατών πανευρωπαϊκά στις 14 Νοέμβρη.
Εμπρός όλοι στις κρίσιμες μάχες αυτών των ημερών. Όλοι στους δρόμους στις 28 Οκτώβρη. Όλοι στο διήμερο που οργανώνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 27-28 στο ΚΥΒΕ.