Την κατάλληλη στιγμή έρχεται το διήμερο εκδηλώσεων που οργανώνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 27-28 Οκτώβρη στην Αίθουσα ο ΚΥΒΕ στο Περιστέρι (ΜΕΤΡΟ Αγίου Αντωνίου, Ε. Μακαρίου 1) - με τους αγώνες να κλιμακώνονται και με την πολιτική συζήτηση για την προοπτική τους να φουντώνει. Ηδη σε μια σειρά από περιοχές στην Αθήνα και άλλες πόλεις οι τοπικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προχωράνε οργανώνοντας τη δράση και τη συζήτηση για να γίνει μέρα ξεσηκωμού η 28η Οκτωβρίου, να σταματήσουμε τις φασιστικές επιθέσεις, να οργανώσουμε την απεργιακή συνέχεια, να δυναμώσουμε την αντικαπιταλιστική προοπτική.
Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα του διημέρου περιλαμβάνει τέσσερις συζητήσεις.
Σάββατο 27 Οκτώβρη • 4.00-6.30μμ, Κρίση του ευρώ - κρίση του καπιταλισμού. Ποιά είναι η διέξοδος; με ομιλητές τον Σταύρο Μαυρουδέα, Πανεπιστημιακό, τον Κώστα Σαρρή, Πρωτοβουλία Οικονομολόγων, τη Φλώρα Παπαδέδε, Πρωτοβουλία κατά του Eυρώ και της ΕΕ, τον Γιάννη Τόλιο, διδάκτορα Οικονομικών, μέλος ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ και τον Γιώργο Μελισσαρόπουλο, ΠΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
• 7.00-9.30μμ, Ελλάδα και Ευρώπη: Από την πανεργατική αντίσταση στην ανατροπή! Για ένα εργατικό κίνημα στα χέρια των εργαζομένων με ομιλητές την Μάρτα Καστίγιο, (SAT - Συνδικάτο Εργατών Ανδαλουσίας), τον Ρίτσαρντ Μπόιντ Μπάρετ, βουλευτή του United Left Alliance στην Ιρλανδία, τον Βασίλη Συλαϊδή, μέλος ΔΣ ΕΚΑ και Σωματείου Ιντρακόμ, τον Νίκο Αδαμόπουλο, μέλος ΔΣ ΠΟΕ ΟΤΑ και τον Χρίστο Μπίστη, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Κυριακή 28 Οκτώβρη • 3.00-5.00μμ, Ρατσιστική πολιτική, φασιστική απειλή, κρατική καταστολή. Πώς τα σταματάμε; με ομιλητές τον Κώστα Παπαδάκη, πρώην μέλος ΔΣ ΔΣΑ, τον Πέτρο Κωνσταντίνου, συντονιστή ΚΕΕΡΦΑ, τον Κωστή Παπαϊωάννου, ΔΣ Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τον Τάκη Θανασούλα, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
• 6.00-8.30μμ, Η Αριστερά, το κίνημα, η προοπτική. "Φιλολαϊκός" καπιταλισμός ή αντικαπιταλιστική ανατροπή με ομιλητές τον Αλέκο Αλαβάνο, Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, τον Άγγελο Χάγιο, μέλος ΠΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον Χάρη Σμυρνιώτη, μέλος ΔΣ ΙΓΜΕ, τον Πάνο Γκαργκάνα, μέλος ΠΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον Παναγιώτη Σωτήρη, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ .
Σταύρος Μαυρουδέας: «Η ελληνική κρίση, το ενιαίο μέτωπο και το αριστερό μεταβατικό πρόγραμμα»
Η μνημονιακή στρατηγική διαλύει τη χώρα και ρίχνει τους εργαζόμενους σε τριτοκοσμική μιζέρια. Η σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» της ελληνικής αστικής τάξης (δηλαδή η αναβάθμιση της μέσω της ένταξης της στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση) έχει καταφανώς αποτύχει. Ο ελληνικός καπιταλισμός υποβαθμίζεται στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Όμως οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που πληρώνουν το κόστος. Αυτό κατανοείται πλέον από τη μεγάλη εργαζόμενη πλειοψηφία. Όμως η απουσία μίας ρεαλιστικής φιλολαϊκής πρότασης διεξόδου τους κάνει να παραπαίουν μεταξύ μοιρολατρίας και ξαφνικών εκρήξεων που δημιουργούν πολιτικά γεγονότα αλλά δε δίνουν πολιτική λύση. Σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ η συγκρότηση μίας τέτοιας πρότασης καθώς και του μετώπου των δυνάμεων της εργασίας που θα την επιβάλει.
Η παγκόσμια αλλά και η ελληνική κρίση δείχνει τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού. Η Αριστερά δεν μπορεί να το κρύβει αυτό πίσω από κουτοπόνηρους τακτικισμούς αλλά πρέπει να το διακηρύξει. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να δείξει πως ο σοσιαλισμός εκτός από στόχος είναι και η υπαρκτή κίνηση επίλυσης των άμεσων προβλημάτων της κοινωνίας. Αυτό συνεπάγεται τη συγκρότηση ενός μεταβατικού προγράμματος που θα απαντά ρεαλιστικά σε βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα προβλήματα και ταυτόχρονα θα συγκροτεί την σύνθετη και μακρόχρονη διαδικασία της απελευθέρωσης της εργασίας. Κεφαλίδα του προγράμματος αυτού πρέπει να είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ (και όχι απλά η έξοδος από την ΟΝΕ) γιατί αυτό αποτελεί τον κρίσιμο κόμβο σήμερα. Καμία φιλολαϊκή εξέλιξη δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στην ιμπεριαλιστική ΕΕ ενώ μία μετεξέλιξη της σε Ευρώπη των λαών είναι καταφανώς ανέφικτη.
Οι βραχυπρόθεσμοι πυλώνες του οικονομικού σκέλους του προγράμματος αυτού είναι:
1) Η άρνηση του εξωτερικού χρέους
2) Ο έλεγχος της εξωτερικής κίνησης των κεφαλαίων
3) Η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
4) Ένα σύστημα προοδευτικής φορολογίας
5) Η εισαγωγή νέου εθνικού νομίσματος και η κατάλληλη διαχείριση του (π.χ. σύστημα πολλαπλών διοικητικά ελεγχόμενων ισοτιμιών, ελεγχόμενη διολίσθηση της ισοτιμίας, διακρατικές συμφωνίες)
(6) Ένα σύστημα ελέγχου των τιμών και εξασφάλισης των αναγκαίων αγαθών τόσο μαζικής κατανάλωσης όσο και για κρίσιμους τομείς της οικονομίας.
Όμως η επιτυχία ενός τέτοιου προγράμματος δεν κρίνεται στα βραχυπρόθεσμα αυτά μέτρα που απλά θα δώσουν ανάσες αλλά στη δυνατότητα του να ανοικοδομήσει την οικονομία. Ιδιαίτερα να την μετασχηματίσει από μία καταρρέουσα οικονομία-εξάρτημα των ηγεμονικών δυτικο-ευρωπαϊκών κεφαλαίων σε μία παραγωγική οικονομία προς όφελος του λαού. Αυτή η παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας δεν μπορεί να γίνει από την αγορά και τα ξένα κεφάλαια. Μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μία μεγάλη προσπάθεια σχεδιασμένης αναδιάρθρωσης που θα οργανωθεί από την μεγάλη εργαζόμενη πλειοψηφία και που θα βασίζεται στην κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχο των βασικών οικονομικών κλάδων). Αυτή η σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση προϋποθέτει αλλά και συνεπάγεται ανάλογη βιομηχανική πολιτική (δημιουργίας, προστασίας και στήριξης συγκεκριμένων κλάδων) και εμπορική πολιτική (π.χ. ειδικές διακρατικές συμφωνίες, συμφωνίες clearing).
Ένα τέτοιο πρόγραμμα πρέπει να αποτελέσει τον άξονα συσπείρωσης όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που πραγματικά αναφέρονται στον κόσμο της εργασίας. Η συσπείρωση τους θα δημιουργήσει το αναγκαίο ενιαίο μέτωπο των δυνάμεων της εργασίας για την προώθηση του. Ταυτόχρονα πρέπει να αποτελέσει την πρόταση συστράτευσης προς τις πλατειές λαϊκές μάζες τονίζοντας τις λύσεις που προτείνει και άσχετα με τον εάν συμφωνούν με τον τελικό ορίζοντα (ο οποίος όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποκρύπτεται).
Αλέκος Αλαβάνος: «Ας κτίσουμε επειγόντως τη γέφυρα»
Θέτετε το ερώτημά σας (σ.σ: στον τίτλο της συζήτησης) με ένα δίλημμα. Και πραγματικά σε εποχές πολέμων, οικονομικών καταστροφών, διάλυσης ή κλονισμού αυτοκρατοριών (όχι μόνο με την ιστορική, πολιτική αλλά και με τη σημερινή έννοια των υπερεθνικών καπιταλιστικών ολοκληρώσεων) οι λαοί βρίσκονται μπροστά σε καταλυτικά διλήμματα, τα οποία δεν μπορούσαν μαζικά να τα φαντασθούν πριν μικρό χρονικό διάστημα, σπάζουν τη ρουτίνα που έφερνε κι ένα είδος ασφάλειας, προκαλούν σε πάρα πολλούς «σοκ και δέος».
Τα διλήμματα αυτά, στις εποχές κρίσης, έχουν ιστορικές διαστάσεις, αφού αφορούν στη συντήρηση ή την κατάλυση κεντρικών και πολύχρονων επιλογών στη στρατηγική της άρχουσας τάξης. Την ίδια στιγμή όμως από ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, που έχει διαρρήξει τις πολιτικές και ιδεολογικές του κληρονομιές και τη θρησκευτική του αφοσίωση σε αυτές, που βρίσκεται σε ιδεολογικό χάος και συναισθηματική σύγχυση κάτω από τις ριπές των διαλυτικών ρυθμίσεων για τη ζωή του, προσλαμβάνουν ένα πολύ απλό, καθημερινό και κατεπείγοντα χαρακτήρα. Στην τσαρική Ρωσία, για παράδειγμα, κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ήταν του τύπου «ο γιος μου νεκρός στα χαρακώματα του μετώπου με τον πόλεμο ή στο σπίτι με την ειρήνη;» ή «η γη για πάντα στους κουλάκους ή στην αγροτιά;».
Αν οι δυνάμεις οι οποίες πρωτοπορούν και πρωταγωνιστούν για τις επαναστατικού χαρακτήρα αλλαγές δεν επικοινωνήσουν με αυτά τα πολύ απλά, αλλά ακόμα περισσότερο αληθινά και δραματικά διλήμματα του «απλού λαού», αν οι ρίζες της πολιτικής τους δεν πάρουν χυμούς από ακριβώς αυτή τη βαθιά αγωνία για το αύριο της κοινωνίας, τότε η πολιτική και οι ιδέες τους κινδυνεύουν να μείνουν μετέωρες.
Κι όχι μόνο. Ακριβώς επειδή τα διλήμματα για τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους έχουν αυτή τη διάσταση χρονικής και πρακτικής αμεσότητας, είναι εύκολο να ενσωματώνονται σε μη πραγματικά διλήμματα από διάφορες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, που όταν εμπράκτως αποδειχθεί η πλαστότητά τους το μεγάλο κακό ήδη έχει γίνει. Γιατί σήμερα, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει χώρος για «φιλολαϊκό καπιταλισμό».
Το βλέπουμε αυτό με σαφήνεια στην Ελλάδα. «Μνημόνιο με ανάπτυξη ή μνημόνιο της ύφεσης» ήταν το δίλημμα που έθετε η ΝΔ ως αντιπολίτευση και της έδινε αέρα στα πανιά της, μέχρι να αρχίσει να συμμετέχει στην κυβέρνηση Παπαδήμου, να καταλάβει την πρωθυπουργική θέση και να φτάσουμε εκεί που φτάνουμε τώρα. «Μνημόνιο όπως είναι ή μεταρρυθμισμένο για τους εργαζόμενους» έλεγε η ΔΗΜΑΡ και βλέπουμε πόσο φειδωλοί πρέπει να είμαστε πια στη χρήση του όρου «αριστερά». Και το παιχνίδι συνεχίζεται και θα συνεχίζεται. «Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ», «Ευρώ με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο» λέει συνεχώς ο ΣΥΡΙΖΑ κι έχει οικοδομήσει μια τεράστια εκλογική επιτυχία.
Απείρως χειρότερο και ασύλληπτα πιο απειλητικό είναι αυτό που κάνει η Χρυσή Αυγή, εκμεταλλευόμενη την ανάγκη των πιο εξαθλιωμένων στρωμάτων, κάποια από αυτά προερχόμενα από την παραδοσιακή εργατική τάξη, για απαντήσεις «εδώ και τώρα», αυτή τη στιγμή. Έχει εντοπίσει την ανάγκη, δίνει διεστραμμένες απαντήσεις αλλά όχι στα λόγια, στην πράξη όπως απαιτεί η ρωμαϊκή αρένα που στήνει –τσακίζει στο ξύλο ένα πιτσιρικά Αφγανό ως απάντηση στην εξαθλίωση του Έλληνα γείτονά του– και συνδέει την πρακτική συμμορίας δολοφόνων με το ναζισμό ως απάντηση στο δίλημμα της χώρας.
Με αυτό τον τρόπο το σταυρικό δίλημμα, που το γνωρίζουν άριστα όλα τα κομματικά επιτελεία, «μέσα ή έξω από το ευρώ» συγκαλύπτεται, θολώνει, εξατμίζεται. Όχι ότι το εθνικό νόμισμα, η ρευστότητα, η νομισματική πολιτική αρκούν για να φέρουν μια «αντικαπιταλιστική ανατροπή», Αλλά χωρίς αυτή την τομή τίποτε δεν μπορεί να αρχίσει, να προχωρήσει ή να προκόψει: ούτε η πλήρης παύση πληρωμών στους δανειστές, ούτε η εθνικοποίηση των τραπεζών, ούτε ο δημοκρατικός σχεδιασμός ούτε η επίθεση στην ανεργία και τη φτώχεια.
Άμεσα, χωρίς στιγμή καθυστέρηση, λοιπόν χρειάζεται αυτή η γέφυρα, όπου ο εργαζόμενος ξεκινώντας από το άμεσο πρόβλημά φτάνει στην όχθη της στρατηγικής επιλογής. Το μήκος αυτής της γέφυρας σε εποχή βαθιάς κρίσης είναι ασύλληπτα πιο μικρό από ότι σε άλλες, πιο ήσυχες εποχές. Αν δεν τη κτίσουμε όμως φοβάμαι ότι θα τους βλέπουμε πάντα απέναντι, όχι μαζί μας. Αυτό απαιτεί το κίνημα, η αριστερά, η προοπτική.
Χρίστος Μπίστης: Τα βασικά ζητήματα
Tα βασικά ζητήματα που θάπρεπε κατά τη γνώμη μου να αναδειχτούν είναι τα τρία παρακάτω. Πρώτο, ο βαθιά δομικός χαραχτήρας της σημερινής κρίσης που οξύνει τόσο τις ενδοϊμπεριαλιστικές όσο και τις αντιθέσεις ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία.
Στα πλαίσια της ΕΕ οι αντιθέσεις αυτές έχουν βαθιά συστημικό χαραχτήρα. Εκφράζουν την επίμονη διεκδίκηση της ηγεμονίας ανάμεσα στις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία) αλλά και τις προσπάθειές τους να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη και τις χώρες του Νότου. Ολόκληρη η πορεία της ΕΕ χαρακτηρίζεται από τη διεύρυνση των ανισοτήτων.
Το ευρώ ευνοεί τους ισχυρούς, ιδιαίτερα της Γερμανίας, αποστερεί τις χώρες του Νότου και την Ελλάδα απ’ τη δυνατότητα άσκησης αυτόνομης οικονομικής πολιτικής. Με μια ισοτιμία χαμηλότερη απ’ αυτήν που θα άρμοζε στους πιο ισχυρούς και ψηλότερη απ’ αυτή που θα αντιστοιχούσε στους πιο αδύνατους ευνόησε τις εξαγωγές και τα πλεονάσματα των χωρών του Βορρά και χειροτέρεψε τη θέση και τα ελλείμματα των χωρών του Νότου. Με ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που κερδοσκοπούσε ασύστολα, από κοινού με όλους τους εθνικούς τοκογλύφους, εγκαταλείποντας τα πάντα στην αυθαιρεσία των αγορών είχε σαν αποτέλεσμα την αποβιομηχάνιση, την κατάρρευση της αγροτικής οικονομίας, τον παρασιτισμό, την εκρηκτική διόγκωση του χρέους όπως τα ζούμε στην Ελλάδα.
Δεν παίρνει διορθώσεις
Η πολιτική των Μνημονίων που έχει σαν στόχο την μετατροπή μας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη δεν παίρνει επί μέρους διορθώσεις και εξανθρωπισμούς. Η ανατροπή της, ακόμα περισσότερο η έξοδος απ’ το Ευρώ, δεν μπορεί να αποτελέσει επί μέρους διορθωτική κίνηση Κάθε επί μέρους αγώνας και διεκδίκηση θα είναι καταδικασμένος αν δεν συνδέεται με το γενικότερο πολιτικό στόχο της ρήξης με την ΕΕ, της ανατροπής των κυβερνήσεων του κεφαλαίου.
Το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα για επί μέρους καταχτήσεις, για τη συσπείρωση της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και των αντίστοιχων πολιτικών δυνάμεων θα οδηγείται αναγκαστικά από τη μια παγίδα στην άλλη με ολέθριες συνέπειες και ήττες αν δεν προετοιμαστεί για μια συγκεκριμένη αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική στρατηγική, προσαρμοσμένη στις εκάστοτε εθνικές και κοινωνικές ιδιομορφίες, που θα ανοίγει το δρόμο για την επαναστατική αλλαγή, την εργατική εξουσία και τη σοσιαλιστική προοπτική.
Δεύτερο, ο δρόμος αυτός απαιτεί την ενοποίηση όλων των επαναστατικών δυνάμεων της εργατικής τάξης και του λαού. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε θεωρίες και διακηρύξεις όσο επιστημονικές κι’ αν είναι αυτές. Ενώ θα πρέπει να επιδιώκει την ενότητα στη δράση γύρω από κάθε επί μέρους διεκδίκηση και σύμπτωση σκοπών και απόψεων απαιτεί και προϋποθέτει την αποφασιστική μετωπική ενοποίηση γύρω από ένα κοινό πρόγραμμα και επαναστατική προοπτική. Πρέπει υποχρεωτικά να μπορεί να ξεπερνάει κάθε μορφής ιδιοτέλεια και μικροκομματικό σωβινισμό, χωρίς την αποσιώπηση των διαφορετικών προβληματισμών, δίνοντας την προτεραιότητα ωστόσο σε μια ενιαία μετωπική, δημοκρατική αλλά και πειθαρχημένη συγκρότηση. Με τη στήριξη πρώτα και κύρια όχι σε κάποιες ηγεσίες αλλά στην ίδια τη συμμετοχή και ενεργοποίηση των αγωνιστών του μετώπου, προετοιμάζοντάς τους για τις σκληρές μάχες που έρχονται.
Τρίτο, ενώ όλες οι αποφασιστικές μάχες θα δοθούν στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο απαιτούν για τη νικηφόρα τους έκβαση την ίδια τη συγκρότηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών απ’ τα κάτω. Την ανάδειξη δικών τους ταξικών οργάνων πάλης. Προϋποθέτουν τη συγχώνευση των επαναστατικών δυνάμεων με τους ανθρώπους του μόχθου. Την ενεργητική συμμετοχή όπου αυτοί ζουν, αναπνέουν και αγωνίζονται αλλά και την ανάδειξη παντού αυτόνομων λαϊκών συσπειρώσεων και αγωνιστικών κέντρων σε αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του αποπροσανατολισμού, της υπονόμευσης και της προδοσίας.
Χανιά
Πάνω από 100 αγωνιστές και αγωνίστριες συμμετείχαν στην πλούσια συζήτηση με θέμα “Καπιταλιστική κρίση, ΕΕ και αντικαπιταλιστική απάντηση που οργάνωσε η τοπική ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Εργατικό Κέντρο Χανίων το Σάββατο 20 Οκτώβρη με ομιλητές το Αντώνη Δραγανίγο (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), τον Δημήτρη Πατέλη, πανεπιστημιακό, τον Γιάννη Σηφακάκη (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και τον Κώστα Ανδρικόπουλο (Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής).