200 χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στη λιτότητα στους δρόμους του Λονδίνου το περασμένο Σάββατο, μετά από κάλεσμα των εργατικών συνδικάτων. Την ίδια ώρα, και οι δρόμοι της Ρώμης πλημμύριζαν από εργάτες και εργάτριες που ανταποκρίθηκαν στην πρωτοβουλία της συνομοσπονδίας CGIL.
Πάνω από δέκα χιλιάδες συμμετείχαν σε αντίστοιχη κινητοποίηση στη Γλασκόβη της Σκοτίας και άλλοι τόσοι στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας. Οι κινητοποιήσεις ήταν μια μικρή πρόγευση από το τι μπορεί να συμβεί στις 14 Νοέμβρη, τη μέρα που τα ευρωπαϊκά συνδικάτα επέλεξαν για πανευρωπαϊκή κινητοποιήση και απεργίες σε όλη την Ευρώπη.
Στο Λονδίνο, η διαδήλωση ξεκίνησε με το χαρμόσυνο νέο ότι είχε παραιτηθεί ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Τόρηδων, Άντριου Μίτσελ. Ο Μίτσελ είχε αποκαλέσει “πληβείο” έναν αστυνομικό που του άνοιγε την πόρτα. Πολλά πλακάτ στη διαδήλωση έγραφαν “Οι πληβείοι ενάντια στη Δεξιά”. Η παραίτηση του Μίτσελ είναι ένα ακόμη δείγμα της κρίσης στην οποία βρίσκεται η δεξιά συγκυβέρνηση Τόρηδων – Φιλελεύθερων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η κυβέρνηση έχει βάλει στην άκρη τις επιθέσεις της.
Η οργή ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης καταγράφηκε έντονα στη διαδήλωση. Τα άτομα με αναπηρίες αυτές τις μέρες προχωράνε σε αποκλεισμούς δρόμων στο Λονδίνο και είχαν μαζική παρουσία το Σάββατο. Διαμαρτύρονται ενάντια στον περιορισμό των δικαιωμάτων τους και ενάντια στις εταιρείες που έχουν αναλάβει να κρίνουν ποιοι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να παίρνουν επιδόματα.
Ο κόσμος στη Βρετανία νιώθει ξεκρέμαστος από τους συνδικαλιστές του μετά την περσινή μεγάλη διαδήλωση και απεργία στις 30 Νοέμβρη. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες φάνηκαν ανίκανες να διαχειριστούν την επιτυχία εκείνου του πρώτου κύκλου αγώνων. Ο μόνος δρόμος για κλιμάκωση ήταν η κήρυξη γενικής απεργίας, κάτι όμως που δεν τόλμησαν να κάνουν. Τώρα, το TUC (η βρετανική ΓΣΕΕ) έχει βάλει προς συζήτηση τη γενική απεργία, λέγοντας πως πρέπει να “εκτιμηθούν τα πρακτικά ζητήματα”. Στη συγκέντρωση, οι συνδικαλιστές που μίλησαν υπέρ της γενικής απεργίας κέρδισαν την επιδοκιμασία του κόσμου.
Ο γραμματέας του συνδικάτου Unite, Λεν ΜακΚλάσκεϊ είπε: “Δεν θα πάρουμε αυτό που θέλουμε, απλώς ζητώντας το. Στο TUC έχει ανοίξει συζήτηση για τη γενική απεργία. Μας είπαν να μελετήσουμε τα πρακτικά ζητήματα και να ρωτήσουμε τη γνώμη των μελών μας. Ας ξεκινήσουμε σήμερα -είστε έτοιμοι για απεργια;”, με τους συγκεντρωμένους να ξεσπάνε με επευφημίες και κόρνες.
«Ήρθε η ώρα»
Ο Μπομπ Κρόου, από το συνδικάτο RMT (των σιδηροδρομικών) τόνισε: “Έχουμε κάνει δύο μεγάλες διαδηλώσεις πλέον. Είναι καιρός να κοιτάξουμε πρακτικά την γενική απεργία”, ενώ ο Μαρκ Σεργουότκα, γραμματέας του συνδικάτου PCS μίλησε πιο ανοιχτά για τη γενική απεργία: “Αν οι πορείες μας δεν τους σταματάνε, πρέπει να κάνουμε αυτό που ήδη γίνεται στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Πρέπει να προχωρήσουμε σε απεργιακή δράση σε ολόκληρη την οικονομία. Δεν αρκεί να το ευχόμαστε. Πρέπει να το οργανώσουμε. Να πούμε στους συνδικαλιστές, εμού συμπεριλαμβανομένου, ότι ήρθε η στιγμή να απεργήσουμε και όταν απεργήσουμε μαζί, μπορούμε να κερδίσουμε”.
Στην Ιταλία, η διαδήλωση των συνδικάτων ήταν ακόμη μια επίδειξη δύναμης, ενώ η πίεση πάνω στις συνδικαλιστικές ηγεσίες για κλιμάκωση είναι επίσης έντονη. Οι εργαζόμενοι στις τηλεπικοινωνίες έκαναν απεργία στις 19 Οκτώβρη. Το Σάββατο 27 Οκτώβρη οι επιτροπές ενάντια στο χρέος, με τη στήριξη των συνδικάτων, θα φτάσουν στη Ρώμη για μια “Μέρα ενάντια στον Μόντι”. Τα σχολεία βράζουν από αγανάκτηση ενάντια στην αύξηση των διδακτικών ωρών που προωθεί η κυβέρνηση και μετά από τις μαχητικές πορείες μαθητών και φοιτητών, η 24η Νοέμβρη έχει ήδη κηρυχτεί απεργία. Όμως έχει ξεκινήσει ένα αντάρτικο, σχολείο το σχολείο, με τους καθηγητές να προχωράνε σε λευκές απεργίες και να μην εφαρμόζουν το νέο ωράριο, αλλά και ξαφνικές διαδηλώσεις μπροστά σε δημόσια κτίρια. Οι κινητοποιήσεις έχουν αναγκάσει το Δημοκρατικό Κόμμα που στηρίζει την κυβέρνηση Μόντι να δηλώνει προς το παρόν ότι δεν θα υπερψηφίσει τις αλλαγές.
Η πανευρωπαϊκή μέρα δράσης στις 14 Νοέμβρη είναι ευκαιρία για το εργατικό κίνημα από τη μία άκρη της Ευρώπης ως την άλλη, όχι μόνο για συντονισμό, αλλά και για να οργανώσει την κλιμάκωση απέναντι σε όλες τις κυβερνήσεις της λιτότητας.