Η σημερινή μαζικότητα και η παρουσία όλων μας στο φεστιβάλ δείχνει πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανησυχούν για το φαινόμενο της ανόδου του φασισμού και κυρίως όλο και περισσότεροι είναι διατεθειμένοι να μπουν στον αγώνα ενάντια στο ναζισμό και το φασισμό.
Νομίζω πως η συζήτηση για την ανάπτυξη του φασιστικού φαινομένου και το δυνάμωμα της Χρυσής Αυγής μέχρι και την είσοδό της στη βουλή έχει να κάνει με την κατάσταση που ζούμε, που δεν είναι άλλη από την κατάσταση μιας γενικευμένης πια παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που απαιτεί για την αντιμετώπισή της από την πλευρά του κεφαλαίου όλο και πιο σκληρά μέτρα ενάντια στους εργαζόμενους. Εδώ στην Ελλάδα τα γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά με τις πολιτικές των μνημονίων που εφαρμόζουν οι διαδοχικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αλλά και οι δυο επόμενες τρικομματικές κυβερνήσεις που έχουν φτάσει σε σημείο να εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους και την νεολαία, να αυξάνουν την ανεργία, να μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις στο επίπεδο της πείνας, να διαλύουν όλες τις κοινωνικές δομές, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους παιδικούς σταθμούς, να οδηγούν στην εξαθλίωση έναν ολόκληρο λαό.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες γενικευμένης κρίσης οι από πάνω ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο. Ξέρουν πως όταν προσπαθούν να μεταθέσουν όλα τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους είναι σίγουρο πως οι εργαζόμενοι θα αντιδράσουν. Και έχουν αντιδράσει οι εργαζόμενοι και αυτό το έχουν νιώσει πάρα πολύ καλά οι κυβερνήσεις και το σύστημα όλη την προηγούμενη διετία με τις πανεργατικές απεργίες, με τα δυναμικά απεργιακά συλλαλητήρια όπου δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες λαού βγαίνουν στο δρόμο. Και κατάφεραν όλες αυτές οι κινητοποιήσεις να ρίξουν κυβερνήσεις, και στην ουσία να αλλάξουν όλο το πολιτικό σύστημα όπως το ξέραμε μέχρι τώρα, να διαλύσουν το δικομματικό σύστημα διακυβέρνησης και να αναγκάσουν τους από πάνω, και μια και δυο φορές, να μαζεύονται όλοι μαζί για να κάνουν καλά αυτόν τον λαό που ξεσηκώνεται ενάντια στα μέτρα τους.
Αν κάποιος θέλει να απαντήσει στο ερώτημα, ποιος χρειάζεται σήμερα τους φασίστες, η απάντηση είναι, αυτοί που κυβερνούν. Τους χρειάζεται το σύστημα, για να σπείρουν το φόβο και τον τρόμο σε όλους αυτούς που σήμερα ξεσηκώνονται για να αλλάξουν τα πράγματα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ζούμε σε ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης όπου το σύστημα όλο και πιο αντιδραστικά, όλο και πιο σκληρά προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις λαϊκές αντιστάσεις. Είναι η κρατική καταστολή, είναι τα χημικά και τα γκλομπς στους διαδηλωτές, είναι τα δικαστήρια που σέρνονται αγωνιστές, είναι οι συνδικαλιστές που απολύονται και είναι και οι φασίστες που έχουν ξαμοληθεί στους δρόμους προκειμένου να κάμψουν αυτές τις αντιστάσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς πως τα αφεντικά έχουν αμολήσει τα πιο άγρια σκυλιά τους απέναντι στους εργαζόμενους που ξεσηκώνονται.
Κίνδυνος
Αυτός ο κίνδυνος μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από τους ίδιους τους εργαζόμενους και από αυτή την άποψη μπορούμε να δείξουμε ότι η δράση των φασιστών εξυπηρετεί το σύστημα μια χαρά. Ακόμα και αν προσπαθούν να ξεγελάσουν, να φορέσουν προσωπείο φιλολαϊκό ή αντιμνημονιακό ή αντισυστημικό, οι δράσεις τους είναι τόσο συγκεκριμένες και ξεκάθαρες που δείχνουν το ρόλο που έρχονται να παίξουν.
Όταν για παράδειγμα οι φασίστες ζητάνε να μάθουν πόσα παιδιά μεταναστών πηγαίνουν στους παιδικούς σταθμούς, πόσοι μετανάστες νοσηλεύονται στα νοσοκομεία, είναι σαν να λένε ότι το πρόβλημα υπάρχει στους παιδικούς σταθμούς, στα σχολεία, στα νοσοκομεία επειδή υπάρχουν οι μετανάστες. Κρύβουν δηλαδή και προσπαθούν να στρέψουν σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση τον αγώνα των εργαζόμενων για να διεκδικήσουν αυτά που δικαιούνται. Παιδικούς σταθμούς, σχολεία, νοσοκομεία. Το να κατηγορούνται για όλα οι μετανάστες, για την μιζέρια, τη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση, είναι κοινός στόχος στην φασιστική προπαγάνδα αλλά όχι μόνο σε αυτήν. Είναι κοινός στόχος εδώ και πολύ καιρό στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ΜΜΕ και των επίσημων κομμάτων της εξουσίας. Άλλωστε η ατζέντα της Χρυσής Αυγής έγινε επίσημη πολιτική ατζέντα και με τις πολιτικές του Δένδια με τον “Ξένιο Δία” αλλά και παλαιότερα από αυτόν.
Σε αυτή την κατάσταση εμείς πρέπει να απαντήσουμε καθαρά. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό, σήμερα στη χώρα, είναι δεμένος με τον αγώνα ενάντια στο ρατσισμό, δηλαδή τον αγώνα για την υπεράσπιση των μεταναστών σαν κομματιού της εργατικής τάξης. Δεν πρέπει να φοβηθούμε να προβάλουμε τα δικά μας αιτήματα. Εκείνα τα αιτήματα που ενώνουν τους εργαζόμενους στον κοινό αγώνα. Να απαιτήσουμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, να απαιτήσουμε όλοι οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, θρησκεία ή χώρα από την οποία προέρχονται να έχουν όλα τα εργασιακά τους δικαιώματα. Να απαιτήσουμε άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες. Να γκρεμίσουμε το φρούριο των κλειστών συνόρων που έχουν φτιάξει στην Ελλάδα και την Ευρώπη, νομίζω πως κανένας εργαζόμενος στην Ελλάδα, κανένας άνθρωπος που έχει την ικανότητα να σκέφτεται δεν είναι διατεθειμένος να ανεχτεί μια κατάσταση όπου στα σύνορα της χώρας, και τα χερσαία και τα θαλάσσια, σκοτώνονται άνθρωποι, σκοτώνονται μικρά παιδιά.
Άρα λοιπόν εμείς λέμε πως οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι ενωμένοι σε αυτόν τον αγώνα και τα αιτήματά μας για την υπεράσπιση των μεταναστών πρέπει να γίνουν αιτήματα όλου του εργατικού κινήματος. Και επειδή ακριβώς το εργατικό κίνημα βλέπει και καταλαβαίνει πως ο ρόλος της Χρυσής Αυγής και των φασιστών συνολικότερα είναι να το εμποδίσουν, είναι να παίξουν το παιχνίδι της κυβέρνησης ενάντια στο εργατικό κίνημα, αυτό το ίδιο το κίνημα πρέπει να μπει μπροστά στον αντιφασιστικό αγώνα. Οπουδήποτε οι φασίστες προσπαθούν να εμφανιστούν είναι πρώτιστος ρόλος των εργατικών συνδικάτων και των εργαζόμενων να τους απομονώσει και να τους διώξει.
• Εισήγηση του Θανάση Διαβολάκη στη συνέλευση της ΚΕΕΡΦΑ στο Γκάζι