Το διήμερο εκδηλώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Περιστέρι γίνεται ενώ η συζήτηση στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να ανοίγει ακόμα και μέσα από τον αστικό τύπο. Την περασμένη Κυριακή το Βήμα φιλοξένησε τον Α. Αλαβάνο, τον Κ. Λαπαβίτσα, τον Ν. Χριστοδουλάκη και το Γ. Σταθάκη σε σχέση με το ζήτημα της εξόδου ή παραμονής στο ευρώ.
“Ο μόνος δρόμος είναι ο δεύτερος δρόμος, το «Σχέδιο Β». Είναι δηλαδή η δέσμη προωθημένων ριζοσπαστικών μετασχηματισμών με αφετηρία την αποχώρηση από το ευρώ: παύση πληρωμών, εθνικοποίηση τραπεζών, δημοκρατικός σχεδιασμός, κοινωνικός έλεγχος, ρευστότητα, επιθετική πολιτική στην απασχόληση” υποστηρίζει στο Βήμα ο Αλέκος Αλαβάνος.
“Τίποτε επίσης δεν μπορεί να γίνει όσο η χώρα παραμένει στην ΟΝΕ, πειθαρχεί στις δανειακές συμβάσεις και φοβάται να έρθει σε σύγκρουση με τον πυρήνα της ΕΕ” γράφει ο Κώστας Λαπαβίτσας στο Βήμα της Κυριακής. “Πάνω απ' όλα, τίποτε δεν μπορεί να γίνει όσο η διακυβέρνηση ασκείται από κόμματα που αποδέχονται πλήρως τη μνημονιακή κατεύθυνση. Η ελπίδα βρίσκεται στον χώρο της αριστερής αντιπολίτευσης, όπου κι έχει υπάρξει η μόνη ουσιαστική συζήτηση για την ανάπτυξη από την αρχή της κρίσης. Αν κι εκεί κυριαρχήσουν οι δυνάμεις που αποδέχονται την ΟΝΕ και φοβούνται να έρθουν σε αντιπαράθεση με την ΕΕ, τα πράγματα θα γίνουν όντως πολύ δύσκολα”.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την πλευρά της - και από την αρχή της μνημονιακής επίθεσης έχει προβάλλει - και συνεχίζει - το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης με διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, κρατικοποίηση των τραπεζών και εργατικό έλεγχο. Δύο Σάββατα πριν, ομιλητές από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετείχαν στην ημερίδα που οργάνωσε για το ‘Σχέδιο Β' το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής.
Τη συζήτηση αυτή δεν φαίνεται να καλοβλέπουν τα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ: Σε άρθρο του, στην Αυγή της Κυριακής ο Γ. Μηλιός υποστηρίζει ότι όσοι θέλουν έξοδο από το ευρώ “δεν είναι καν αριστεροί”. Γράφει χαρακτηριστικά: “Αυτό το σχέδιο (σ. σ του ΣΥΡΙΖΑ) δεν είναι απλώς το Plan A, είναι το μόνο σχέδιο που υπάρχει, δεν υπάρχει ‘plan B'. Η εναλλακτική πρόταση της εθνικής αναδίπλωσης της περιχαράκωσης εντός των συνόρων οδηγεί σε μια αναγκαστική συμμαχία με την εθνική αστική τάξη, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα την επιπλέον υποτίμηση της εργασιακής δύναμης, θα στραφεί αναγκαστικά ενάντια στους μετανάστες αλλά και σε όσα κράτη δυνητικά αποτελούν 'ανταγωνιστές' της χώρας μας. Αυτή η στρατηγική όχι απλώς δεν βρίσκεται στα 'αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ', δεν είναι καν αριστερή, είναι εθνικιστική-αστική στρατηγική...”
Σημίτης
Διαβάζοντας κανείς το Μηλιό του 2012 νομίζει ότι ακούει κανείς το Σημίτη του 1997, όταν υποστήριζε ότι ο εκσυγχρονισμός είναι η 'σύγχρονη αριστερά' και έλεγε ακριβώς τα ίδια, ότι η ΕΕ μας προστατεύει από την φτώχεια, το ρατσισμό και τον πόλεμο. Η διαφορά είναι ότι ο Σημίτης τη δεκαετία του '90 φάνταζε ‘ρεαλιστικός'. Το πως μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί στην Ελλάδα του 2012 το φόβητρο της “εργασιακής υποτίμησης” και τον κίνδυνο του ρατσισμού από τα οποία θα μας ‘προστατεύσει' η παραμονή ΕΕ είναι πραγματικά άξιο απορίας.
Οσον αφορά στα περί “εθνικιστικής-αστικής στρατηγικής”, καταρχάς κάποιος θα πρέπει να θυμίσει στον Μηλιό ότι πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Σαμαράς. Οτι ο “ευρωπαϊκός προσανατολισμός” του οποίου και οι δύο υπεραμύνονται υπήρξε η εθνικιστική αστική στρατηγική για την άρχουσα τάξη όλο το διάστημα που κράτησε το πάρτυ του ελληνικού καπιταλισμού στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.
Οσον αφορά στον κίνδυνο του πολέμου θα πρέπει να τον ενημερώσει κανείς ότι η ΕΕ και ο ελληνικός στρατός συμμετείχε και συμμετέχει σε πολέμους σε όλο τον πλανήτη – πόλεμοι είναι και αυτοί και ας τους κάνει η ΕΕ εκτός του εδάφους της. 'Η απλώς να του θυμίσει ότι ο πόλεμος που διέλυσε την πρώην Γιουγκοσλαβία πάτησε ακριβώς στη φτώχεια και τον ανταγωνισμό που γέννησαν τα μέτρα λιτότητας του ΔΝΤ, ένας πόλεμος στον οποίο καίριο ρόλο έπαιξε η ΕΕ. Είναι φοβερός το πάθος με το οποίο ο Μηλιός στο τέλος του άρθρου του παρουσιάζει την διάλυση της ΕΕ σαν περίπου τη συντέλεια του κόσμου.
Το άρθρο του Μηλιού δεν ήταν το μοναδικό. Στην Κυριακάτικη Αυγή, σε άλλο κείμενο, ο αθρογράφος (με ψευδώνυμο “Ο Μέτωπος”) υποστηρίζει ότι: “υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι το 'Σχέδιο Β' του Αλαβάνου μοιάζει περισσότερο με ένα εφεύρημα πολιτικής τακτικής, παρά με μια προσπάθεια συμβολής σε ένα πρόγραμμα κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Οι υποψίες αυτές ενισχύονται από το γεγονός ότι ο Αλ. Αλαβάνος συνομιλεί το σχέδιο αυτό με ένα μέρος του χώρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο οποίος όμως είναι γνωστό ότι διαφωνεί ιδεολογικά και από θέση αρχής με την ιδέα της κυβέρνησης της αριστεράς. Επομένως δύο πράγματα μπορεί κανείς να υποθέσει: Είτε διαπράττει για ακόμα μια φορά ένα σημαντικό πολιτικό σφάλμα επιχειρώντας να μιλήσει σε 'λάθος βάση' με 'λάθος συνομιλητές', είτε δεν πιστεύει επί της ουσίας στην πολιτική εφαρμογή του 'Σχεδίου Β' επιχειρώντας να βρει απλώς ιδεολογικούς συνομιλητές και να 'ξαναμπεί' στο πολιτικό παιχνίδι...”
“Εθνικιστική-αστική στρατηγική”, “υποψίες”, “λάθος συνομιλητές” - με αφορισμούς και προσωπικές επιθέσεις βιάζονται κάποιοι να κλείσουν τη συζήτηση που ανοίγει στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, την ίδια στιγμή που η δεξιά του αλωνίζει.
Στο άρθρο του στο Βήμα ο Σταθάκης υποστηρίζει “τη σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών και των μισθών στα σημερινά τους επίπεδα” ότι δηλαδή οι μισθοί και τα λεφτά για την παιδεία, υγεία πρέπει να παραμείνουν εκεί που είναι σήμερα!
Διακηρύσσει ξανά την πίστη του στην “ισοσκέλιση του προϋπολογισμού” σταδιακά μέχρι το 2015-2016 εφόσον σταθεροποιηθεί η πραγματική οικονομία”. Υποστηρίζει την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με χρήματα από το κράτος ή το EFSF, υπό “άμεσο ή έμμεσο κρατικό έλεγχο” - “με την προοπτική όμως της ανάκτησης τελικά των χρημάτων από το Δημόσιο όταν οι τράπεζες επανέλθουν σε μία κατάσταση προσέλκυσης πραγματικών επενδυτικών κεφαλαίων”. Υποστηρίζει ότι “η αναδιάρθρωση του χρέους αναπόφευκτα περιέχει το άμεσο «κούρεμα» ή κάποια μορφή «κουρέματος» συμβατή με την προσέλκυση πόρων και από τις διεθνείς χρηματαγορές”.
Αν αυτό είναι το “Plan Α” του Σταθάκη, έχει δικαίωμα κάθε αριστερός μέσα κι έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ να ψάχνει για εναλλακτική.