Πιο αιχμηρό πολιτικά από κάθε άλλη χρονιά ήταν το τετραήμερο φεστιβάλ “Μαρξισμός 2013” που οργάνωσε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα από τις 16 έως τις 19 Μάη στην ΑΣΟΕΕ. Κάθε μία από τις 50 συζητήσεις ήταν και μία συμβολή στον εξοπλισμό του κινήματος που παλεύει τις τρόικες και τα μνημόνια, από τα σχολειά μέχρι τη Μανωλάδα, με τις ιδέες της επανάστασης και του σοσιαλισμού.
Η εκδήλωση που σηματοδότησε την επιτυχία του φετινού Μαρξισμού ήταν η τελευταία, την Κυριακή το βράδυ, με τίτλο “Πώς μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο”. Το βίντεο από τη διαδήλωση των μεταναστών εργατών της Μανωλάδας, με το οποίο άνοιξε η συζήτηση, καθήλωσε κυριολεκτικά το ακροατήριο.
“Ο φετινός Μαρξισμός έχει άλλη διάσταση γιατί πριν λίγες μέρες το 92% στις συνελεύσεις των καθηγητών σε όλη την Ελλάδα αποφάσισε να πάει σε μεγάλη σύγκρουση με την κυβέρνηση”, είπε η Ντίνα Γκαρανέ από τη Γ' ΕΛΜΕ Αθήνας, “Πάνω από 20.000 καθηγητές αποφασίσαμε ότι δε θα γίνουν απολύσεις και συγχωνεύσεις σχολείων, ότι θα υπερασπιστούμε το δημόσιο σχολείο, αψηφώντας την επιστράτευση. Και είχαμε συμπαράσταση από συλλόγους δασκάλων, γονείς, φοιτητές, εργαζόμενους σε δήμους, με δουλειά των συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η κυβέρνηση δε θα μπορούσε ν' αντέξει αυτή τη μάχη, θα έπεφτε. Η άρνηση στήριξης της απεργίας από το ΚΚΕ και η αναστολή της από ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ φέρνει οργή, αλλά όχι αίσθηση ήττας. Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Τις επιθέσεις θα τις βρούμε μπροστά μας. Αυτό που χρειάζεται είναι οργάνωση από τα κάτω με απεργιακές επιτροπές, είναι οι Παρεμβάσεις να οργανώσουν τη συνέχεια και η φωτιά που ανάψαμε να απλωθεί”.
Την παρέμβαση του Κώστα Καταραχιά, γραμματέα του Συλλόγου στον Άγιο Σάββα και μέλος του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, μπορείτε να την βρείτε στη σελίδα 4. Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Βασίλης Κουκαλάνι είπε: “Χαίρομαι που είμαι μάρτυρας του παλμού του Μαρξισμού. Τα πράγματα αλλάζουν και τα παραδείγματα γι' αυτό είναι πολλά. Η ΚΕΕΡΦΑ και το χτίσιμο του αντιρατσιστικού-αντιφασιστικού κινήματος είναι ένα παράδειγμα που έχει φέρει αποτελέσματα. Η 19 Γενάρη, η καμπάνια για ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά, η σύγκρουση με τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, η κόντρα με το ρατσισμό των κυβερνήσεων είναι πολύτιμα μέτωπα. Εκτός των άλλων, έχουν αγκαλιάσει πολλούς καλλιτέχνες κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ν' αγκαλιάσουμε με τη σειρά μας τους καλλιτέχνες για να πάρουν θέση”.
“Η κυβέρνηση έφτασε σε προκαταβολική επιστράτευση γιατί δεν είχε άλλα όπλα”, είπε η Μαργαρίτα Παπαμηνά, από το Σύλλογο Δασκάλων Χανίων και μέλος του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ, “Ούτε η μαύρη προπαγάνδα της πέρασε, ούτε απεργοσπαστικούς μηχανισμούς μπορούσε να στήσει. Οι χιλιάδες καθηγητές που ψήφισαν την απεργία ήξεραν ότι δίνουν ένα πολιτικό αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση. Το ξεπούλημα οδηγεί σε μεγαλύτερη κρίση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και της αριστερής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Στα Χανιά καθηγητές και δάσκαλοι στήριξαν την απεργία. Και έγιναν μαζέματα και συνελεύσεις μετά το ξεπούλημα να συζητάνε πως θα ξεπεράσουν την ηγεσία. Το πως οργανώνουμε από δω και πέρα έχει τεράστια σημασία. Τα συνέδρια ΟΛΜΕ-ΔΟΕ είναι ευκαιρία να εξασφαλίσουμε ότι τα σχολεία δε θα ανοιξουν το Σεπτέμβρη, ότι η ηγεσία θα αλλάξει. Αλλά για να κερδίσουμε τα συνέδρια χρειάζεται να οργανώσουμε από τώρα. Η αριστερά έχει υποχρέωση να εμπνεύσει και να δώσει προοπτική. Οι ηγεσίες της κοινοβουλευτικής αριστεράς έδειξαν τα όριά τους. Η επαναστατική αριστερά πρέπει να σηκώσει το βάρος”.
Εικόνα του μέλλοντος
Τη συζήτηση ολόκληρου του τετραήμερου συμπύκνωσε η Μαρία Στύλλου, υπεύθυνη σύνταξης του περιοδικού Σοσιαλισμός Από τα Κάτω: “Εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι. Ετσι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, έτσι τον έχουμε αλλάξει μέχρι τώρα. Διότι σε τρία χρόνια κατακτήσαμε 30 πανεργατικές, απεργίες διαρκείας σε πολλούς χώρους, επιτροπές βάσης, αλληλεγγύη στις γυναίκες και τους μετανάστες. Είναι η στιγμή που βλέπει κανείς την εικόνα του μέλλοντος, την ένωση των καταπιεσμένων για να προχωρήσουν.
Διαλύθηκαν τα κόμματα που κυβερνούσαν τα τελευταία 40 χρόνια. Και για να συνεχίσουν θέλουν τζούρα αριστεράς. Ρίξαμε τρεις κυβερνήσεις, το 2009 τη ΝΔ, το 2011 το ΠΑΣΟΚ, το 2012 το Παπαδήμο. Πρώτη φορά υπάρχει τέτοια άνοδος της αριστεράς και είναι εντυπωσιακό ότι η συζήτηση έχει φτάσει στην κυβέρνηση της αριστεράς. Πρέπει να γυρίσουμε 55 χρόνια πίσω, όταν η ΕΔΑ ανέβηκε στις εκλογές του 1958 για να δούμε τι άνοιξε στο εργατικό, το φοιτητικό κίνημα και όλη την κοινωνία. Κι ενώ η άρχουσα τάξη προσπάθησε να το τσακίσει, δε το πέτυχε για 10 χρόνια. Είμαστε στην αρχή μιας τέτοιας περιόδου. Δεν έγινε αυτόματα. Οι μάχες μπήκαν ορμητικά στο προσκήνιο και παίξαμε ρόλο για να οργανωθούν. Μέσα σε τρία χρόνια διανύσαμε έτη φωτός στη σχέση του ΣΕΚ με το εργατικό κίνημα. Κάθε σύντροφος, κάθε πυρήνας, όλο το κόμμα πήγε στους χώρους, ήταν με την εφημερίδα στις απεργίες, έκανε προσπάθεια να ριζώσει.
Ξέρουμε ότι έχουμε συμβάλει στις απεργίες και την οργάνωση από τα κάτω, έχουμε συμβάλει στις ιδέες, από τη κόντρα με το ρατσισμό μέχρι τη κόντρα με το σεξισμό και τη μάχη με τους φασίστες. Εχουμε συμβάλει στο δυνάμωμα της αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Τα εκατομμύρια των εργατών που στήριξαν την αριστερά, έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά για το πως θα φτάσουμε στην αλλαγή της κοινωνίας. Εχουμε συμβάλει σα ΣΕΚ και σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το επόμενο δεκαπενθήμερο οργανώνουμε τη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να συζητήσουμε ότι η αριστερά έχει μια τεράστια ευκαιρία να κάνει τη δυναμική πραγματικότητα. Ετσι θα κερδίσουμε τον κόσμο της αριστεράς που μπορεί να αλλάξει, όχι μόνο τις κυβερνήσεις, αλλά τον κόσμο ολόκληρο. Ναι, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, τον έχουμε ήδη αλλάξει, έχουμε τη δύναμη να τον αλλάξουμε”.