Το καινούργιο βιβλίο του Νίκου Χασαπόπουλου “Χρυσή Αυγή, η ιστορία, τα πρόσωπα και η αλήθεια” είναι μια καθαρά διατυπωμένη εξιστόρηση της καταγωγής των νεοναζί στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
Μπορεί ο καθένας να γνωρίζει ήδη ένα μέρος από τα όσα παραθέτει ο Χασαπόπουλος (ιδίως αν έχει ήδη διαβάσει το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά “Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής), όμως είναι ιδιαίτερα χρήσιμο ότι ο συγγραφέας συγκεντρώνει σε σύντομα κεφάλαια τα ντοκουμέντα και τα επιχειρήματα που αποδεικνύουν κάποιες βασικές αλήθειες. Όπως το ότι η Χρυσή Αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση, υμνητές του Χίτλερ και του Ολοκαυτώματος, τους δεσμούς της με τη Χούντα, με κομμάτια στρατιωτικών που έλπιζαν σε νέο πραξικόπημα στη Μεταπολίτευση, αλλά και τις αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις της οργάνωσης, ανάλογα με το “κλίμα” της εποχής.
Όσο κι αν οι Χρυσαυγίτες προσπαθούν να κρύψουν το ναζισμό τους, τα εξώφυλλα των εντύπων τους με το Χίτλερ και τον Ρούντολφ Ες υπάρχουν ακόμη, όπως υπάρχουν και τα άρθρα τους που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα έπρεπε να συνταχθεί με τον άξονα κατά της Ρωσίας. Ο Χασαπόπουλος περιγράφει πώς η νεοναζιστική γκρούπα του Μιχαλολιάκου πήγαινε πέρα – δώθε όσον αφορά τη σχέση της με τους χουντικούς, την υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική ακροδεξιά αλλά και την ακροδεξιά εντός Νέας Δημοκρατίας.
Το βιβλίο του Χασαπόπουλου όμως, εκτός των άλλων, πήρε δημοσιότητα χάρη στο πάνελ το οποίο συμμετείχε στην παρουσίασή του. Όπως γράφει η Καθημερινή: “στο πάνελ των ομιλητών εκπρόσωποι όλων των κομμάτων του 'συνταγματικού τόξου', πλην των Ανεξάρτητων Ελλήνων.” Στο “συνταγματικό τόξο” από πλευράς Νέας Δημοκρατίας καθόταν ο Βορίδης, και από δίπλα ο Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ, ο Πανούσης της ΔΗΜΑΡ, η Κανέλλη του ΚΚΕ και παρέμβηκε ο Αλαβάνος από το Σχέδιο Β'.
Είναι πρόβλημα για την Αριστερά είτε να αποδέχεται τη θεωρία περί “συνταγματικού τόξου” που θα τα βάλει με τη Χρυσή Αυγή, είτε αν δεν το αποδέχεται να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον Βορίδη που το παίζει αντιφασίστας. Ο ίδιος ο Χασαπόπουλος στο βιβλίο του περιγράφοντας πώς διαμορφωνόταν το πολιτικό σκηνικό καθώς άνοιγε ο χώρος στη Χρυσή Αυγή λέει: “Είναι το 2007 που ο ΛΑΟΣ καταφέρνει να εισέλθει στη Βουλή με δέκα βουλευτές. Η πρώτη φορά ουσιαστικά από τη δεκαετία του '70 που άτομα με ακροδεξιό παρελθόν, όπως ο Μάκης Βορίδης -πρόεδρος της νεολαίας ΕΠΕΝ τη δεκαετία του '80 και κατηγορούμενος για συμμετοχή σε επεισόδια με αριστερούς- θα αποκτήσουν μια θέση ανάμεσα στους τριακόσιους. Και είναι επίσης η πρώτη φορά που θα ακουστούον σε θεσμικό επίπεδο -το ελληνικό Κοινοβούλιο- ξενοφοβικές απόψεις.”
Ο τσεκουροφόρος Βορίδης, κουμπάρος του Ζαν-Μαρί Λεπέν δεν ήταν απλά “φασίστας στα νιάτα του”. Ως το 2005 ήταν επικεφαλής του “Ελληνικού Μετώπου” το οποίο αυτοδιαλύθηκε μέσα στο ΛΑΟΣ. Μέσω του ΛΑΟΣ, ο Βορίδης έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Παπαδήμου και τελικά μεταπήδησε στη ΝΔ όταν ο Καρατζαφέρης άρχισε να κάνει τον δύσκολο.
Η νομιμοποίηση του ΛΑΟΣ ως ένα ακόμα κόμμα της δεξιάς έδωσε δυνατότητα σε ανοιχτούς φασίστες όπως ο Βορίδης να γίνουν μέχρι και υπουργοί. Αν σήμερα δώσει κανείς συγχωροχάρτι στο Βορίδη και τον εντάξει στο “συνταγματικό τόξο”, δίνει τα περιθώρια το ίδιο αύριο να γίνει για τη Χρυσή Αυγή.
Η πορεία του Βορίδη είναι από μόνη της μια απόδειξη ότι η Χρυσή Αυγή δεν άνοιξε το δρόμο προς τη Βουλή μόνη της, αλλά της τον έστρωσαν δυνάμεις πολύ πιο ισχυρές από την ίδια. Αυτό είναι ένα στοιχείο που λείπει από το βιβλίο του Χασαπόπολου. Ο Μιχαλολιάκος παρουσιάζεται σαν ένας πονηρός ηγετίσκος που ψάχνει για δεκαετίες την ευκαιρία να τρυπώσει στην πολιτική σκηνη και τελικά την βρίσκει λόγω της κρίσης του ΛΑΟΣ και του “μεταναστευτικού”.
Όμως, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός καλλιεργούνται με επιμονή από τις αρχές της δεκαετίας του '90 από όλες τις κυβερνήσεις που θέλησαν να χρησιμοποιήσουν τους μετανάστες σαν αποδιοπομπαίους τράγους. Το “συνταγματικό τόξο” ήταν αυτό που ζέστανε τη φωλιά για να δυναμώσει το ΛΑΟΣ και στη συνέχεια να εκκολαφθεί η Χρυσή Αυγή.
Τώρα ο Βορίδης, στο πάνελ του Χασαπόπουλου λέει πως: “πρέπει να επαναδιεκδικήσουμε το ποσοστό των ψηφοφόρων της ΧΑ γιατί δεν πιστεύουμε ότι ασπάστηκαν την ιδεολογία της”. Με λίγα λόγια θέλει τη Νέα Δημοκρατία να υιοθετήσει ολόκληρη την ατζέντα της Χρυσής Αυγής, χωρίς την “ιδεολογία” της, ώστε να της πάρει τους ψηφοφόρους. Το “σκεπτικό” είναι να πηγαίνει η αστυνομία να διώχνει τα παιδιά των μεταναστών από τα νηπιαγωγεία για να μην μπορεί να πηγαίνει ο Παναγιώταρος.
«Συνταγματικό τόξο»
Η θεωρία του “συνταγματικού τόξου” είναι διπλά επικίνδυνη. Από τη μια μεριά αφήνει χώρο σε τέτοιες αντιλήψεις που θέλουν το πολιτικό σκηνικό να κινηθεί ακόμη δεξιότερα για να “στριμώξει” τους νεοναζί. Από την άλλη αθωώνει την κυβέρνηση και όσους συστηματικά νομιμοποιούν και στην πράξη προωθούν τη Χρυσή Αυγή. Δεν ανήκει σε κανένα “αντιφασιστικό τόξο” ο Σαμαράς που ανοίγει στρατόπεδα συγκέντρωσης, που παίρνει πίσω την όποια ιθαγένεια είχαν τα παιδιά των μεταναστών, που προμοτάρει μια αστυνομία σαπισμένη από το ρατσισμό και τις συνδέσεις της με τους Χρυσαυγίτες.
Ο Πανούσης της ΔΗΜΑΡ μάλιστα μίλησε περί “κοινωνικής ασυλίας της Χρυσής Αυγής”, σημειώνοντας πως “το κράτος πρέπει να βοηθήσει την κοινωνία να απεγκλωβιστεί και να απαντήσει με νομιμότητα και όχι με ανομία και δογματισμούς”. Δηλαδή, το πρόβλημα το έχει ο κόσμος που “δεν καταλαβαίνει” και πρέπει το κράτος να τον ξυπνήσει. Ο ομοτράπεζος του Βορίδη δεν μπορεί να κατηγορεί την κοινωνία για “ασυλία”. Είναι προφανές ότι τα στελέχη της Αριστεράς έπρεπε να λείπουν από αυτή τη σύναξη.
Πριν φτάσει κανείς να συζητάει για “ειδικές νομοθεσίες” κατά των Χρυσαυγιτών έχει να απαιτήσει από την κυβέρνηση να σταματήσει τη ρατσιστική κρατική πολιτική, να νομιμοποιηθούν οι μετανάστες, να οργανώσει για να γραφτούν στα συνδικάτα και μετά ας δούμε τι “ασυλία” έχει η κοινωνία απέναντι στις συμμορίες των χρυσαυγιτών.
Ο Χασαπόπουλος στο βιβλίο του θυμίζει ότι η Χρυσή Αυγή δεν βάδισε προς την εκλογική επιτυχία ανενόχλητη. Συνάντησε εμπόδια, όμως κανένα από αυτά δεν προήλθε από το κράτος. Αναφέρει για παράδειγμα: “την πρώτη τους δημοσια εμφάνιση οι 'Χρυσοί Αετοί' την έκαναν την Πρωτομαγιά του 1998, ημέρα που η οργάνωση είχε ανακοινώσει εκδήλωση κατά των αλλοδαπών στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Η εκδήλωση αυτή δεν έγινε ποτέ, καθώς μια μεγάλη αντιφασιστική κινητοποίηση κατέλαβε το χώρο και η αστυνμία, προσπαθώντας να αποφύγει τη σύγκρουση των δύο αντίπαλων ομάδων, εμπόδισε την άνοδο των χρυσαυγιτών από την οδό Σταδίου”.
Ένα αντιφασιστικό κίνημα πολύ μικρότερο από αυτό που υπάρχει σήμερα -και το οποίο είχε να αντιμετωπίσει και την κριτική ότι ασχολείται με ανύπαρκτα φαντάσματα- κατάφερε να σταματήσει τη Χρυσή Αυγή σε προηγούμενες ευκαιρίες ανόδου. Την ίδια στιγμή τα κόμματα που μιλάνε τώρα για “συνταγματικό τόξο” τής άνοιγαν το δρόμο, είτε με εθνικιστικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, είτε με σκούπες κατά των μεταναστών.