Τσίπρας: Από το “καμιά θυσία” στο Όλα για το ευρώ;

"Σήμερα, η Ευρωζώνη υπάρχει. Έχουμε μια οικονομική ένωση και ένα κοινό νόμισμα και οι άμεσες εναλλακτικές είναι χειρότερες. Μια έξοδος δεν θα ωφελήσει κανέναν. Αντίθετα, θα πυροδοτήσει σοβαρά νέα προβλήματα - διαχείριση ενός ασταθούς νέου νομίσματος, φαινόμενα μαζικών αναλήψεων, πληθωρισμό, φυγή κεφαλαίων και ανθρώπων. Για το λόγο αυτό και μόνο, η Ελλάδα δεν θα πρέπει και δεν θα το κάνει, δε θα εξέλθει εθελοντικά από την Ευρωζώνη".

Η τοποθέτηση αυτή είναι προβληματική για τρεις, τουλάχιστον, λόγους.

Πρώτον, αναπαραγάγει όλη την κινδυνολογία για τις "τραγικές συνέπειες" που θα έχει μια ρήξη της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Η άρχουσα τάξη, οι μνημονιακές κυβερνήσεις και τα φιλικά τους μέσα μαζικής ενημέρωσης μας έχουν, κυριολεκτικά, φλομώσει στις "εμπεριστατωμένες μελέτες" που προβλέπουν τα δεινά που θα έφερνε ένας "δραχμαγεδδών" -την καταβαράθρωση της παραγωγής, την απογείωση της ανεργίας, την πτώση των πραγματικών μισθών και συντάξεων και πάει λέγοντας.

Η πραγματικότητα των μνημονίων, όμως, έχει κάνει σήμερα αυτές τις "αναλύσεις" κυριολεκτικά σκουπίδια: ύστερα από τέσσερα χρόνια "διάσωσης" όλοι οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας είναι χειρότεροι ακόμα και από τα πιο ευφάνταστα σενάρια εξόδου από το ευρώ.

Αντί να αποκαλύψει και να καταγγείλει αυτή την κατάπτυστη "επιστημονική" τρομοκρατία, ο Τσίπρας έτρεξε να την αποδεχτεί και να την νομιμοποιήσει.

Δεύτερον, με την αποδοχή της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο Τσίπρας αποδέχτηκε και τα ιδεολογήματα και τις συνέπειες που συνοδεύουν αυτή την επιλογή. Στην ομιλία του στο Τέξας μίλησε και για "αύξηση της παραγωγικότητας" και για "αναζωογόνηση των επενδύσεων" -με την βοήθεια των κεφαλαίων των "ευρωπαϊκών διαρθρωτικών ταμείων... στη βάση καθαρών τραπεζικών αρχών και χωρίς την ανάμειξη του ελληνικού κράτους" -με επενδύσεις με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, δηλαδή. Ουσιαστικά έπλεξε το εγκώμιο των ΗΠΑ του Ομπάμα και του Μπερνάνκι που "αντέδρασαν στην κρίση με κεϋνσιανά αντανακλαστικά".

Άρχουσα τάξη

Τρίτον, η τοποθέτηση είναι προβληματική γιατί μεταθέτει τη συζήτηση για το ευρώ από το επίπεδο της ταξικής αντιπαράθεσης στο επίπεδο της λογιστικής της ίδιας της άρχουσας τάξης.

Για τον ελληνικό καπιταλισμό, για τον Σάλλα της Πειραιώς, τον Κωστόπουλο της Άλφα Μπανκ ή τον Μελισσανίδη του ΟΠΑΠ, η έξοδος από την Ευρωζώνη θα είναι καταστροφή -για αυτό δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία. Για αυτό έχουν γεμίσει οι εφημερίδες και τα κανάλια τους με αναλύσεις για τον "δραχμαγεδδόνα". Η έξοδος από το ευρώ δεν θα φέρει ανάκαμψη στα κέρδη τους: θα φέρει την καθίζηση των κερδών τους. Η άρχουσα τάξη δεν είναι αντίθετη στην επιστροφή στη δραχμή από βλακεία. Είναι αντίθετη στην επιστροφή από συμφέρον. Η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού δεν προέρχεται από την "έλλειψη ρευστότητας", όπως υποστηρίζουν κάποιοι (στην πλειοψηφία τους δεξιοί) υποστηρικτές της δραχμής: είναι κρίση του συστήματος και δεν πρόκειται να χαλαρώσει, όσες δραχμές και αν ρίξει "στην αγορά" μια "εθνικά ελεγχόμενη" Τράπεζα της Ελλάδας.

Οι καπιταλιστές -εγχώριοι και μη- θα προσπαθήσουν, με βεβαιότητα, να αποσύρουν τα κεφάλαιά τους από την Ελλάδα αν αισθανθούν ότι απειλείται, στα σοβαρά, η παραμονή της στην Ευρωζώνη. Θα βρεθούμε αντιμέτωποι και με την απειλή της φυγής καταθέσεων από τις τράπεζες και της μαζικής φυγής κεφαλαίων. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να παραιτηθούμε: αυτό που χρειάζεται είναι να τους εμποδίσουμε και όχι να παραδεχτούμε, χωρίς καν να δώσουμε τη μάχη, ότι έχουμε ηττηθεί. Να το πούμε απλά: για να είναι αποτελεσματική υπέρ των εργατών η έξοδος από το Ευρώ πρέπει να συνδυάζεται με μέτρα που βάζουν χέρι στη δυνατότητα των καπιταλιστών να παίζουν κερδοσκοπικά παιχνίδια.

Για το κίνημα, για την εργατική τάξη και τους φτωχούς, η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν είναι αυτοσκοπός: Ο στόχος μας δεν είναι να αντικαταστήσουμε τον Ντράγκι με έναν Έλληνα τραπεζίτη. Αυτό που επιδιώκουμε είναι να περάσει ο έλεγχος και της παραγωγής και των τραπεζών και του νομίσματος στα χέρια της ίδιας της εργατικής τάξης.

Γι’ αυτό, το μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλάει για εργατικό έλεγχο, διαγραφή του χρέους, ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, κρατικοποίηση των τραπεζών μαζί με την έξοδο από το ευρώ. Είναι, όπως το λέει και το ίδιο του το όνομα, ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, ένα πρόγραμμα συνολικής ρήξης και σύγκρουσης με την άρχουσα τάξη.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα αυτά είναι, προφανώς "τρέλες". Η εναλλακτική λύση που προτείνει, όμως, είναι να αφήσουμε τους καπιταλιστές να ελέγχουν όχι μόνο το νόμισμα, αλλά τα πάντα.