Σαμαράς: “Ενισχυμένος” από την ανάποδη

Σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας από το μεσημέρι της Παρασκευής μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας, κυβέρνηση και ΜΜΕ έκαναν συντονισμένη προσπάθεια να πείσουν ότι η πρόταση μομφής που κατέθεσε η αξιωματική αντιπολίτευση το μόνο που θα καταφέρει είναι να συσπειρώσει το κυβερνητικό στρατόπεδο. Τα ειρωνικά σχόλια για τη “γκάφα”, τη “μπλόφα”, ακόμα και το “δώρο” του Τσίπρα προς την κυβέρνηση, έδιναν και έπαιρναν σε εφημερίδες και κανάλια, ενώ στον ίδιο τόνο έγιναν και οι ομιλίες υπουργών και βουλευτών Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ τις τρεις ημέρες.

Τελικά, η συζήτηση όχι μόνο δεν έβγαλε την κυβέρνηση ενισχυμένη αλλά κατέληξε και σε νέα μείωση της ήδη οριακής πλειοψηφίας της. Η απόσυρση της εμπιστοσύνης από την κυβέρνηση και η υπερψήφιση της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ από τη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Θεοδώρα Τζάκρη, δεν μπορεί να υποβαθμιστεί σε “αναμενόμενη ασήμαντη απώλεια”. Αντί για δυνάμωμα της συνοχής του όπως προβλεπόταν, ο κυβερνητικός συνασπισμός βγαίνει χτυπημένος. Οσο για το επίσημο πια νούμερο των 154 βουλευτών (μαζί με το Νικήτα Κακλαμάνη που απουσίαζε από την ψηφοφορία γιατί ήταν “άρρωστος”) μόνο σαν ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία δεν μπορεί να καταγραφεί.

Από μια κλωστή

Οσες λοιπόν δηλώσεις κι αν κάνει ο Σαμαράς για “εκλογές το 2016”, η ψηφοφορία επιβεβαίωσε ότι, και μέσα στη Βουλή, η κυβέρνησή του κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Γιατί απ' έξω δεν μπορεί να κυκλοφορήσει εδώ και καιρό. Ούτε οι ειρωνείες για το μέγεθος της συγκέντρωσης του ΣΥΡΙΖΑ στο Σύνταγμα, ούτε οι υποτιμητικές εκφράσεις για το πεζοδρόμιο που δεν μπορεί να εκφοβίσει το Κοινοβούλιο, ούτε οι θεατρινισμοί για την επανάσταση που τελείωσε, μπορούν να κρύψουν ότι ο μόνος τρόπος για να κυκλοφορεί εκτός Βουλής αυτή η κυβέρνηση είναι με την προστασία των ΜΑΤ του Δένδια.

Απέναντι σε μια τέτοια κυβέρνηση, που τρεκλίζει μέσα και έξω από τη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ανίκανος να οργανώσει τη μάχη που θα την αποτελειώσει. Φάνηκε από το κάλεσμά του για την Κυριακή. Όταν το κίνημα φτάνει να γεμίζει Συντάγματα και πλατείες σε όλη τη χώρα, όταν προχωρά σε καταλήψεις και ξεσηκώνει απεργίες διαρκείας, όταν διαδηλώνει κατά εκατοντάδες χιλιάδες αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά σε όλες τις πόλεις και τις γειτονιές, η ιδέα ότι όλη αυτή η δυναμική θα φανεί σε μία κομματική συγκέντρωση δεν έχει καμία βάση.

Την ώρα της μάχης στην ΕΡΤ όταν τα ΜΑΤ εισβάλλουν στο Ραδιομέγαρο και χτυπούν τους εργαζόμενούς της, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα σε όλα τα ΜΜΕ και σε όλους τους χώρους. Την ώρα της μάχης στα πανεπιστήμια, όταν ο Αρβανιτόπουλος πάει την απεργία διαρκείας των διοικητικών στα δικαστήρια, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το συντονισμό και το άπλωμα της απεργιακής μάχης σε σχολεία, νοσοκομεία, δήμους, πανεργατικά. Δεν είναι η στροφή στο κοινοβουλευτικό επίπεδο και η απαίτηση μετά από τον κόσμο που παλεύει να ανταποκριθεί και να υποστηρίξει αυτή τη στροφή.

Πόσο μάλλον όταν και μέσα στη Βουλή η κεντρική ιδέα είναι “το μνημόνιο μπορεί να το ακυρώσει μόνο ο λαός με την ψήφο του. Η λύση είναι μόνο οι εκλογές”, όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του.

Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίζει να υποχωρεί στις πιέσεις των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, όσο θα συνεχίζει να ανταποκρίνεται στα καλέσματα Σαμαρά-Βενιζέλου να αποδείξει ότι είναι “σοβαρή αξιωματική αντιπολίτευση” και όχι “άκρο του πεζοδρομίου”, τόσο θα απογοητεύει τον κόσμο που αγωνίζεται στο δρόμο να ξηλώσει τη συγκυβέρνηση, την τρόικα και τα μνημόνιά τους. Κι αυτή η πορεία δεν έχει να προσφέρει τίποτα ούτε στο κίνημα, αλλά ούτε και στον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ.


“Παρών” δήλωσε η ΔΗΜΑΡ στην ψηφοφορία για την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, πέντε μήνες μετά την αποχώρησή της από την τρικομματική. Λες και το μαύρο στην ΕΡΤ τότε, διαφέρει από την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο σήμερα. Είχε προηγηθεί η απόφασή της για άρση του εμπάργκο στη ΔΤ. Είτε μέσα είτε έξω από την κυβέρνηση, “αριστερό δεκανίκι” για πάντα...