Οι μαχαιροβγάλτες των φασιστικών ταγμάτων εφόδου είχαν άμεση πρόσβαση στην καρδιά της κυβέρνησης για να συζητάνε την κάλυψή τους από την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη.
Η εμετική αυτή εικόνα είναι σίγουρα αποκαλυπτική για τα ψέματα των Χρυσαυγιτών που παριστάνουν τη «λαϊκή», «πατριωτική» δύναμη την ώρα που βυσσοδομούν παρέα με τον γραμματέα της κυβέρνησης της Τρόικας και των Μνημονίων. Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι οι φασίστες είναι θρασύδειλοι λακέδες των ισχυρών του πλούτου και της εξουσίας.
Αλλά ακόμα πιο συντριπτική είναι αυτή η αποκάλυψη για το «ευρωπαϊκό», «δημοκρατικό» προφίλ του Σαμαρά. Δεν χρειάζεται να πάμε στο Κίεβο για να δούμε πώς η ΕΕ συνεργάζεται με νεοναζιστικά αποβράσματα πίσω από τις φλογερές διακηρύξεις περί δημοκρατίας. Εδώ, μπροστά στα μάτια μας, ο Σαμαράς με τη στήριξη του Βενιζέλου έδωσε ένα νευραλγικό πόστο στον γεφυροποιό ανάμεσα στη ΝΔ και τη Χρυσή Αυγή. Εκατοντάδες θύματα ρατσιστικής βίας πλήρωσαν ακόμα και με τη ζωή τους αυτό το πολιτικό έγκλημα.
Μάταιη αναζήτηση
Τώρα, ο Σαμαράς αποκηρύσσει τον Μπαλτάκο και τρέχει να αναζητήσει στην αγκαλιά της Μέρκελ και του Σόιμπλε μια οικονομική «επιτυχία» που να συγκαλύψει το σκάνδαλο. Μάταια, όμως. Όχι μόνο γιατί τίποτα δεν μπορεί να σβήσει την εικόνα των διασυνδέσεων ΝΔ-ΧΑ, αλλά και γιατί οι έπαινοι της Μέρκελ φέρνουν χειρότερα οικονομικά βάρη για την εργατική τάξη.
Ακόμη κι αν επιτύχει η «έξοδος στις αγορές» που τρέχει να επιταχύνει ο Στουρνάρας για να σκεπάσει το θόρυβο από το σκάνδαλο Μπαλτάκου, το χρέος δεν θα γίνει «βιώσιμο». Το αντίθετο ισχύει. Τα επιτόκια των αγορών είναι μεγαλύτερα από της ΕΚΤ. Οι τόκοι που πληρώνει ο προϋπολογισμός για το χρέος θα μεγαλώνουν αντί να μειώνονται. Θα χρειαστούν νέοι γύροι περικοπών, απολύσεων και ιδιωτικοποιήσεων και γι’ αυτό η ΕΕ επιμένει για τους μόνιμους μηχανισμούς εποπτείας.
Η Αριστερά πάντοτε έχει ηθικό προβάδισμα απέναντι στα κόμματα της αστικής εξουσίας. Γιατί είναι δύναμη κατά της ανισότητας και της εκμετάλλευσης, ενώ οι αστοί έχουν αποκηρύξει ακόμη και τους προγόνους τους που κάποτε μιλούσαν για «ελευθερία-ισότητα-αδελφότητα».
Στη σημερινή συγκυρία όμως, το ηθικό προβάδισμα της Αριστεράς είναι τεράστιο. Δεν πρέπει οι κοινοβουλευτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες να το χαραμίσουν. Είναι τραγικό, ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή την ώρα να αυτοπροβάλλεται ως δύναμη σταθερότητας (που υπονομεύεται από το Σαμαρά όπως λέει ο τίτλος της κυριακάτικης Αυγής). Το αίτημα για ανατροπή της κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι σημαία και της ηγεσίας του ΚΚΕ αντί να παραπέμπεται σε «αλλαγμένους συσχετισμούς».
Το απεργιακό και το αντιφασιστικό κίνημα είναι η δύναμη που έφερε την κυβέρνηση στα στενά και η ενίσχυσή του είναι ο δρόμος για την ανατροπή. Η πανεργατική της Τετάρτης 9 Απρίλη είναι άλλο ένα βήμα προς τα εκεί. Η καμπάνια της ΚΕΕΡΦΑ για να πάνε φυλακή όλοι οι νεοναζί των ταγμάτων εφόδου πάει χέρι-χέρι με την κλιμάκωση των απεργιών. Το αναγκαίο συμπλήρωμα είναι το δυνάμωμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές του Μάη. Για να τσακίσουμε Τρόικες-κυβέρνηση-νεοναζί σε όλα τα μέτωπα.