Ο Ολάντ λέει πως η νέα κυβέρνηση του Βαλς θα είναι μια κυβέρνηση “μάχης”. Θα είναι σίγουρα μια κυβέρνηση μάχης ενάντια στην εργατική τάξη. Ο Βαλς ήταν αυτός που πίεζε το Σοσιαλιστικό Κόμμα να στραφεί προς τα δεξιά και να υιοθετήσει ανοιχτά το νεοφιλελευθερισμό εδώ και χρόνια. Η άρχουσα τάξη και τα μέσα ενημέρωσης τον προωθούσαν ως το “δημοφιλέστερο πολιτικό”. Στην πραγματικότητα ήταν περισσότερο αγαπητός στη δεξιά παρά στο ίδιο του το κόμμα.
Τώρα θα αναλάβει να κάνει τις ιδέες του πράξη, κάτω από την αφόρητη πίεση που του επιβάλλει η κρίση του γαλλικού καπιταλισμού. Ο Ολάντ είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές με συνθήματα για φορολόγηση των πλούσιων και για δημιουργία ενός εναλλακτικού πολιτικού κέντρου στην Ευρώπη απέναντι στην τυφλή λιτότητα της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Όχι μόνο οι υποσχέσεις τσαλαπατήθηκαν, αλλά τώρα η Γαλλία βρίσκεται δεσμευμένη να μειώσει το έλλειμμα του προϋπολογισμού της μέσα στην τριετία 2015-2017 περικόπτοντας 50 δισεκατομμύρια ευρώ από τις δαπάνες. Ταυτόχρονα, η πολιτική σε σχέση με τη φορολογία στους πλούσιους αντιστρέφεται. Ο Ολάντ υπόσχεται 10 δισεκατομμύρια φοροαπαλλαγές στους καπιταλιστές.
Καμιά περίοδος χάριτος
Δεν υπάρχει καμιά περίοδος χάριτος στη νέα κυβέρνηση γιατί η ίδια λέει πως τα μέτρα αυτά θα προχωρήσουν άμεσα. Μέχρι τα μέσα του μήνα, ο Βαλς θα πρέπει να έχει παρουσιάσει στις Βρυξέλες το πλάνο του για το έλλειμμα. Όλα αυτά σημαίνουν έναν κύκλο επιθέσεων στην εργατική τάξη, τους μισθούς, τις κοινωνικές υπηρεσίες και τις συντάξεις. Γι'αυτό και είναι σωστή η απόφαση για ένα συλλαλητήριο τόσο άμεσα μετά τις εκλογές, στις 12 Απρίλη.
Η πρωτοβουλία ανήκει από κοινού στο Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα και στο Μέτωπο της Αριστεράς (συμμαχία του Κόμματος της Αριστεράς με ηγέτη τον Ζαν-Λικ Μελανσόν και του Κομμουνιστικού Κόμματος). Τη συμμετοχή στη διαδήλωση οργανώνουν ταυτόχρονα κοινωνικές οργανώσεις και συνδικάτα. Είναι σημαντικό ότι παρότι η ηγεσία της CGT (της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας) δεν έχει δώσει τη συγκατάθεσή της, πολλά τοπικά και κλαδικά τμήματα της συνομοσπονδίας θα βρίσκονται στο δρόμο. Η ηγεσία της CGT βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης τα τελευταία χρόνια. Στα τέλη της προεδρίας Σαρκοζί αποδέχθηκε τις ψεύτικες υποσχέσεις του Ολάντ και τήρησε “κοινωνική ειρήνη” για να πέσει ο Σαρκοζί σαν “ώριμο φρούτο”. Τώρα αντιμέτωποι με το τι πραγματικά σημαίνει η κυβέρνηση Ολάντ, οι γραφειοκράτες κάνουν περισσότερα βήματα δεξιά μην καλώντας ούτε καν στο συλλαλητήριο. Η πορεία αυτή δεν είναι άσχετη με τη σύγχυση στο Κομμουνιστικό Κόμμα (με το οποίο παραδοσιακά σχετίζεται η CGT). Το ΓΚΚ στις δημοτικές εκλογές σε πολλές περιπτώσεις προτίμησε να συνεργαστεί τοπικά με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ακόμη και σπάζοντας την ενότητα του “Μετώπου της Αριστεράς”.
Η 12η Απρίλη θα είναι ταυτόχρονα και μια απάντηση στους φασίστες. Ούτως ή άλλως η πρωτοβουλία για ένα συλλαλητήριο της Αριστεράς είχε ξεκινήσει το Φλεβάρη, απέναντι στις προκλήσεις της άκρας δεξιάς που οργάνωσε μαζικά συλλαλητήρια ενάντια στο νόμο για το γάμο των ομοφυλόφιλων. Τώρα με τους φασίστες να πανηγυρίζουν την επιτυχία τους στις δημοτικές εκλογές, η ανάγκη είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και σε αυτό το επίπεδο, η επιλογή του Ολάντ να κάνει τον Βαλς πρωθυπουργό δείχνει την ανοιχτή στροφή δεξιά.
Ρατσιστικό πρόγραμμα
Ο Βαλς ήταν αυτός που προπαγάνδιζε την υιοθέτηση του ρατσιστικού προγράμματος του Εθνικού Μετώπου από τους Σοσιαλιστές. Υποτίθεται αυτός θα ήταν ο δρόμος για να σταματήσει η εκλογική άνοδος των φασιστών. Ως υπουργός Εσωτερικών συνέχισε την εκστρατεία κατά των τσιγγάνικων καταυλισμών, στέλνοντας τα ΜΑΤ να ξεσπιτώσουν οικογένειες που δεν είχαν καμιά εναλλακτική από το να εγκαταλείψουν τη χώρα, ακόμη και αν ανάμεσά τους υπήρχαν Γάλλοι πολίτες.
Αποκορύφωμα της ρατσιστικής εκστρατείας ήταν η απέλαση της μαθήτριας Λεονάρντα Ντιμπράνι τον περασμένο Οκτώβρη. Η Λεονάρντα απήχθη την ώρα που βρισκόταν σε σχολική εκδρομή και απελάθηκε μαζί με ολόκληρη την οικογένειά της στο Κόσοβο, παρότι το Κόσοβο ήταν απλώς ο τόπος καταγωγής του πατέρα της, με τη μητέρα και όλα τα παιδιά να μην έχουν καμιά σχέση. Ο Βαλς έκανε αυτή την επίδειξη απανθρωπιάς τόσο απέναντι στους μετανάστες και τους Ρομά αλλά και στα συνδικάτα των εκπαιδευτικών και το μαθητικό κίνημα που ξεσηκώθηκε με καταλήψεις.
Ο ανασχηματισμός του Ολάντ είναι ένα επικίνδυνο ρίσκο για την άρχουσα τάξη και για το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το μαύρισμα που εισέπραξε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στις εκλογές δεν ήταν από τα δεξιά αλλά από τα αριστερά. Μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης και της νεολαίας δεν πήγαν καν να ψηφίσουν. Στο εσωτερικό του κόμματος ο αναβρασμός θα μεγαλώσει. Στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές ο “δημοφιλής κύριος Βαλς” είχε πάρει 5,6%. Από την κυβέρνηση πετάχτηκαν έξω και οι Πράσινοι, που ήταν η “συμμαχία προς τα Αριστερά” του Ολάντ.
Τα αντιφασιστικά συλλαλητήρια στις 22 Μάρτη στη Γαλλία είχαν σημαντική επιτυχία, ακριβώς γιατί συνδέθηκαν με το ένστικτο του κόσμου ότι μέσα σε τέτοιες συνθήκες, πρέπει να φράξουμε το δρόμο στους φασίστες. Οι εκλογές απέδειξαν ότι σίγουρα ο Ολάντ δεν μπορεί να αποτελέσει φραγμό, πόσο μάλλον ο Βαλς που τους στρώνει το δρόμο. Το συλλαλητήριο της 12ης Απρίλη θα είναι η αρχή της σύγκρουσης απέναντι στην νέα κυβέρνηση της λιτότητας, του ρατσισμού και τους φασίστες.