Πολιτική

Η σημερινή κατάσταση της κυρίαρχης τάξης καθρεφτίζεται στην κρίση που έχει ξεσπάσει στα δυο βασικά της κόμματα. Τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, που πριν δυο χρόνια πήραν αθροιστικά σχεδόν 32% και στις 25 Γενάρη το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να γίνει εξωκοινοβουλευτικό κόμμα. Η κρίση φαινόταν από τότε, καθώς και οι δύο έχασαν πολύ μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων. Τον κόσμο που από τότε ξεκίνησε να στρέφεται προς την αριστερά.

 

Η κίνηση του ΓΑΠ να φτιάξει το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, στις 3 Γενάρη, είναι μια ανοιχτή ομολογία αποτυχίας από τη μεριά της σοσιαλδημοκρατίας. Για μέρες κυκλοφορούσαν σενάρια, γινόντουσαν προσπάθειες από τη μεριά του επίσημου ΠΑΣΟΚ να «συνεφέρουν» τον Παπανδρέου, ενώ ταυτόχρονα αρκετά στελέχη εγκατέλειπαν τον Βενιζέλο για να βρουν πολιτική στέγη στο νέο(;) εγχείρημα.

 

Η διακήρυξη του ΓΑΠ, που έπεισε ελάχιστους αν δει κανείς τις φωτογραφίες από την ιδρυτική εκδήλωση, αποπνέει την προσπάθεια ανασύστασης της «παλιάς, καλής σοσιαλδημοκρατίας» του σοσιαλιστικού ιδεώδους, της δημοκρατίας, της ισότητας κλπ. Μια νέα περίοδος για το κέντρο έρχεται, υπόσχεται, καθώς στους κόλπους του Κινήματος πρωταγωνιστικό ρόλο θα έχουν οι νέοι άνθρωποι. Τόσο “νέοι” πολιτικοί όσο ο Καρχιμάκης, ο Πεταλωτής, ο Ρέππας, ο Κεδίκογλου που πλαισιώνουν τις κεντρικές υποψηφιότητες. 

 

«Οι αγορές μπορούν και πρέπει να χαλιναγωγηθούν» αναφέρεται στο κείμενο. Μόνο που οι συνταγές που δοκίμασαν μέχρι τώρα τα πολιτικά κόμματα της άρχουσας τάξης, και είναι αυτές της άγριας λιτότητας, της διάλυσης των ταμείων, της ιδιωτικοποίησης των ελεύθερων χώρων, της καταστολής –μακρύς κατάλογος-, δεν έχουν καταφέρει να χαλιναγωγήσουν τίποτα. Η πεποίθησή του, την οποία μοιράζεται και ο Βενιζέλος, πως η κρίση θα ξεπεραστεί και η σοσιαλδημοκρατία θα επανέλθει στο προσκήνιο, προκαλεί οργή στα εκατομμύρια των ανθρώπων που βιώνουν τη βαρβαρότητα της κρίσης.

 

Το ένα κομμάτι της αποτυχίας και του Βενιζέλου και του ΓΑΠ βρίσκεται σε αυτό. Στην κατάσταση της οικονομίας και τα αδιέξοδα της «ανάπτυξης». Το δεύτερο, βρίσκεται στην πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας που ανέκαθεν πατούσε σε δυο βάρκες. Τα κόμματά της ήταν αστικά- εργατικά. Είχαν βάση στην εργατική τάξη καθώς υπόσχονταν μεταρρυθμίσεις προς όφελος των εργατών αλλά προασπίζονταν τα συμφέροντα των αστών.

Με απλά λόγια, αυτό που γινόταν και εδώ τόσα χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ ήλεγχε τα συνδικάτα, αυτό φόβιζε την κυρίαρχη τάξη, αλλά το ΠΑΣΟΚ τίμια και σταθερά ξεπουλούσε τους αγώνες των εργατών κάθε φορά που είχαν την προοπτική να «ξεφύγουν» και να απειλήσουν τον έλεγχο των αφεντικών. Ο σοσιαλισμός του έφτανε μέχρι τις μικροαυξήσεις ή τις κρατικοποιήσεις των «προβληματικών» επιχειρήσεων χαρίζοντας τα κέρδη στα αφεντικά τους.

 

Στα χρόνια των μνημονίων το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ αποδείχθηκε ο πιο συνεπής εκτελεστής των συνταγών της άγριας λιτότητας, χάνοντας τους δεσμούς του με την βάση των εργαζομένων.

 

Η δε ισότητα και δικαιοσύνη έφτανε μέχρι τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες (επί πρωθυπουργίας ΓΑΠ), τη διαπόμπευση οροθετικών γυναικών, την άγρια καταστολή της αστυνομίας προς τους απεργούς και τους διαδηλωτές.

Όσο πολώνεται η σύγκρουση ανάμεσα στους εργάτες και την κυρίαρχη τάξη, τόσο η σοσιαλδημοκρατία πιέζεται να διαλέξει βάρκα.

Και η βάρκα που διαλέγει διαχρονικά είναι αυτή των από πάνω. Γι’ αυτό και αυτή την περίοδο που στην Ελλάδα το εργατικό κίνημα έχει καταφέρει να αναδείξει την αριστερά και να κοντράρει στα ίσια τα αφεντικά, τους φασίστες και τις κυβερνήσεις, το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας είναι το τσαλαπάτημά της.