Πολιτισμός

Όχι δεν πρόκειται για το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη, του 2009. Πρόκειται για το σημερινό ερώτημα που εύλογα διατυπώνεται, με αφορμή την ανακοίνωση της περασμένης εβδομάδας, του διορισμού στη θέση του διευθυντή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, του Ορέστη Ανδρεαδάκη.

 

Μετά την παραίτηση του Δημήτρη Εϊπίδη στις αρχές της φετινής χρονιάς και την ανάληψη της γενικής διεύθυνσης του Φεστιβάλ τον περασμένο Μάρτιο από την Ελίζ Ζαλαντό, η πλήρωση της συγκεκριμένης θέσης ήταν αυτή που τραβούσε το δημοσιογραφικό και μη ενδιαφέρον.

 

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εξαιτίας του ειδικού του βάρους, αποτελούσε πάντα το πολύτιμο δαχτυλίδι που χάριζε σε όποιον το φορούσε, υπερφυσική δύναμη επηρεασμού και καθοδήγησης της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής. Προσθέτοντας τώρα σε αυτό και την αναμενόμενη προβολή που προσφέρει ως διοργάνωση, τότε το μείγμα καθίσταται αρκούντως προκλητικό, ώστε διαχρονικά, καμία πολιτική ηγεσία να μην στέκεται αδιάφορη απέναντί του.

 

Από την «Επέλαση των Βαρβάρων» (της αγοράς) των κυβερνήσεων Καραμανλή, με την αποπομπή το 2005 του τότε προέδρου Θεόδωρου Αγγελόπουλου και του διευθυντή Μισέλ Δημόπουλου και το διορισμό του ηθοποιού Γιώργου Χωραφά και της παραγωγού Δέσποινας Μουζακίτη στις αντίστοιχες θέσεις -και τα όποια κονδύλια να πηγαίνουν από την παραγωγή ταινιών σε έξοδα «βιτρίνας»- περάσαμε στο διάλλειμα (λόγω κρίσης) του αναγκαστικού οικονομικού συμμαζέματος και κινηματογραφικού έπαναπροσανατολισμού του με τον Δημήτρη Εϊπίδη, για να ολοκληρώσουμε σήμερα, την αριστερή στροφή των 360ο (φτάνοντας στο ίδιο σημείο) με το διορισμό ξανά μιας παραγωγού, ως γενικής διευθύντριας και ενός τηλεοπτικού αστέρα (Mega) της κινηματογραφικής κριτικής, ως διευθυντή του.

 

Διευθυντή -από το 2007 μέχρι σήμερα- ενός ιδιωτικού κινηματογραφικού Φεστιβάλ («Νύχτες Πρεμιέρας»), με πρόεδρό του τη Μαρία Μπόμπολα, που γενικά θεωρήθηκε ως ανταγωνιστικό εκείνου της Θεσσαλονίκης.

 

Από την άλλη όμως, ίσως σε αυτό ακριβώς να στηρίχθηκε και το σκεπτικό της κυβέρνησης. Στην εφαρμοσμένη εδώ και αιώνες μεσαιωνική συνταγή: Παραδίδουμε τον θρόνο στον ισχυρότερο διεκδικητή του, ευελπιστώντας ότι αυτός ικανοποιούμενος στη συνέχεια, θα ισχυροποιήσει το διαιρεμένο βασίλειο.

 

…Και έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα!