Η Αριστερά

Για τα τέλη Σεπτέμβρη-αρχές Οκτώβρη μετατέθηκε την περασμένη Τρίτη στην πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, η σύγκληση του 2ου Συνεδρίου του κόμματος, με τον Αλέξη Τσίπρα να υπαναχωρεί από την αρχική πρότασή του να γίνει μέσα στον Ιούλιο, οπότε και έκλειναν τρία χρόνια από το ιδρυτικό του συνέδριο τον Ιούλιο του 2013. Τον ακριβή χρόνο του συνεδρίου θα προσδιορίσει σε επόμενη συνεδρίασή της η κεντρική επιτροπή του κόμματος.

 

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δικαιολόγησε τη νέα αναβολή, κάνοντας λόγο για την ανάγκη να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε άνοιγμα με «δημιουργία επιτροπών σε κάθε νομό για τη διεύρυνση του κόμματος στην εκλογική του βάση, καθώς και στις ζωντανές δυνάμεις των τοπικών κοινωνιών», αλλά και την ανάγκη να δοθεί εύλογος χρόνος να φανούν τα «πρώτα θετικά σημάδια της αξιολόγησης».

 

Η μεταφορά του συνεδρίου για αργότερα είναι απτή απόδειξη του πόσο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τις ελπίδες της σε μια “ανάκαμψη” που δεν έρχεται. Και πόσο απογοητεύει ξανά όσους την εμπιστεύονται. Χαρακτηριστικά είναι από αυτήν την άποψη, τα όσα έγραφε σε άρθρο του, στην ΕφΣυν ο Δημήτρης Ψαρράς, λίγες μόλις μέρες πριν τη μεταφορά του συνεδρίου.

 

«Σήμερα η κυβέρνηση δεν έχει πλέον “αυταπάτες”. Εμαθε με οδυνηρό τρόπο τα όρια των διεθνών συσχετισμών και της εσωτερικής συγκυρίας. Το στοίχημα γι’ αυτήν είναι αν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τις αλλαγές που ήδη σχεδιάζει σε πολλούς τομείς (Παιδεία, Υγεία, Δικαιοσύνη, Ενημέρωση), χωρίς να σπάσει τα μούτρα της στις συνασπισμένες συντηρητικές δυνάμεις... Αλλά για να το κατορθώσει, οφείλει να στηριχτεί στις οργανωμένες λαϊκές δυνάμεις, κάτι που είναι πολύ δύσκολο στις σημερινές συνθήκες. Από αυτή την άποψη, το συνέδριο “ανασύνθεσης” του κόμματος που διαρκώς αναβάλλεται θα έπρεπε να είχε ήδη πραγματοποιηθεί...»

 

Αλλά το συνέδριο πάει για αργότερα. Και είναι αρκετοί οι λόγοι. Κάτω από το επιφανειακά «αισιόδοξο κλίμα» κυριαρχεί η αβεβαιότητα, καθώς οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης βρίσκονται στον αέρα σε πολλούς τομείς: Όσον αφορά στις συνολικότερες διεθνείς εξελίξεις, όπως η έκβαση του δημοψηφίσματος στη Βρετανία και οι ισπανικές εκλογές και μάλιστα σε οικονομικές συνθήκες που στην πρόσφατη σύνοδο των G7 στην Ιαπωνία χαρακτηρίστηκαν από τον ιάπωνα πρωθυπουργό Άμπε παρόμοιες με τους τελευταίους μήνες του 2008». Όσον αφορά στο ζήτημα της «διαρκούς» αξιολόγησης της εφαρμογής των ψηφισθέντων μέτρων και της διαρκούς πίεσης για νομοθέτηση καινούργιων, τις λεγόμενες «ουρές της αξιολόγησης». Όσον αφορά στο ζήτημα του χρέους, για το οποίο το μόνο που κατάφερε να πάρει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ήταν «μια αόριστη υπόσχεση, όπως το 2012», αλλά ένας «οδικός χάρτης» (!) όπως δήλωσε με θράσος εκατό καρδιναλίων, ο Παπαδημούλης. 

 

Ένα μεγάλο κομμάτι εκείνων που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν βλέπει πουθενά «τα θετικά σημάδια της αξιολόγησης» αλλά συνεχίζει να αντιστέκεται. Μπορεί η απεργία διαρκείας των λιμενεργατών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση στον ΟΛΠ και τον ΟΛΘ να απασχολεί τις ελληνικές εφημερίδες προκλητικά λιγότερο από την αντίστοιχη στη Γαλλία, αλλά η απειλή είναι προφανής. 

 

Φανταστείτε ένα συνέδριο «ανανέωσης» του ΣΥΡΙΖΑ με τους λιμενεργάτες σκαρφαλωμένους στα κάγκελα μαζί με τους δασκάλους και τους νοσηλευτές που απεργούν και αυτοί στις 8 Ιούνη. Μαζί με τους απολυμένους του Ledra Mariott και της Πυρσός Security – και πιο εκεί, τους εθελοντές, πολλές φορές μέλη και ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, που καθημερινά η κυβέρνηση εξευτελίζει μη «πιστοποιώντας» ή ακόμα χειρότερα ποινικοποιώντας την αλληλεγγύη τους.  

 

Γιατί η απόλυτη υποταγή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στη λιτότητα, κάθε άλλο παρά συνοδεύεται από μια προοδευτική ρελάνς στους υπόλοιπους τομείς της κοινωνίας. Οι πολυπόθητες μεταρρυθμίσεις για το σύμφωνο συμβίωσης και την ιθαγένεια έμειναν στα μισά του δρόμου. Αντίθετα, είδαμε στον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να καταπίνει τη γλώσσα της υποκύπτοντας σε κάθε εθνικιστική κραυγή είτε για το όνομα τη Δημοκρατία της Μακεδονίας είτε για το Ποντιακό ζήτημα, είδαμε την ομαλή διεξαγωγή της δίκης της Χ.Α να παραμένει στα αζήτητα της ατζέντας του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Ακόμα χειρότερα, ακούσαμε τον Μουζάλα, σε ρόλο Σαμαρά, την προηγούμενη Κυριακή στην ΕΡΤ να προσπαθεί να σπείρει γνήσιο τρόμο για τους πρόσφυγες: «Αν έρθουν όλοι αυτοί τι θα γίνει; Θα περάσουμε πάρα πολύ άσχημα. Τι θα γίνει αν ένα εκατομμύριο φύγουν από την Τουρκία και έρθουν στην Ελλάδα; Παναγιά βοήθα…» 

 

Θα την χρειαστεί αυτή τη βοήθεια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ίσως γι’ αυτό φέτος τα λείψανα της Παναγίας Σουμελά να εκτέθηκαν για προσκύνημα μέσα στο Υπουργείο Άμυνας, ίσως γι’ αυτό οι υπουργοί της να υποδέχτηκαν και φέτος το «Άγιο Φως» με τιμές αρχηγού κράτους.