Διεθνή

«Πολλοί πίστεψαν μετά το Brexit ότι η Ευρώπη τελείωσε. Αυτό δεν ισχύει», δήλωσε ο Ιταλός πρωθυπουργός Ρέντσι λίγο πριν την τριμερή συνάντηση κορυφής με τον πρόεδρο της Γαλλίας Ολάντ και την καγκελάριο της Γερμανίας Μέρκελ στην Ιταλία την περασμένη Δευτέρα 22 Αυγούστου.

 

Από μόνη της αυτή η διάψευση του Iταλού πρωθυπουργού δείχνει πόσο ζοφερή είναι η κατάσταση όσον αφορά το μέλλον της ΕΕ. Οι αρχικές καθησυχαστικές δηλώσεις, ότι λίγο-πολύ δεν τρέχει τίποτα με το Brexit, έχουν δώσει τη θέση τους στις ανησυχίες για τον τρόπο αντιμετώπισης μιας κρίσης που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη. 

 

Ενδεικτικές αυτής της κρίσης είναι οι πρωτοβουλίες που παίρνονται και οι συναντήσεις που οργανώνονται, όχι μόνο για να καταλήξουν οι  εκκρεμότητες (πώς, πότε και με τι βηματισμό) του Brexit αλλά συμβαίνουν στα πλαίσια των γενικότερων ανακατατάξεων, της διαμόρφωσης νέων πολιτικών ισορροπιών και της διαμόρφωσης μπλοκ μέσα στην ΕΕ στη μετά-Βrexit εποχή. Η συνάντηση κορυφής των τριών ηγετών πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Ολάντ, με αναβαθμισμένο «οικοδεσπότη» τον Ρέντσι, ενόψει της έκτακτης Συνόδου Κορυφής των 27 πλέον χωρών της ΕΕ που έχει προγραμματιστεί για τις 16 Σεπτέμβρη στην Μπρατισλάβα. 

 

Πρωτοβουλία όμως πήρε και ο Τσίπρας προσκαλώντας από τις αρχές του Αυγούστου τη λεγόμενη «Σύνοδο των χωρών του Νότου», στις 9 Σεπτέμβρη, στην οποία έχουν ήδη ανακοινώσει ότι θα συμμετέχουν οι Ολάντ, Ρέντσι, Ντα Κόστα και Ραχόι. 

 

Στελέχη της κυβέρνησης και ΜΜΕ παρουσιάζουν προς τα έξω αυτήν τη Σύνοδο σαν μια «πρωτοβουλία ενάντια στη λιτότητα». Κυριολεκτικά -και ουσιαστικά- η λέξη λιτότητα δεν υπάρχει πουθενά. «Η συνάντηση των ηγετών των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου στις 9 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα μπορεί να αποτελέσει σταθμό για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης στην Ευρώπη, αποτελώντας ένδειξη της αναβάθμισης του ρόλου της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή πολιτική και κυρίως μετά το Brexit και την ενίσχυση των αντιδραστικών και λαϊκιστικών δυνάμεων» γράφει πιο προσγειωμένα στην Αυγή ο Αργύρης Παναγόπουλος στο άρθρο με τον κραυγαλέο τίτλο «Η ‘επανάσταση’ του Νότου».  

 

Τι θα προτείνει ο Τσίπρας στη Σύνοδο του Νότου, φάνηκε με τη δεύτερη συμμετοχή του από θέση παρατηρητή στην επίσημη συνάντηση των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών ηγετών, που έγινε στο Παρίσι στις 25 Αυγούστου. Εκεί, πέρα από τη «σύσταση ενός κοινού φόρουμ διαλόγου σοσιαλδημοκρατικών και αριστερών δυνάμεων στην Ευρώπη», πρότεινε: Την αύξηση του «αναπτυξιακού πακέτου Γιούνκερ» (ο Ολάντ έχει ήδη ζητήσει διπλασιασμό) που όλο ξερογλείφεται ο ΣΕΒ αλλά στην πράξη μεταφράζεται στο απόλυτο τίποτα. Τον μη υπολογισμό στα ελλείμματα των «πόρων» (δηλαδή των ψίχουλων) «που διατίθενται για την αντιμετώπιση της κρίσης και για την ανεργία». Καθώς και τη μεταφορά πόρων από το κέντρο της Ευρώπης στην περιφέρεια.

 

«Όλες οι προοδευτικές δυνάμεις μέχρι και τον Αλέξη Τσίπρα είμαστε εδώ για να υπερασπισθούμε το ευρωπαϊκό εγχείρημα» ήταν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο Ολάντ στο τέλος της συνάντησης, ακούγοντας αυτά που ήθελε από τον Τσίπρα.

Μήπως όλα αυτές οι «πρωτοβουλίες» πρόκειται να καλυτερέψουν τα πράγματα για τους εργαζόμενους και το λαό, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση; Μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και όχι για πρώτη φορά. 

 

Ήταν μόλις Νοέμβρης του 2014 όταν ο Τσίπρας, ακόμα στην αντιπολίτευση, δήλωνε στο συνέδριο του Podemos: «Το 2015 ο Νότος θα ξαναγράψει την Ιστορία της Ευρώπης. Ο ευρωπαϊκός Νότος θα αλλάξει τους συσχετισμούς, θα δημιουργήσει νέες συμμαχίες…θα σταθεί αντιμέτωπος με την καταστροφική πολιτική της λιτότητας και των δημοσιονομικών περιορισμών». Το πόσο άλλαξαν οι συσχετισμοί στην ΕΕ το 2015 το είδαμε στην φάση της «διαπραγμάτευσης», των «γιούρογκρουπ» και του δημοψηφίσματος. Μήπως, όμως, άλλαξε άραγε τίποτα σε όλα αυτά μετά το Βrexit;

 

Όσον αφορά το «κέντρο της Ευρώπης», η Μέρκελ, το ξεκαθάρισε λίγες μέρες μετά το βρετανικό δημοψήφισμα ότι το αποτέλεσμά του δεν έχει να κάνει με τη λιτότητα στην ΕΕ: «Ασφαλώς και χρειαζόμαστε δημοσιονομική σταθερότητα» επέμεινε. Ενώ όσον αφορά στη λεγόμενη «ανάπτυξη» και το πρόγραμμα Γιούνκερ, από το οποίο η Γερμανία διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος, περιορίστηκε να δηλώσει (αμέσως μετά την τριμερή) ότι γενικώς «βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα Γιούνκερ» και πως «όλοι επιθυμούν την γενικότερη οικονομική ανάπτυξη των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης». 

 

Αλλά ας πάμε στις χώρες του «Νότου». Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι ο Ραχόι, που στοιχημάτισε όλη του την πολιτική πορεία πάνω στη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς στην Ελλάδα (και όπως και η Μέρκελ ανήκει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) θα είναι κομμάτι οποιουδήποτε άξονα ενάντια στη λιτότητα; 

 

Και αν φύγουμε από το στρατόπεδο της παραδοσιακής δεξιάς και πάμε στο «κέντρο» και τη σοσιαλδημοκρατία, υπάρχει αλήθεια η οποιαδήποτε «βελτίωση»; Στη Γαλλία, ο «σοσιαλιστής» Ολάντ ξεκίνησε το καλοκαίρι προσπαθώντας να επιβάλει την ψήφιση των χειρότερων αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων, χρησιμοποιώντας την πιο ωμή βία που έχει γνωρίσει η εργατική τάξη από το Μάη του ’68 και κηρύσσοντας τη χώρα σε μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Και το τελείωσε κερδίζοντας την κατακραυγή μέσα στη Γαλλία και σε όλη την υφήλιο για τα ρατσιστικά πογκρόμ και τις αθλιότητες που υπέθαλψε ενάντια στις μουσουλμάνες γυναίκες που έκαναν το μπάνιο τους στις παραλίες. 

 

Ενώ ο Ρέντσι, ο άλλος «πυλώνας» του προοδευτικών δυνάμεων του Νότου… Την ίδια ώρα που η θάλασσα ανάμεσα στην Ιταλία και την Αφρική γεμίζει καθημερινά από πτώματα προσφύγων (καθώς μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας δεν μπορούν να περάσουν από τη δίοδο του Αιγαίου) υποδέχτηκε τον Ολάντ και τη Μέρκελ πάνω στο αεροπλανοφόρο Γκαριμπάλντι, προκειμένου να κάνει σαφές το πολεμοκάπηλο στίγμα της πολιτικής του με στόχο την μεγαλύτερη στρατιωτική εμπλοκή της Ιταλίας στις επεμβάσεις στη Λιβύη.  

 

Δύο μόλις μέρες αργότερα ο σεισμός συγκλόνιζε την Ιταλία αφήνοντας πίσω του εκατοντάδες νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και χιλιάδες άστεγους, στην ίδια ακριβώς περιοχή που του 2009 είχε χτυπήσει την Λ’ Ακουΐλα. Η Ιταλία μπορεί να έχει εδώ και δεκαετίες αεροπλανοφόρο, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να αντιμετωπίσει τους καταστροφικούς σεισμούς, καθώς λόγω περικοπών έχουν εγκαταλειφθεί οι οποιεσδήποτε προσπάθειες συντήρησης των παλιών κτιρίων εδώ και δεκαετίες. 

 

Υπό την προεδρία του Μάριο Μόντι, η προηγούμενη κυβέρνηση είχε καταλήξει ότι ο μόνος τρόπος για οικονομική ενίσχυση των πληγέντων περιοχών από τους σεισμούς του 2012 στην περιοχή της Αιμίλια Ρομάνα ήταν η περικοπή 4,5 δις ευρώ από τις δημόσιες δαπάνες, με μείωση νοσοκομειακών δαπανών, περικοπή στο μισό του αριθμού των τοπικών κυβερνήσεων, σταδιακή μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 10% και των στελεχών του δημοσίου κατά 20%!

 

Την Άνοιξη του 2014 στην επέτειο των πέντε χρόνων από τον προηγούμενο φονικό σεισμό της Λ’ Ακουϊλα το 2009, δώδεκα χιλιάδες κάτοικοί της κατέβηκαν μαζικά στο δρόμο για να τιμήσουν τους 300 νεκρούς εκείνης της καταστροφής και να καταγγείλουν ότι τα έργα αποκατάστασης δεν είχαν προχωρήσει στο ελάχιστο. Τότε ο υπουργός Πολιτισμού, Φραντσεσκίνι, που μόλις είχε αναλάβει με την φρεσκοεκλεγμένη κυβέρνηση του Ρέντσι, διαβεβαίωνε ότι μέχρι το 2019 η λαβωμένη αυτή πόλη θα έχει καταφέρει να επανέλθει…Και επανήλθε, η καταστροφή. 

 

Αυτοί είναι οι σταθεροί «πυλώνες» με τους οποίους ο Τσίπρας θέλει να στηρίξει τον «Άξονα του Νότου», αυτό είναι το στέρεο έδαφος της ΕΕ πάνω στο οποίο ακροβατεί ο ίδιος και η κυβέρνηση. Ας ευχηθούμε να μη γίνει κανένας σεισμός.