Αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα

Θυμάστε τον Τσίπρα και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να δίνουν συνέντευξη τύπου με φόντο μία γιγαντοαφίσσα με τις γιαγιάδες της Λέσβου; Ήταν στα πλαίσια της επικοινωνιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθούσε να περάσει το μήνυμα ότι βρίσκεται στο πλευρό των προσφύγων, προκειμένου να μην απομονωθεί από τον κόσμο που έδειξε στην πράξη τι σημαίνει αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τσακίζοντας την πολιτική της Ευρώπης Φρούριο. 

 

Το πρωτοφανές προσφυγικό κύμα προς την Ευρώπη ξεκίνησε στην ουσία από τις αρχές του 2015, εντάθηκε μέσα στην άνοιξη και κλιμακώθηκε μέσα στο περσινό «καλοκαίρι της αλληλεγγύης». Η διαφορά με όλα τα προηγούμενα προσφυγικά κύματα ήταν καταρχήν ότι οι αριθμοί ήταν πολύ μεγαλύτεροι.  Η μετακίνησή τους ήταν αποτέλεσμα της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών πολέμων και γι’αυτό ανάμεσα στα καραβάνια των προσφύγων βρίσκονταν για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλο ποσοστό μικρά παιδιά και ολόκληρες οικογένειες. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζοντας τη ρατσιστική κληρονομιά όλων των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων συνέχιζε να διατηρεί το φράχτη στον Έβρο, ανάγκασε όλους αυτούς τους εκατοντάδες χιλιάδες να χρησιμοποιήσουν τη δίοδο των νησιών. Ο φόρος αίματος (σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε ο πανεπιστημιακός Γιώργος Τσιάκαλος) ήταν τεράστιος. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τουλάχιστον 900 άτομα έχασαν τη ζωή τους μέσα στο 2015, στα νερά του Αιγαίου, επιχειρώντας να περάσουν από τις τουρκικές ακτές προς τα ελληνικά νησιά με φουσκωτές βάρκες. 

 

Προφανώς ούτε ο Τσίπρας, ούτε η Μέρκελ, ούτε κανείς πρωθυπουργός δε δέχτηκε να ανοίξει τα σύνορα για να υποδεχτεί όλους αυτούς τους ανθρώπους που ξεπέρασαν τελικά το ένα εκατομμύριο. Ο πρωτοφανής αριθμός των προσφύγων και η στήριξη από τον κόσμο στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη είχε σαν αποτέλεσμα το άνοιγμα του λεγόμενου βαλκανικού διαδρόμου. Σε κάθε χώρα που επιχειρήθηκε να εμποδιστεί η διέλευσή τους όπως στη Μακεδονία, στην Ουγγαρία, στην Αυστρία, πρόσφυγες και αλληλέγγυοι έσπασαν στην πράξη τους αποκλεισμούς ανοίγοντας τα σύνορα, περνώντας με πορείες και συνθήματα. Όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι κουβαλούσαν στις αποσκευές τους τις εμπειρίες της αντίστασης στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, καθώς και σε καταπιεστικά και δικτατορικά καθεστώτα. Γι’ αυτό και αντιμετώπισαν τις απαγορεύσεις με την αυτοπεποίθηση ότι έχουν τη δύναμη να τις σπάσουν. 

 

Αυτό που τους έδωσε τεράστια αυτοπεποίθηση ήταν η υποδοχή και η αλληλεγγύη που συνάντησαν από τους ντόπιους σε κάθε χώρα που έφταναν, με πρώτη χώρα υποδοχής την Ελλάδα. «Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής Αστυνομίας το πρώτο εννεάμηνο του 2015 είχαν εισέλθει στην Ελληνική επικράτεια (σχεδόν όλοι από τα νησιά) 422.000 άνθρωποι χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα. Από αυτούς οι 277.000 ήταν Σύριοι, 76.000 Αφγανοί και 21.000 Ιρακινοί». 

 

Στη Λέσβο, στην Κω, τη Λέρο, τη Σάμο ολόκληρες κοινωνίες αυτοοργανώθηκαν προκειμένου να διαμορφώσουν τις κατάλληλες υποδομές για να διασώσουν, να προσφέρουν πρώτες βοήθειες, να θρέψουν και να ντύσουν περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους που πέρασαν από τα νησιά. Οι γιαγιάδες τις Λέσβου που ταΐζουν ένα μωρό αμέσως μόλις βγήκε από τη βάρκα, συμβολίζουν τη στήριξη και τη βοήθεια που έδωσαν στους πρόσφυγες ολόκληρες τοπικές κοινωνίες, από τη Λέσβο μέχρι την Ειδομένη.  

 

Τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου η αντιμετώπιση της κυβέρνησης ήταν η πλήρης αδιαφορία για τόσες χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές. Δεν έδωσε ούτε ένα ευρώ για στέγη, τροφή και περίθαλψη. Δε φρόντισε καν τον τρόπο να μεταφερθούν στον Πειραιά και από κει να μπορέσουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Μάλιστα στην αρχή τα πρακτορεία δεν τους έβγαζαν καν εισιτήρια, εφόσον δεν είχαν χαρτιά. Έτσι, όταν άρχισαν οι πρόσφυγες να συγκεντρώνονται στα λιμάνια και να οργανώνουν διαμαρτυρίες, αντί να στείλει βοήθεια για τους πρόσφυγες έστελνε αστυνομία και ΜΑΤ για να “επιβάλλουν την τάξη”.  

 

Στην Αυστρία χιλιάδες κόσμος υποδέχτηκε τους πρόσφυγες σε κάθε σιδηροδρομικό σταθμό, με λουλούδια και είδη πρώτης ανάγκης. 20.000 κόσμος διαδήλωσε στη Βιέννη τον Αύγουστο του 2015, μετά την αποκάλυψη του φριχτού θανάτου από ασφυξία 71 προσφύγων στην καρότσα ενός φορτηγού στα σύνορα Αυστρίας - Ουγγαρίας. Εκατοντάδες αυστριακοί μπήκαν στην Ουγγαρία με τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα και άρχισαν να μεταφέρουν πρόσφυγες στα σύνορα, παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με το νόμο θα κατηγορούνταν για δουλεμπόριο. Μετά από όλο αυτό το κίνημα αλληλεγγύης η κυβέρνηση της Αυστρίας αναγκάστηκε να ανοίξει τα σύνορα. Στις 3 Οκτώβρη στη Βιέννη 70.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στο πλευρό των προσφύγων σε μία πορεία που κατέληξε σε μία αντιρατσιστική συναυλία 150.000 ανθρώπων. 

 

Διαδηλώσεις αλληλεγγύης άρχισαν να γίνονται και σε πόλεις της Γερμανίας. Κάτω από αυτή την πίεση στις 24 Αυγούστου 2015, η Μέρκελ αναγκάστηκε να δηλώσει ότι η Γερμανία θα εξετάσει αιτήσεις ασύλου προσφύγων και μεταναστών, ανεξάρτητα από το ποια χώρα είχαν εισέλθει στην ΕΕ, επιβεβαιώνοντας στην ουσία αυτό που είχε ήδη γίνει, την κατάργηση δηλαδή της συνθήκης του Δουβλίνου. Η εικόνα του μικρού Αϊλάν να κείτεται νεκρός στα παράλια της Αλικαρνασσού ένα περίπου μήνα μετά, έκανε όλο τον πλανήτη να παγώσει και μετέτρεψε το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες σε πραγματική εξέγερση κατά της Ευρώπης Φρούριο με σύνθημα «Πρόσφυγες καλοδεχούμενοι-Ανοίξτε τα σύνορα». 

 

Ταυτόχρονα όμως οι ηγέτες της ΕΕ συνέχιζαν να παίρνουν μέτρα κατά των προσφύγων και των μεταναστών, προσπαθώντας να τους αποκλείσουν. Η ΕΕ αποφασίζει “με στόχο την αποτροπή των μεταναστευτικών ροών” να ενισχύσει την Τουρκία με 3 δις για να εμποδίσει τους πρόσφυγες να περάσουν τα σύνορα, αύξηση των περιπολιών της Φρόντεξ σε συνεργασία με ελληνικό και τούρκικο λιμενικό και σε συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει την ίδρυση πέντε Hot Spot σε Λέσβο, Κω, Χίο, Λέρο, Σάμο με στόχο να λειτουργήσουν ως σημεία διαλογής, προκειμένου να γίνει προώθηση σε χώρες της ΕΕ ή απέλαση. Δε διστάζουν μάλιστα να χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, συσχετίζοντας τους πρόσφυγες με τους «τρομοκράτες τζιχαντιστές». 

 

Ο Γάλλος πρωθυπουργός Βαλς δήλωσε ότι η Γαλλία δεν πρόκειται να δεχτεί ούτε έναν πρόσφυγα. Η Σουηδία ανακοίνωσε ότι κλείνει τα σύνορά της. Η Σλοβενία ανακοίνωσε το χτίσιμο φράχτη, η Μακεδονία ξεκίνησε τη διαλογή προσφύγων επιτρέποντας το πέρασμα μόνο Σύριων, Αφγανών και Ιρακινών. Χιλιάδες άνθρωποι που δεν κατάγονται από αυτές τις χώρες εγκλωβίζονται στην Ειδομένη. Λίγο αργότερα τα σύνορα έκλεισαν για όλους. 

 

Με το κλείσιμο των συνόρων αποκαλύφθηκε το μέγεθος της κυβερνητικής υποκρισίας στο ζήτημα της φροντίδας των προσφύγων. Το φθινόπωρο και το χειμώνα του 2015 οι πρόσφυγες αναγκάστηκαν να μείνουν για μήνες σε δρόμους πλατείες και χωράφια στην Αθήνα, τον Πειραιά και σε πολλά άλλα σημεία, με μοναδικό τους στήριγμα τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που άρχισαν πλέον να παίρνουν οργανωμένη μορφή με τη στήριξη των συνδικάτων, συλλόγων, αντιρατσιστικών κινήσεων. Στην αρχή έμειναν στο Πεδίο του Άρεως, στην Ομόνοια, στη Βικτώρια, στο Λιμάνι του Πειραιά (μέχρι πρόσφατα). Ακόμα και κάποιοι χώροι φιλοξενίας που άνοιξαν όπως το Παλέ στο Γαλάτσι ή το Τάεκβοντο έκλεισαν μέσα σε λίγες εβδομάδες.  

 

Όταν ξεκινούσε η περσινή σχολική χρονιά, δεν υπήρχε σχολείο σε όλη την Ελλάδα που να μη βρισκόταν σε κινητοποίηση –με τους συλλόγους δασκάλων και καθηγητών να πρωτοστατούν -προκειμένου να συλλέξει είδη πρώτης ανάγκης για τον κοντινότερο καταυλισμό προσφύγων. Κομμάτι αυτού του τεράστιου κύματος συμπαράστασης ήταν η ανταπόκριση των συνδικάτων στην κινητοποίηση που διοργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ στα σύνορα του Έβρου, το Γενάρη του 2016 απαιτώντας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ να ρίξει το δολοφονικό φράχτη. 

 

Η κυβέρνηση άρχισε να τρομοκρατεί πρόσφυγες και αλληλέγγυους λέγοντας ότι όποιος δεν έχει πιστοποιηθεί από το υπουργείο δεν δικαιούται να βοηθάει πρόσφυγες, αφήνοντας έτσι το πεδίο ελεύθερο για να αλωνίζουν οι κάθε λογής ΜΚΟ.

 

Η υποταγή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στις πολιτικές των τραπεζιτών και της ΕΕ δεν αφορούσε μόνο το οικονομικό σκέλος των μνημονίων αλλά και τη σύμπλευση με την πολιτική της Ευρώπης Φρούριο. Το Φλεβάρη συμφώνησε σε ΝΑΤΟικές περιπολίες στο Αιγαίο για την φρούρηση των ευρωπαϊκών συνόρων και λίγο αργότερα το Μάρτη έβαλε την υπογραφή της στη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, τη «Συμφωνία του αίσχους» που προβλέπει απελάσεις των προσφύγων που περνούν στο Αιγαίο με κίνδυνο της ζωής τους και εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όσων πρόλαβαν να περάσουν πριν από τη Συμφωνία.

 

Η Ειδομένη που είχε όλο αυτό το διάστημα μετατραπεί σε έναν αυτοσχέδιο καταυλισμό δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που ζούσαν μέσα στις λάσπες και τις άθλιες καιρικές συνθήκες, εκκενώθηκε βίαια με τα ΜΑΤ, ενώ οι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν σε άθλια στρατόπεδα γεμάτα ποντίκια και φίδια.   

 

Για το εργατικό και αντιρατσιστικό κίνημα στην Ελλάδα, η αντίσταση στη Συμφωνία της ντροπής παραμένει κεντρική στη μάχη για μία κοινωνία χωρίς φτώχεια και αποκλεισμούς. Η μάχη για να ενταχθούν τα προσφυγόπουλα στα σχολεία που έδωσαν τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών μαζί με το αντιρατσιστικό κίνημα, αναδεικνύει ότι η πάλη ενάντια στο ρατσισμό και η πάλη ενάντια στα μνημόνια είναι απόλυτα δεμένη. 

 

Ένα χρόνο μετά το καλοκαίρι της αλληλεγγυης, ντόπιοι και πρόσφυγες είμαστε πιο έμπειροι και πιο δυνατοί για να  παλέψουμε από κοινού για στέγη, σίτιση, περίθαλψη, δουλειά για όλους με απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις σαν και αυτές που γκρέμισαν τα σύνορα και άνοιξαν το δρόμο στους πρόσφυγες, κάνοντας σήμερα την εργατική τάξη της Ευρώπης και της Ελλάδας πιο πλούσια και πιο αποφασισμένη να νικήσει.

 

 

Τσίπρας και Μουζάλας: “Περήφανοι” που τους υποδεχτήκαμε, αλλά τώρα...