Η Άποψή μας
Eκτός ελέγχου...

Aθήνα 17 Mάρτη

«Όλες οι εκρήξεις χρειάζονται φλόγα. Και για να διατηρηθεί η φωτιά που ξεσπάει, χρειάζεται να υπάρχει το «υλικό» που την κρατάει αναμένη. Λογικά, μπορεί να υποθέσει κανείς, πως ακόμη κι αν δεν είχε υπάρξει τη συγκεκριμένη στιγμή η «φλόγα», το νομοσχέδιο για τη «μεταρρύθμιση» στα πανεπιστήμια, αργά ή γρήγορα θα είχε παρουσιαστεί (ως αφορμή και ασύγγνωστο πρόσχημα, έστω..) κάποια άλλη. Να θυμίσουμε, απλώς, πως μόλις μια εβδομάδα πριν απο τον εκρηκτικό «Μάη του ‘68», η έγκυρη «Μοντ» διαπίστωνε βαριεστημένα με πρωτοσέλιδο τίτλο της πως «Η Γαλλία πλήττει»..

Δεν επιχειρούμε ασύμβατες συγκρίσεις. Επισημαίνουμε, απλώς, πως σε συνθήκες κοινωνικής ρευστότητας και αβεβαιότητας, αρκεί μια.. «ασήμαντος αφορμή» για να ξεκινήσει ένας κύκλος που αστραπιαία μπορεί απο «ανώδυνος και ελέγξιμος» να μετατραπεί σε άκρως επικίνδυνη τροχιά που θα κυριαρχείται απο τις δικές της δυναμικές και οι οποίες δύσκολα και πάντως όχι χωρίς κόστος θα ελεγχθούν μέχρι να αποκατασταθεί μια προβλέψιμη ισορροπία. Και με τη δική μας περίπτωση, δεν ήταν μόνο οτι δόθηκε η αφορμή, το νομοσχέδιο για τις μεταρρυθμίσεις, αλλά τη φωτιά που άναψε, διάφορες πλευρές με τη δική τους «λογική» η καθεμιά και με στόχο «οφέλη» κοντόφθαλμα φρόντισαν να συντηρούν με «υλικό» χωρίς να διανοούνται πως κάποια στιγμή θα μπορούσε να ξεφύγει απο τον (υποτιθέμενο..) έλεγχό τους».

Καθημερινή 18 Μάρτη

Οταν η Καθημερινή ανησυχεί ότι η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου, τότε πραγματικά είναι καιρός για την Αριστερά να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων. 

Εδώ και ένα χρόνο, από τότε που ξεκίνησαν  οι κινητοποιήσεις των φοιτητών και των Πανεπιστημιακών  ενάντια στην εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση», έχουν ακουστεί πολλές και διαφορετικές θεωρίες γύρω απ’ αυτό το ζήτημα.  

Στην αρχή κυριαρχούσαν οι απόψεις της δυσπιστίας: οι πιο πολλοί αναλυτές δεν πίστευαν ότι η «γενιά του φραπέ» μπορούσε να προβάλει σοβαρή αντίσταση στα σχέδια μιας κυβέρνησης που έμοιαζε να προχωράει χωρίς αντιπολίτευση. 

Οταν όμως το κίνημα των καταλήψεων απέδειξε  τις ικανότητες και τις αντοχές του φτάνοντας  να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις τους τρεις τελευταίους μήνες, τότε οι τόνοι άλλαξαν. Από την «αφυψηλού» αντιμετώπιση της Μαριέττας περάσαμε σε κινήσεις πανικού, με τον Πολύδωρα να μιλάει για «αντάρτικο πόλεων» και τον Καραμανλή να βλέπει «φασίστες» πίσω από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις. 

Δυστυχώς οι δυνάμεις της κοινοβουλευτικής Αριστεράς συνέχισαν να υποτιμούν το κίνημα. Αρχισαν να ανθούν οι «θεωρίες» ότι η κυβέρνηση με την αδιαλλαξία της συντηρεί συνειδητά την ένταση γιατί βλέπει ότι μπορεί να διατηρεί το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις. Αυτές είναι αντιλήψεις τόσο ρηχές όσο και οι προηγούμενες που  θεωρούσαν τη νεολαία απολίτικη και αδιάφορη. Χάνουν από τα μάτια τους τόσο τη δυναμική του κινήματος, όσο και τις αδυναμίες της κυβέρνησης. 

Οι φοιτητικές καταλήψεις είναι μόνο η κορυφή ενός παγόβουνου με  τεράστιες διαστάσεις. Η αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις και συνολικότερα στις νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» απλώνεται βαθιά μέσα σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Δεν υπάρχει εργατική οικογένεια που να μην έχει τέτοιες εμπειρίες, όχι μόνο από τις σπουδές των παιδιών της  αλλά και από κάθε πλευρά της ζωής και της δουλειάς των πατεράδων και των  μανάδων, όπου κι αν εργάζονται: στις τράπεζες,  στα λιμάνια,  στα νοσοκομεία,  στους δήμους,  στα σχολεία....

Αυτός είναι  ο πραγματικός λόγος γιατί τόνοι λάσπης και πλήθος προκλήσεις έχουν αποτύχει να απομονώσουν το κίνημα. Το πραγματικό πολιτικό ζήτημα δεν είναι οι αντοχές των φοιτητών, αλλά η εξώφθαλμη αδυναμία της κυβέρνησης να συνεχίσει έτσι. Μπορεί ο Καραμανλής και οι υπουργοί του να συνεχίσουν άλλους δώδεκα μήνες μέχρι τις εκλογές με παγωμένες όλες τις άλλες «μεταρρυθμίσεις» μέχρι να «ξεμπερδέψουν» με τους φοιτητές; Μπορεί αυτή η κυβέρνηση μέσα σε αυτό το κλίμα να αντέξει και μια σύγκρουση στα λιμάνια ή με οποιοδήποτε άλλο οργανωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης; Προφανώς, όχι. 

Κι  όμως,  στα επιτελεία της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης  και των συνδικαλιστικών ηγεσιών,  η συλλογιστική που επικρατεί είναι η αναζήτηση  «στρατηγικής εξόδου». Με απλά λόγια, αυτό που τους απασχολεί είναι με ποια φόρμουλα μπορούν να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις, έτσι ώστε οι εκλογές να μην γίνουν στο σημερινό κλίμα όπου οι δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στη ΝΔ. 

Δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να χάσουν και τις εκλογές και να επιβάλουν στο κίνημα μια άδικη ήττα. Αν κάτι θα έπρεπε να διδαχθούν από τους τελευταίους δώδεκα μήνες,  είναι ότι οι φοιτητές με τις καταλήψεις τους κέρδισαν νίκες ακριβώς γιατί δεν δίστασαν να τεντώσουν το σκοινί απέναντι στους υπουργούς του Καραμανλή. 

Η κυβέρνηση δεν έχει τον έλεγχο της κατάστασης. Δεν είναι ώρα για «ρεαλιστική έξοδο» του κινήματος,  είναι ώρα για να βγουν τα συνδικάτα στο πλευρό των φοιτητών και να δείξουν την έξοδο και στον Καραμανλή και σε όλο το πρόγραμμα των «μεταρρυθμίσεων».