Η μάχη κατά των πλειστηριασμών ήρθε έντονα στην επικαιρότητα μετά τις κινητοποιήσεις της περασμένης Τετάρτης στα Ειρηνοδικεία της χώρας και την άγρια αστυνομική καταστολή στη διαμαρτυρία της Αθήνας με ρίψη χημικών ακόμα και μέσα σε κλειστό χώρο.
Το αφήγημα της κυβέρνησης λέει ότι οι πλειστηριασμοί αφορούν μεγαλοοφειλέτες με ακίνητα μεγάλης αξίας, πλούσιους κακοπληρωτές που πρέπει επιτέλους να πληρώσουν για τα χρέη τους. Με αυτό το επιχείρημα μάλιστα επιτίθεται στους διαδηλωτές που αντιδρούν, υποστηρίζοντας ότι ενεργούν υπέρ των πλουσίων. Όπως δήλωσε ο Κοντονής μετά την κινητοποίηση της Τετάρτης «αυτοί που διαμαρτύρονταν, διαμαρτύρονταν μπροστά σε ακίνητο ενός κακοπληρωτή που εμπλέκεται και στα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου» και τους κάλεσε «να σταματήσουν να λειτουργούν ως πολιορκητικός κριός των μεγαλοοφειλετών με τις βίλες και τις πισίνες που έχουν βγάλει τα λεφτά στο εξωτερικό».
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση διατείνεται ότι προστατεύει την πρώτη κατοικία μέχρι και 300.000 ευρώ παραπέμποντας στο νόμο Κατσέλη. Όπως δήλωσε ο Τσακαλώτος «Η προστασία που υπάρχει μέχρι το τέλος του 2018 με τον νόμο Κατσέλη-Σταθάκη, που προστατεύεται η κατοικία αξίας μέχρι 280.000 ευρώ για οικογένειες με τρία παιδιά, είναι σημαντικό μέτρο προστασίας της κοινωνίας. Δίνει τη δυνατότητα πολλοί άνθρωποι να προστατεύσουν την πρώτη κατοικία».
Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης δεν έχει βάση. Οι πλειστηριασμοί δεν γίνονται για να πληρώσουν οι πλούσιοι κακοπληρωτές αλλά για να μπορέσουν οι τράπεζες να απαλλαγούν από τα “κόκκινα δάνεια” που έχουν συσσωρεύσει -και που αποτελούν μόνιμη απειλή που μπορεί να τις τινάξει στον αέρα. Αυτό μπορεί να πλήξει ένα πολύ μικρό κομμάτι πλουσίων που τα ανεξέλεγκτα “ανοίγματά” τους τα προηγούμενα χρόνια δεν απέδωσαν όπως περίμεναν. Αλλά δεν θα πλήξει κυρίως αυτούς, που έτσι κι αλλιώς έχουν όχι μόνο τις καλύτερες σχέσεις με τις τράπεζες, αλλά και μεγάλες νομικές υπηρεσίες να τους υπερασπιστούν.
Φούσκα
Οι πλειστηριασμοί θα πλήξουν εκατοντάδες χιλιάδες φτωχούς ανθρώπους που, επειδή δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ένα σπίτι, αναγκάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, όταν οι τιμές των ακινήτων ήταν στα ύψη, να φορτωθούν στις πλάτες τους τεράστια στεγαστικά δάνεια. Ήταν η περίοδος της φούσκας των ακινήτων που δημιούργησαν οι ίδιοι οι τραπεζίτες και εγγυήθηκαν οι κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή.
Σήμερα, μετά τις αιματηρές μνημονιακές περικοπές μισθών και συντάξεων, αυτές οι χιλιάδες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αποπληρωμή τους. Ούτε βέβαια μπορούν, με τις τιμές και τις πωλήσεις των ακινήτων στο ναδίρ, να προχωρήσουν στην πώληση του σπιτιού τους για να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Εκατομμύρια ακόμα άνθρωποι μπορούν ανά πάσα στιγμή να χάσουν το σπίτι τους εξαιτίας ενός οποιουδήποτε ανεξόφλητου δανείου -χάνοντας έτσι και τις οικονομίες, τα εφάπαξ, τους μισθούς και τις συντάξεις που μπορεί να είχαν επενδύσει για να βάλουν «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους».
Όλος αυτός ο κόσμος θα βρεθεί σύντομα -αν δεν έχει αρχίσει να βρίσκεται ήδη- στο κατάλογο των πλειστηριασμών. Μπορεί σήμερα η κυβέρνηση να παρουσιάζει έναν κατάλογο από βίλες και μεζονέτες που αυτή τη στιγμή βγαίνουν στο σφυρί. Όμως, αυτό δεν είναι παρά ένας εύκολος χειρισμός για την κυβέρνηση, μια τακτική για να αποφύγει τις άμεσες αντιδράσεις και να απομονώσει το κίνημα κατά των πλειστηριασμών. Και βέβαια οι τράπεζες δεν έχουν κανένα λόγο να μην την διευκολύνουν σε αυτή την τακτική, βάζοντας κι αυτές πρώτα στη λίστα των πλειστηριασμών που απαιτούν, ακίνητα μεγαλοοφειλετών. Από τη στιγμή που είναι μια κυβέρνηση που τους στηρίζει και τους ανοίγει το δρόμο, δεν έχουν κανένα λόγο να μην ξεκινήσουν από ακίνητα μεγάλης αξίας.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα κάνουν πίσω όταν έρθει η σειρά των φτωχών. Το γεγονός ότι οι τράπεζες είναι ελεύθερες να ξεφορτωθούν με κάθε τρόπο τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αποτελεί μνημονιακή δέσμευση. Είναι γελοίο να ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι η άτυπη συμφωνία της με τους τραπεζίτες για μεθοδεύσεις στη σειρά που βγαίνουν ακίνητα στο σφυρί θα σώσει τον κόσμο από τα νύχια τους. Οι δηλώσεις Τζανακόπουλου ότι «είναι απόλυτη δέσμευση της κυβέρνησης να μην βγει σε πλειστηριασμό η πρώτη κατοικία λαϊκής οικογένειας» δεν πρόκειται να σταματήσουν κανένα τραπεζίτη.
Στην πραγματικότητα, η σημερινή είναι απλά μια μεταβατική περίοδος πριν χιλιάδες ακίνητα φτωχών και χτυπημένων από τα μνημόνια ανθρώπων ακολουθήσουν το δρόμο των πλειστηριασμών. Αυτή τη μεταβατική περίοδο την άνοιξε ο ίδιος ο νόμος Κατσέλη που σήμερα η κυβέρνηση εκθειάζει. Ποτέ δεν ήταν ένας νόμος που θα προστάτευε την πρώτη κατοικία από τους πλειστηριασμούς. Το ανάποδο έκανε, τους άνοιγε το δρόμο. Γιατί μετά την επιβολή των μνημονίων ήταν απαραίτητος ένας νόμος που θα προετοίμαζε ακριβώς την τεράστια αυτή επίθεση, αλλά με έναν «ομαλό», «σταδιακό» τρόπο. Τότε, ούτε οι τράπεζες δεν ήθελαν πλειστηριασμούς μέσα σε συνθήκες που η αγορά ακινήτων ήταν στο ναδίρ. Τώρα τους θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι της “ανάκαμψης”. Γι' αυτό και στο ερώτημα τι θα γίνει μετά το 2018 που ο νόμος αυτοκαταργείται, η κυβέρνηση δεν έχει καμιά απάντηση.
Η κυβερνητική πολιτική σημαίνει πλήρη υποταγή στις απαιτήσεις των τραπεζών για τη διάσωσή τους. Ο Τσακαλώτος το έκφρασε με τον καλύτερο τρόπο όταν είπε ότι «πλειστηριασμοί δεν χρειάζονται μόνο για να έχουμε καλές τράπεζες αλλά και για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς λόγους». Το ίδιο είχε πει παλιότερα και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Δραγασάκης: “Οι τράπεζες έχουν πάψει να είναι τράπεζες”. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει να τις κάνει ξανά τράπεζες με κεφαλαία γράμματα.
Σωματεία
Απέναντι σε αυτή την κατρακύλα, χρειάζεται να συγκροτηθεί ένα πλατύ κίνημα από τα σωματεία στις γειτονιές, τις δημοτικές κινήσεις, όλες τις συλλογικότητες και τους φορείς για να μην εφαρμοστεί η επίθεση. Όχι μόνο με την παρουσία στα ειρηνοδικεία και τα δικαστήρια, αλλά για να μην προχωρήσουν οι κατασχέσεις. Και με στόχο ένα μαζικό απεργιακό κίνημα που θα φέρει την ανατροπή όλης αυτής της πολιτικής.
Αγανακτισμένοι με τις τράπεζες δεν είναι μόνο όσοι κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους. Είναι όλοι οι εργαζόμενοι που έχουν δει τα μεροκάματα να πετσοκόβονται για χάρη των “μνημονιακών δεσμεύσεων”. Είναι όλοι οι άνεργοι που έχουν χάσει τις δουλειές τους καθώς οι τραπεζίτες έχουν κόψει τη χρηματοδότηση. Είναι όλοι οι νεολαίοι που δεν βρίσκουν δουλειά. Είναι όλοι οι συνταξιούχοι που βλέπουν τις συντάξεις του να θυσιάζονται στο βωμό των “πλεονασμάτων” για να ξεπληρώνεται το χρέος προς τις τράπεζες. Είναι οι ίδιοι οι συνταξιούχοι των τραπεζών που αυτές τις μέρες δίνουν μάχη γιατί η Εθνική Τράπεζα διαλύει το επικουρικό ταμείο τους. Ξεσηκώνοντας τους τραπεζοϋπάλληλους μπορούν να χτυπήσουν τους τραπεζίτες μέσα στην έδρα τους.
Εκεί βρίσκεται η δύναμη για να σταματήσουμε τη λεηλασία. Στη σύνδεση όλων αυτών των αντιστάσεων ώστε να φτάσουμε σε ένα κίνημα που θα βάλει χέρι στις τράπεζες αντί να απλώνουν χέρι οι τραπεζίτες στα σπίτια μας και στις ζωές μας. Η γενική απεργία στις 14 Δεκέμβρη είναι ένας τέτοιος σταθμός.