Το κρίσιμο στοίχημα στη σημερινή στιγμή είναι το που θα πάει η αγανάκτηση από τις προδοσίες του ΣΥΡΙΖΑ. Αν αυτή θα σημάνει απογοήτευση, αποστράτευση και επομένως περιθώρια για την δεξιά να ανακάμψει ή θα υπάρξει συνέχιση αυτής της ριζοσπαστικοποίησης η οποία μας έφερε στην κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά».
Πρέπει να έχουμε καθαρό ότι η κατάρρευση του παλιού δικομματισμού και το τέλος της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν ήταν έργο του Τσίπρα. Ήταν ο καρπός της ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων της εργατικής τάξης και της νεολαίας που τους γκρέμισαν με απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις. Και αυτή η πορεία ριζοσπαστικοποίησης δεν έχει τελειώσει, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το τέρμα της διαδρομής.
Χρειάζεται να δούμε επίσης ότι αυτή η διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης συμβαίνει σε διεθνή κλίμακα, γιατί πάντα έτσι λειτουργεί η εργατική τάξη. Από την εποχή του Μαρξ και του Ένγκελς όλα τα κύματα ριζοσπαστικοποίησης έχουν παιχτεί σε διεθνές επίπεδο: 1848, η άνοιξη των λαών, 1917 η ρώσικη επανάσταση σε παγκόσμια κλίμακα, 1936 δεν ήταν μόνο η Ισπανία και η Γαλλία ήταν και η Ελλάδα, 1944, τα κινήματα της αντίστασης ήταν σε όλη την Ευρώπη, και βέβαια το 1968 από το Βιετνάμ στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, σε ανατολή και δύση.
Οι άρχουσες τάξεις έχουν επίγνωση αυτού του κινδύνου και γι’ αυτό εξαπολύουν λυσσαλέα επίθεση για να πισωγυρίσουν αυτήν τη ριζοσπαστικοποίηση. Αλλά δεν το πετυχαίνουν.
Στις ΗΠΑ, “ο Τραμπ έγινε πρόεδρος επειδή οι προδοσίες του Ομπάμα έστριψαν την εργατική τάξη δεξιά” ήταν το συμπέρασμα που έβγαλαν πολλοί μετά τις εκλογές εκεί. Ήταν σωστό; Ήταν λάθος. Έχουμε σήμερα τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ από τις απεργίες των εκπαιδευτικών μέχρι την κινητοποίηση της νεολαίας. Και στη Γαλλία, η νίκη του Μακρόν στις προηγούμενες εκλογές είχε αντίπαλο την Λεπέν, αλλά σήμερα όλοι μιλάνε στους δρόμους της Γαλλίας για έναν καινούργιο Μάη.
Η δυναμική υπάρχει και επηρεάζει σε διεθνή κλίμακα και επηρεάζει και την Ελλάδα σήμερα. Και εδώ υπάρχουν λυσσαλέες επιθέσεις ενάντια στην αριστερή στροφή: Είναι η προπαγάνδα του νεοφιλελευθερισμού ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ τα σκάτωσε άρα η Αριστερά τα σκάτωσε», τα εθνικιστικά συλλαλητήρια, η αντιτουρκική προπαγάνδα, η νομιμοποίηση και η συγκάλυψη των φασιστών. Είναι ανοιχτά μέτωπα που χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε.
Και τα αντιμετωπίζουμε: υπάρχει σήμερα συνέχεια της ριζοσπαστικοποίησης και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει παίξει ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση. Για παράδειγμα, όταν το 1993 λέγαμε η Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει το δικαίωμα να πάρει το όνομα που επιλέγουν οι λαοί της, μας απειλούσαν ότι θα μας κάτσουν στο σκαμνί επί εσχάτη προδοσία, δεκαπέντε χρόνια φυλακή. Σήμερα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγήκε στις γειτονιές ανοιχτά και είπαμε όχι στην πατριδοκαπηλεία και στα εθνικιστικά συλλαλητήρια και κανένας δεν μας έχει ακουμπήσει, αντίθετα οι φασίστες είναι σε απομόνωση και έχουμε παίξει ρόλο και σε αυτό.
Ακροατήριο
Εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα ένας κόσμος που έχει τις αναζητήσεις του στα Αριστερά. Ένας κόσμος που κοιτάζει προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και φαίνεται αυτό και από την στάση που κρατάνε οι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Γιατί ο Ριζοσπάστης κάθε τρεις και λίγο αφιερώνει μια σελίδα για να κάνει επίθεση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Γιατί έχει επίγνωση ότι υπάρχει ένα ακροατήριο που σπάει από τον ΣΥΡΙΖΑ και περισσότερο κοιτάζει προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρά προς το ΚΚΕ. Κοιτάξτε τη συμπεριφορά της Λαϊκής Ενότητας, που όταν το 2015 έσπαζε από τον ΣΥΡΙΖΑ υποτιμούσε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιατί θεωρούσε δεδομένο ότι θα μπει στη Βουλή. Τώρα, η ΛΑΕ κάνει προσπάθειες να απευθυνθεί στο ακροατήριο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Μπορούμε να κερδίσουμε αυτόν τον κόσμο και αυτό απαιτεί πρωτοβουλίες. Χρειάζεται στήριξη για τις απεργιακές μάχες, που όχι μόνο δεν έχουν τελειώσει αλλά χρειάζεται να σπάνε τους περιορισμούς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Να βοηθήσουμε τους εργαζόμενους να συνεχίσουν το απεργιακό τους κίνημα.
Χρειάζεται να σταθούμε περισσότερο στο ζήτημα του αντιπολεμικού προγράμματος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η δύναμη που δίνει απαντήσεις στα διλήμματα που γεννάει η πολεμοκάπηλη εκστρατεία τους. Είμαστε η δύναμη που λέει: Καμιά συμμετοχή στον πόλεμο, να κλείσουν οι βάσεις, έξω από το ΝΑΤΟ, έξω η Φρόντεξ, έξω οι φρεγάτες, να σταματήσουν οι εξοπλισμοί.
Αλλά δεν πρέπει να αφήνουμε ανοιχτά τα ζητήματα ποιος θα κρίνει το μέλλον της Συρίας. Θέλουμε την ήττα των ΗΠΑ αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το μέλλον της Συρίας θα το αποφασίσει ο Πούτιν, ο Ερντογάν και ο Αγιατολάχ της Τεχεράνης - δεν πρέπει να είναι αυτό το μέλλον της Συρίας. Στηρίζουμε την εργατική τάξη της Συρίας, το μέλλον της Συρίας ανήκει σε αυτήν και σε κανέναν άλλο. Και πιο κοντά στη γειτονιά μας, τα βέτο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, δεν ενισχύουν τα κινήματα στα Βαλκάνια, αντίθετα δημιουργούν αυταπάτες στους λαούς τους. Είμαστε αντίθετοι με τα βέτο της ελληνικής κυβέρνησης και της αστικής τάξης.
Χρειάζεται, τέλος, μετωπική πολιτική με ένα και μοναδικό στόχο: Να σύρουμε τις ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΛΑΕ μακριά από το εκλογικό γήπεδο που είναι το προνομιακό τους. Το ΚΚΕ λέει η λύση είναι ψηφίστε σωστά, αν δεν μας ψηφίσετε, δεν γίνεται τίποτα. Η ΛΑΕ ό,τι και να συζητάμε, η βασική της πρόταση είναι η εκλογική συνεργασία. Όχι, είναι η απάντηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το βασικό είναι αν θα είσαστε μαζί μας στις απεργίες, στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, στη δράση, να αλλάξουμε την ατζέντα, και μπορούμε. Αυτός πρέπει να είναι ο βασικός μας προσανατολισμός. Παραμένει ο στόχος που έβαζε το Ενιαίο Μέτωπο της Γ’ Διεθνούς τον καιρό του Λένιν και του Τρότσκι, να σύρουμε τους ρεφορμιστές στο γήπεδο του κινήματος. Από εκεί περνάει το μέλλον και μπορούμε να το καθορίσουμε.
• Το κείμενο αυτό στηρίζεται στην τοποθέτηση που έκανε ο σ. Πάνος Γκαργκάνας στη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τελευταίος ομιλητής από τη μεριά του ΣΕΚ.