Δεν πρόκειται για ψευδαίσθηση. Οι εξελίξεις τρέχουν με την ταχύτητα ενός συστήματος που όλο και πιο γρήγορα βυθίζεται στην οικονομική κρίση - ιδιαίτερα στους αδύνατους κρίκους του όπως η Ελλάδα. Με την ίδια σφοδρότητα και ταχύτητα έχουν αρχίσει να ξεσπάνε οι ταξικές συγκρούσεις για το ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα αυτής της κρίσης.
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, με όλες τις δυσκολίες που συνοδεύουν κάθε νέο ξεκίνημα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσπάθησε να ανταποκριθεί στις μεγάλες και μικρές μάχες που δόθηκαν όλους αυτούς τους μήνες. Στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, στους αγώνες και στις απεργίες - σε μάχες πολιτικές, ιδεολογικές, αλλά και για την κλιμάκωση και το προχώρημα των αντιστάσεων.
Η ίδρυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το Μάρτιο του 2009 συνέβη μέσα σε μια περίοδο, όπου η κυβέρνηση Καραμανλή επιχειρούσε την δική της αντεπίθεση μετά το κίνημα του Δεκέμβρη του 2008. Η ιδεολογική και πολιτική πίεση της άρχουσας τάξης πάνω στο εργατικό κίνημα και την αριστερά ήταν τεράστια. Το ΚΚΕ δεν δίστασε από την αρχή να αποκηρύξει το Δεκέμβρη σαν μια «ψεύτικη» εξέγερση. Μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να αποκτάνε δύναμη οι φωνές που έλεγαν ότι χρειάζεται «άμεση απαγκίστρωση», ότι «η ταύτισή του με το Δεκέμβρη λειτουργεί αρνητικά στον κόσμο».
Με την ίδια την πράξη ίδρυσής της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντέστρεψε αυτό το κλίμα. Κάτι νέο γεννιέται, όχι μόνο η αριστερά δεν βρίσκεται σε υποχώρηση, αλλά προχωράει σε νέα βήματα, με το σύνθημα «εμπρός για νέους Δεκέμβρηδες».
Μετανάστες
Τον πρώτο κιόλας μήνα της ύπαρξής της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρέθηκε αντιμέτωπη με τη ρατσιστική εκστρατεία του Παυλόπουλου ενάντια στους μετανάστες, το σκίσιμο του Κορανίου, τις σκούπες, τους φασιστικούς εμπρησμούς. Δεν διστάσαμε, τότε, να βγούμε και να διαδηλώσουμε στο δρόμο ανοιχτά και καθαρά μαζί με τους μουσουλμάνους μετανάστες.
Την ίδια στιγμή, ο Γ. Παπανδρέου τους καλούσε με προσωπική του επιστολή να μην διαδηλώσουν «συμβάλλοντας στο κλίμα πόλωσης». Τα άρθρα, ακόμα και στην Αυγή (όπως και η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ που απείχε από τις διαδηλώσεις) ακροβατούσαν ανάμεσα στην υπεράσπιση των μεταναστών και την καταγγελία των «θρησκόληπτων οπισθοδρομικών Αφγανών και Πακιστανών» και οι αντιδράσεις του ΠΑΜΕ περιορίζονταν σε συμβολικές παραστάσεις στο Δήμο Αθήνας.
Τέτοιου τύπου ταλαντεύσεις και υποχωρήσεις στις πιέσεις της άρχουσας τάξης περιόρισαν στις Ευρωκλογές την εκλογική δύναμη και των δύο κομμάτων της αριστεράς. Πολλοί μίλησαν τότε για «συντηρητική στροφή» της κοινωνίας - όχι μόνο το ΚΚΕ που εξέλαβε το εκλογικό αποτέλεσμα ως φυσικό επακόλουθο της ανάλυσής του για τους «αρνητικούς συσχετισμούς δυνάμεων». Στο ΣΥΡΙΖΑ το χαζοχαρούμενο «μην πάτε για μπάνιο» τη μέρα των εκλογών, ακολούθησε μετεκλογικά μια δεξιόστροφη εσωστρεφής αναζήτηση, με τους Κύρκους να βαράνε τα πρώτα βιολιά και τους Κοροβέσηδες να σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου.
Την ίδια στιγμή, που τα κόμματα της επίσημης αριστεράς βυθίζονταν σε μια παρατεταμένη καλοκαιρινή και φθινοπωρινή ραστώνη, αφήνοντας όλη τη δυνατότητα στο ΠΑΣΟΚ να μαζεύει τον κόσμο στο δρόμο για τις βουλευτικές εκλογές, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κινιόταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: «Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αίρουν την πολιτική αστάθεια, μέσα σε συνθήκες βαθέματος της κρίσης του συστήματος» ανέφερε η εισήγηση στη συνέλευση της Γεωπονικής τον περασμένο Ιούλη. Ηταν αυτή η στάση που οδήγησε στο επιτυχημένο κατέβασμα των εκλογών του φθινοπώρου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν η μόνη δύναμη της αριστεράς που αύξησε τη δύναμή της από τις Ευρωεκλογές στις βουλευτικές εκλογές του 2009, την ίδια στιγμή που το ΠΑΣΟΚ έπαιρνε ψηφοφόρους από ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ.
Αν κάτι εδραίωσε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σαν μια μικρή, αλλά υπαρκτή κρίσιμη και υπολογίσιμη δύναμη, μέσα στο εργατικό κίνημα και την αριστερά, αυτή ήταν η στάση της τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ενώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έψαχνε την προοπτική της στο πόσο λιγότερο ή περισσότερο θα βρεθεί στο πλευρό της κυβέρνησης Παπανδρέου, οι αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μπήκαν μπροστά για να αποκρούσουν τις πρώτες επιθέσεις της νέας κυβέρνησης, αλλά και την αδράνεια των συνδικαλιστικών ηγεσιών.
Τρομολαγνεία
Η πρώτη πρόκληση της νέας κυβέρνησης ήταν το σχέδιο τρομολαγνείας του Χρυσοχοϊδη ενόψει του Πολυτεχνείου και της πρώτης επετείου της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου. Αυτή η πρόκληση δεν πέρασε. Η πορεία του Πολυτεχνείου, μόλις ένα μήνα μετά τις εκλογές ήταν τεράστια και το μπλοκ των εργαζομένων και των νέων που διαδήλωσαν με την αντικαπιταλιστική αριστερά έδωσε τον τόνο ότι ο Δεκέμβρης θα εορταστεί παρά τις προβοκάτσιες της αστυνομίας στο τέλος της πορείας. Να προσθέσουμε, και παρά την απροθυμία της επίσημης αριστεράς, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό της νέας ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ, που με τις ευλογίες της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, προσπαθούσε εκείνες τις μέρες να φτιάξει «πρωτοβουλία φορέων και συνδικάτων» για να κάνει πορεία «ενάντια στην τρομοκρατία».
Η πορεία στις 6 Δεκέμβρη έγινε με πρωτοβουλία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και μιας σειράς πρωτοβάθμιων σωματείων που ανάγκασαν την ΟΛΜΕ, τη ΔΟΕ και εν τέλει την ΑΔΕΔΥ να καλέσουν στάση και συλλαλητήριο στις 7 Δεκέμβρη - με το ΚΚΕ να απέχει, αλλά στο τέλος να οργανώνει δικό του συλλαλητήριο μερικές μέρες μετά.
Η πρωτοβουλία της βάσης, αρχικά στους εκπαιδευτικούς και στη συνέχεια σε όλους τους κλάδους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθόρισε σαν επόμενο βήμα την κινητοποίηση για τον προϋπολογισμό στις 17 Δεκέμβρη - λύνοντας έτσι τον κόμπο για να ανοίξουν οι ασκοί των αγώνων και της αντίστασης απέναντι στις επιθέσεις της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και να φτάσουμε στην απεργιακή έκρηξη Φλεβάρη-Μάρτη.
Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρωτοστάτησαν στην οργάνωση της πετυχημένης απεργίας και διαδήλωσης στις 17 Δεκέμβρη, όταν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αρνήθηκαν να καλέσουν κινητοποίηση ενόψει του προϋπολογισμού καταφέρνοντας να βγάλουν στο δρόμο δεκάδες σωματεία και ομοσπονδίες και σε όλα τα επόμενα βήματα.
Τέτοιες πρωτοβουλίες όλους αυτούς τους μήνες, βοήθησαν να εκφραστεί η αγανάκτηση κομματιών πολύ ευρύτερων των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σε μια σειρά από εργασιακούς χώρους, οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς πρωτοστάτησαν κινητοποιώντας αγανακτισμένα κομμάτια της βάσης του ΠΑΣΟΚ στις εφορίες, στους δήμους και αλλού.
Σε αντίθεση με τις Κασσάνδρες που προέβλεπαν το «εφήμερο» του εγχειρήματος, σε αντίθεση με όσους έλεγαν ότι στην Ελλάδα, η Αριστερά έχει ήδη «δύο κόμματα και δεν χρειάζεται άλλα», η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον ένα χρόνο ζωής της έχει αποδείξει ότι όχι απλά δεν «περισσεύει», αλλά κάνει τη διαφορά. Είναι η αριστερά που αξίζει να συμμετέχει και να στηρίζει κάθε αγωνιστής.
Στήριγμα για το κίνημα Αντίστασης στην κρίση
Η συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έρχεται μέσα σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο με τη βάρβαρη επίθεση τραπεζιτών-κυβέρνησης-ΕΕ - αλλά και τις εργατικές αντιστάσεις στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης - να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Όλα τα. διασπαστικά και αποπροσανατολιστικά ψέματα - ότι θα «χτυπηθούν μόνο οι προνομιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι», ότι τα «μέτρα είναι προσωρινά», ότι «για την οικονομική κρίση φταίνε οι σπατάλες του δημοσίου», «ότι αν κάνουμε θυσίες οι αγορές θα το εκτιμήσουν» και πολλά άλλα - καταρρίπτονται το ένα μετά το άλλο.
Οι πρόσφατες πανεργατικές απεργίες με τα εκατομμύρια των απεργών και τις δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο και το πόσο ψεύτικη είναι η προπαγάνδα ότι η εργατική τάξη «υποστηρίζει τα μέτρα της κυβέρνησης». Η οργή είναι τόσο μεγάλη που ο Γ.Παπανδρέου προσπαθεί να τη διοχετεύσει τώρα στη Μέρκελ και τους γερμανούς τραπεζίτες λες και δεν έχουν περάσει μόλις δέκα μέρες από την επίσκεψη και τους χαριεντισμούς Παπανδρέου με την «Άνγκελα» και τον «Νικολά».
Πρώτο μέλημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα σε αυτήν την περίοδο πρέπει να είναι η συνέχιση του απεργιακού κύματος - που ξεδιπλώθηκε με την μορφή πανεργατικών, αλλά και με σκληρές απεργίες από τα κάτω σε διάφορους χώρους - και η κλιμάκωσή του κόντρα στις συνδικαλιστικές ηγεσίες στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ που ουδέποτε το ήθελαν και τώρα που τους προέκυψε επιδιώκουν να το ταπώσουν.
Σε αυτήν την κατεύθυνση δεν χωράνε δισταγμοί «ότι ο κόσμος δεν τραβάει», ότι χρειάζεται «οικονομία δυνάμεων» και περιορισμός του κινήματος σε συμβολικές διαμαρτυρίες που πρώτα και κύρια προβάλλουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στα πλαίσια ενός «μακρόχρονου αγώνα» που ετοιμάζουν ο Παναγόπουλος και ο Παπασπύρος. Ο δρόμος για να ανατραπεί το Σύμφωνο Σταθερότητας δεν είναι τα απογευματινά συλλαλητήρια.
Απεργίες διαρκείας
Είναι η κλιμάκωση με απεργίες διαρκείας και καταλήψεις - βήματα που ήδη η εργατική τάξη επιχειρεί, αντιμέτωπη με απρόθυμες ηγεσίες. Είναι η οργάνωσή τους από τα κάτω για να μην περνάνε οι συμβιβασμοί των ηγεσιών, είναι οι γενικές συνελεύσεις και οι απεργιακές φρουρές. Είναι οι ενωτικοί απεργιακοί αγώνες ολόκληρης της εργατικής τάξης και η συμπαράσταση σε κάθε χώρο που βγαίνει σε αγώνες.
Ο ρόλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πολύτιμος γιατί μπορεί και δίνει τις πολιτικές απαντήσεις, που τα κόμματα της αριστεράς, ενώ τις γνωρίζουν, είτε διαφωνούν είτε φοβούνται να εκφράσουν - πολιτικές απαντήσεις που προβάλλει το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κρατικοποίηση των επιχειρήσεων που κλείνουν από το βάρος της κρίσης και εργατικός έλεγχος. Απαγόρευση των απολύσεων. Πάγωμα του χρέους και στάση πληρωμών στις τράπεζες που καταπίνουν κάθε χρόνο το ένα τρίτο του προϋπολογισμού. Σταμάτημα των εξοπλισμών, που παρά την κρίση συνεχίζονται αμείωτα, τώρα. Φορολόγηση των κερδών. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών τώρα.
Είναι πολύτιμη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ένα ακόμα λόγο. Γιατί σε μια περίοδο που χιλιάδες εργαζόμενοι ανακαλύπτουν μαζικά ότι δεν υπάρχει «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» και οι χιλιάδες συνειδήσεις αλλάζουν ραγδαία, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ - αταλάντευτα και χωρίς ψευτο-ρεαλισμούς και «εποικοδομητικές προτάσεις» - βάζει την αντικαπιταλιστική προοπτική της ανατροπής αυτού του συστήματος και όχι της διαχείρισής του.
Το «Σχέδιο Καλλικράτης» συνοδεύει το Σταθεροποιητικό Πρόγραμμα στη διάλυση, κατάργηση, συγχώνευση χιλιάδων υπηρεσιών - είναι ένα ισχυρό χτύπημα στο κράτος πρόνοιας που έχει απομείνει προς όφελος της αγοράς. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πρέπει να πρωτοστατήσει στις κινητοποιήσεις ενάντια στον Καλλικράτη, αλλά και να δώσει τη μάχη για να εκφραστεί η έκρηξη των αγώνων και η ριζοσπαστικοποίηση με αντικαπιταλιστικά ψηφοδέλτια στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές το Νοέμβρη.
Σε αυτήν την κατεύθυνση έχει τεράστια σημασία, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προχωρήσει σε βήματα οργανωτικής συγκρότησης για να κερδίσει τους χιλιάδες νέους και παλιούς αγωνιστές που έρχονται αντιμέτωποι με τις προδοσίες της σοσιαλδημοκρατίας, δημιουργώντας ανοιχτές, μεγάλες και δραστήριες επιτροπές σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε σχολή, σε κάθε γειτονιά.