Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε αυτήν την επέτειο, από το να συμμετέχουμε μαζικά και δυναμικά στην πανεργατική απεργία και τα συλλαλητήρια – κάνοντας μια νέα «5 Μάη» – στις 11 Μάη! Η νέα πανεργατική απεργία έρχεται λίγες μέρες πριν η κυβέρνηση καταθέσει για ψήφιση στη Βουλή το νέο Μνημόνιο που έχει συναποφασίσει με την τρόικα.
Να διαδηλώσουμε όλοι μαζί, πλάι-πλάι με τους απεργούς στη ΔΕΗ και στις υπόλοιπες ΔΕΚΟ που βρίσκονται στο στόχαστρο της κυβέρνησης, ότι το μεγάλο ξεπούλημα των 50 δις της δημόσιας περιουσίας δεν πρόκειται να περάσει.
Δεν θα περάσουν
Να διαδηλώσουμε πλάι πλάι με τους απεργούς στην Υγεία και την Παιδεία ενάντια στα κλεισίματα σχολείων και νοσοκομείων στέλνοντας το μήνυμα ότι οι περικοπές 27 περίπου δις που θέλει να «εξοικονομήσει» ο Παπακωσταντίνου από συγχωνεύσεις και τσεκούρι σε μισθούς, συντάξεις και θέσεις εργασίας – μαζί με τα προβλεπόμενα του προηγούμενου Μνημονίου – δεν θα περάσουν.
Να διαδηλώσουμε μαζί με τους απεργούς στα ΜΜΕ και τις τηλεπικοινωνίες και συνολικά σε όλο τον ιδιωτικό τομέα που παλεύουν ενάντια στις απολύσεις και το χτύπημα των μισθών. Μαζί με τους συμβασιούχους των δήμων που διεκδικούν δικαίωμα στη μόνιμη δουλειά.
Να στείλουμε μαζικά το μήνυμα στην κυβέρνηση ΓΑΠ, τα δεκανίκια της και την τρόικα ότι είναι ανεπιθύμητοι και αυτοί και το μνημόνιο - και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες ότι αυτή είναι η στιγμή για κλιμάκωση της απεργιακής δράσης παντού. Σε κάθε χώρο να οργανώσουμε μαζικά τη συμμετοχή στην απεργία και το κατέβασμα με πανό στα απεργιακά συλλαλητήρια. Στις 11 Μάη όλοι το πρωί στις περιφρουρήσεις – και μετά στους δρόμους!
«Η ηγεσία της ΓΣΕΕ πραγματοποιεί σήμερα μια απεργία ενάντια σε μέτρα με τα οποία συμφωνεί το 65% των πολιτών. Δεν πιστεύει στην ανάγκη ή στην αποτελεσματικότητα της απεργίας. Απευθύνεται όχι στην εργατική τάξη, αλλά σε διάφορες κομματικές ομάδες. Πρόκειται για παιχνίδι ρόλων και η ΓΣΕΕ οφείλει να παίξει τον δικό της ρόλο. Μπροστά σ’ αυτόν δεν λογαριάζει το κόστος της απεργίας. Δεν λογαριάζει είτε τη ζημιά που προκαλεί στην παραγωγή, είτε την ταλαιπωρία στην οποία υποβάλλει τους πολίτες είτε τη δυσφήμηση της χώρας...».
Αυτά έγραφε στην Καθημερινή ο Δ. Γουσέτης ανήμερα της πρώτης, επίσημα καλεσμένης πανεργατικής απεργίας στις 24 Φλεβάρη του 2010 στο άρθρο του με τίτλο «πόσο κοστίζει η σημερινή απεργία;». Δεκατέσσερις μήνες αργότερα αυτή η προπαγάνδα αναπαράγεται σταθερά: Καταρχήν πέσιμο, υποτίθεται, «από τα αριστερά» ότι η ΓΣΕΕ «δεν πιστεύει στην απεργία» και απλά παίζει «το ρόλο της» και μετά πέσιμο-έκκληση από τα δεξιά να σταματήσουν οι απεργίες που φέρνουν – «ταλαιπωρία», «δυσφήμηση», «ζημιά».
Αλλά μηδέν εις το πηλίκο. Σε πείσμα της προπαγάνδας, η πανεργατική απεργία στις 11 Μάη θα είναι η δέκατη τον αριθμό (μαζί με την πανεργατική απεργία από τα κάτω στις 29/9/10 – και χωρίς να υπολογίζουμε τρεις 24ωρες απεργίες της ΑΔΕΔΥ, τρεις μαζικές Παναττικές στάσεις εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και μια σειρά από μαζικά συλλαλητήρια με κορυφαία τα περσινά της 1ης Μάη, της 6 Μάη, και της ΔΕΘ).
Όπως και να το δούμε, οι πανεργατικές μετράνε. Εχουν παίξει και θα συνεχίσουν να παίζουν τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ταξικής πάλης και για τους δύο πρωταγωνιστές, για τους καπιταλιστές και τους εκπροσώπους τους, την κυβέρνηση και την ΕΕ του Μνημονίου και βέβαια για την εργατική τάξη. Και το κάνουν αυτό με πολλαπλούς τρόπους.
Οι πανεργατικές απεργίες:
• Δημιουργούν πρόβλημα σε κυβέρνηση και καπιταλιστές που για κάθε «χαμένη» εργατο-ώρα χάνουν εκατομμύρια ευρώ. Δέκα «χαμένες» μέρες σε πανεργατικές απεργίες σε δεκατέσσερις μήνες ισοδυναμούν περίπου με το 3% των εργάσιμων ημερών αυτού του διαστήματος. To κόστος των πανεργατικών απεργιών για τους καπιταλιστές είναι τεράστιο, πόσο μάλλον αν σε αυτές κανείς προσθέσει τις αμέτρητες απεργίες που έχουν ξεσπάσει μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα (βλέπε κάτω, γλαφυρή εικόνα του τελευταίου χρόνου από ρεπορτάζ της Καθημερινής).
• Οπλίζουν με αυτοπεποίθηση όλα τα κομμάτια της εργατικής τάξης σπάζοντας την απομόνωση και την ηττοπάθεια ότι «κινούνται μόνο οι μειοψηφίες». Ποιος θα τολμούσε σήμερα μετά από δέκα πανεργατικές απεργίες να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι «με τα μέτρα συμφωνεί το 65% των πολιτών»; Πριν το ανακαλύψουν οι στατιστικές, ο κόσμος το είχε ήδη ανακαλύψει στους δρόμους συμμετέχοντας μαζικά στα απεργιακά συλλαλητήρια, αντλώντας θάρρος και δύναμη από τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων.
Αλληλεγγύη
• Σπάνε τα ιδεολογήματα που σκόπιμα καλλιεργούν καπιταλιστές-κυβέρνηση-ΜΜΕ για να διασπάσουν την εργατική τάξη. Σε κάθε πανεργατική απεργία, όλοι οι εργαζόμενοι ντόπιοι και μετανάστες, μόνιμοι και συμβασιούχοι, ιδιωτικοί και δημόσιοι, ηψηλόμισθοι και χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι ή άνεργοι, χειρωνάκτες ή μη, έχουν διαδηλώσει πλάι πλάι χτίζοντας την αλληλεγγύη που με μανία στο ενδιάμεσο διάστημα προσπαθούν να γκρεμίσουν τα αφεντικά.
• Δίνουν τη δυνατότητα σε κομμάτια της εργατικής τάξης που από μόνα τους δυσκολεύονται να απεργήσουν γιατί έχουν καθόλου, πολύ αδύναμο ή εργοδοτικό συνδικαλισμό, να οργανωθούν από τα κάτω, να γνωριστούν, να απεργήσουν, να φτιάξουν πανώ και να κατέβουν στη διαδήλωση - να κάνουν ένα βήμα μπροστά. Πολλοί από τις εκατοντάδες χιλιάδες που συμμετείχαν στις περσινές πανεργατικές απεργίες και τα συλλαλητήρια το έκαναν για πρώτη φορά στη ζωή τους– ή για πρώτη φορά μετά από χρόνια.
• Δίνουν επίσης τη δυνατότητα για απεργίες και συγκεντρώσεις σε μικρές πόλεις με μικρή εργατική τάξη, σε όλες τις γωνιές της χώρας, δημιουργώντας περισσότερες και νέες εστίες αντίθεσης. Φέτος για πρώτη φορά από την Αλεξανδρούπολη μέχρι το Λασίθι, υπήρξε τεράστια συμμετοχή, που είχε και συνέχεια σε τοπικές κινητοποιήσεις.
• Συνδέουν μεταξύ τους όλα τα κομμάτια της εργατικής τάξης που παλεύουν. Μορφές πάλης, εμπειρίες από την οργάνωση του αγώνα, συνθήματα και πολιτικά προχωρήματα μεταφέρονται από το ένα εργασιακό χώρο - και από τον ένα πολιτικό, επίσης, χώρο - στον άλλο μέσα από την εμπειρία του κοινού αγώνα.
• Τέλος, οι πανεργατικές απεργίες είναι γεγονότα διεθνούς σημασίας με ένα διπλό τρόπο. Από τη μια στέλνουν καθαρό μήνυμα αντίστασης στους διεθνείς τραπεζίτες και την ΕΕ και από την άλλη γίνονται παράδειγμα αντίστασης για το διεθνές εργατικό κίνημα: Από την Ιρλανδία και τη Βρετανία, που τα συνδικάτα χρησιμοποιούσαν το σλόγκαν «να το κάνουμε σαν τους έλληνες» μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Αίγυπτο, που έβλεπαν από το Aλ Τζαζίρα και τα άλλα πρακτορεία το πλήθος να εφορμά για να μπει στη Βουλή στις 5 Μάη, στο Σύνταγμα. Γι’ αυτό, την είδηση για την επερχόμενη πανεργατική απεργία στις 11 Μάη, μπορεί κανείς να την βρει ένα μήνα πριν ακόμα και σε μέσα ενημέρωσης όπως οι «Τάιμς των Ιμαλαϊων» στο Νεπάλ μέχρι το ραδιοφωνικό σταθμό Capital FM στην Κένυα.
Δεν ήταν πάντα έτσι. Οι εργατικοί αγώνες του τελευταίου χρόνου, έχοντας σαν κορυφώσεις τις πανεργατικές απεργίες και συλλαλητήρια σαν αυτό της 5ης Μάη, δίνουν αδιάκοπα το μήνυμα ελπίδας και νίκης σε όλη την Ευρώπη, σε όλη την υφήλιο, ότι η εργατική τάξη κόντρα σε ψέματα, προπαγάνδα, εκβιασμούς, δικαστικές αποφάσεις και αστυνομική βία, έχει τη δύναμη, όχι μόνο να παλέψει, αλλά και να νικήσει.
Διαβάστε επίσης