Ανήμερα Πρωτομαγιάς, ο Σ. Θεοδωράκης στην εκπομπή του «Πρωταγωνιστές» στο Μέγκα, έκανε ένα εκτενές αφιέρωμα-ρεπορτάζ με τη συμμετοχή αυτοπτών μαρτύρων και συγγενών και μια εξίσου εκτενή παράθεση ανακοινώσεων αναρχικών ομάδων που καταγγέλλουν την επίθεση – έχοντας ο ίδιος σαν κατακλείδα τη ρήση «όχι στη βία της εξουσίας-όχι στην εξουσία της βίας».
Δεν θα περίμενε βέβαια κανείς από την ΕΛ.ΑΣ να συλλάβει τον ιδιοκτήτη της Μαρφίν Α. Βγενόπουλο ή την πολιτική ηγεσία για τις αποφάσεις που πήρε στις 5 Μάη. Είναι όμως ανατριχιαστικό το γεγονός ότι στο εκτενές κατά τα άλλα ρεπορτάζ του Σ. Θεοδωράκη δεν υπάρχει έστω μια αναφορά στο όνομα Βγενόπουλος, έστω μια αναφορά στην κυβέρνηση και την ευθύνη της για τους θανάτους στη Μαρφίν.
Πόρισμα
Για το Βγενόπουλο, θα αρκούσε έστω και μια αναφορά στο Πόρισμα που υπογράφει ήδη από το φθινόπωρο του 2010, ο τεχνικός Επιθεωρητής του Υπουργείο Εργασίας και λέει καθαρά: Ότι η έξοδος κινδύνου ήταν παράνομα κλειδωμένη και άνοιγε μόνο με την ταυτόχρονη χρήση ηλεκτρικού μηχανισμού από το γραφείο της Διευθύντριας. Οτι δεν υπήρχε πιστοποιητικό πυρασφάλειας. Ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε εκπαίδευση, άσκηση, σχέδιο διαφυγής σε περίπτωση πυρκαγιάς. Ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων κατάφεραν να απεγκλωβιστούν από μια πόρτα που τυχαία είχε μείνει ανοιχτή, για να αερίζεται ο χώρος επειδή μύριζε μια τουαλέτα...
Η μόνη σχετική αναφορά (τουλάχιστον από αυτά που είδαμε στο τελικό μοντάζ) γίνεται από τον σύζηγο της Α. Παπαθανασοπούλου, που πολύ σωστά επισημαίνει ότι αν είναι για κάθε μολότωφ που πέφτει στην Αθήνα να καίγονται τρεις άνθρωποι τότε θα είχαμε καεί όλοι και ότι ευθύνες βαραίνουν και την πολιτεία και την τράπεζα.
Πέρα από την ευθύνη της τράπεζας, που σύμφωνα με τις καταγγελίες των ίδιων των εργαζομένων εκείνες τις μέρες τους πίεζε για να μη συμμετέχουν στην απεργία, κύρια ευθύνη για τους θανάτους έχει η κυβέρνηση Παπανδρέου και οι επιλογές της.
Η κλιμάκωση της βίας είναι πολιτική επιλογή μιας μικρής μειοψηφίας που δεν διστάζει να καταστρέψει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων για να διαφυλάξει τα κέρδη τους. Που δεν διστάζει να χρησιμοποιεί την κτηνώδη οργανωμένη βία των «ΜΑΤ», των «ΔΕΛΤΑ», των «ΔΙΑΣ» και να μετατρέπει κάθε συλλαλητήριο σε θάλαμο αερίων από τα χημικά. Στις 5 Μάη αυτές οι δυνάμεις επιδόθηκαν σε συνεχείς επιθέσεις και προβοκάτσιες και στη Σταδίου συγκεκριμένα παρεμπόδισαν την πυροσβεστική σε μια κατάσταση που κάθε λεπτό κόστιζε ανθρώπινες ζωές.
Αυτή η συνεχιζόμενη κλιμάκωση της αδικίας και της βίας είναι που οδηγεί σε κλιμάκωση οργής που εκφράστηκε με πολλαπλούς τρόπους στις 5 Μάη του 2010: Με το ντου στη Βουλή από ανοργάνωτο κόσμο. Με το γιουχάϊσμα του Παναγόπουλου από την ίδια του τη βάση στο Πεδίο του Αρεως. Και πάνω από όλα με τη μαζική συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα. Αλλα το ρεπορτάζ των «Πρωταγωνιστών» προτιμά να απομονώνει τα γεγονότα και να αφήνει τους πραγματικούς πρωταγωνιστές – τους Βγενόπουλους, τους Παπανδρέου, τους Τρισέ - στην ησυχία τους.