Η παρουσία του στον φετινό Μαρξισμό έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο για να μας εξηγήσει πώς η Ιρλανδία, η “Κέλτικη Τίγρη”, έφτασε στο σημείο να ενταχθεί στο μηχανισμό στήριξης, αλλά και για να παρουσιάσει τις πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν φέρνοντας στο προσκήνιο μια νέα πολιτικοποίηση που οδήγησε στην άνοδο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Το Fianna Fail, το κόμμα του Κόουεν, το παραδοσιακό κόμμα της άρχουσας τάξης, καταποντίστηκε από το 42% στις εκλογές του 2007 στο 15% στις εκλογές του προηγούμενου Φλεβάρη, ενώ οι Πράσινοι που συμμετείχαν στην κυβέρνηση συνεργασίας δεν κατάφεραν να μπουν στην βουλή. Στην αντίπερα όχθη το Εργατικό Κόμμα με ρητορική που έμοιαζε με αυτή του Παπανδρέου στις εκλογές του 2009 κατάφερε να συγκεντρώσει το 31,6% των ψήφων ενώ την ίδια ώρα, η ριζοσπαστική αριστερά σημείωσε το καλύτερο αποτέλεσμα στην ιστορία της: η Συμμαχία Ενωμένης Αριστεράς (United Left Alliance) κατάφερε να εκλέξει πέντε βουλευτές.
Κύμα κινητοποιήσεων
Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην Εργατική Αλληλεγγύη αμέσως μετά την ανακοίνωση της εισόδου της χώρας στο μηχανισμό στήριξης και εν μέσω του πρώτου μεγάλου κύματος κινητοποιήσεων που ανάγκασε την κυβέρνηση να προχωρήσει σε εκλογές, ο Κίραν Άλεν περιέγραφε τα απίστευτα μέτρα που είχε πάρει η ιρλανδική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να σώσει τις τράπεζες που κατέρρεαν.
“Εξαπέλυσαν μια βάρβαρη επίθεση στον κόσμο. Οι κοινωνικές δαπάνες περικόπηκαν κατά 4%, οι μισθοί στο δημόσιο κατά 6%, ενώ επιβλήθηκαν πολλοί νέοι φόροι. Εκείνη την περίοδο, ο παγκόσμιος επιχειρηματικός Τύπος έβλεπε την ιρλανδική άρχουσα τάξη με δέος. Τον Αύγουστο, το περιοδικό Νιούσγουϊκ έφτασε στο σημείο να βάλει τον ιρλανδό πρωθυπουργό ανάμεσα στους δέκα σημαντικότερους παγκόσμιους ηγέτες, κυρίως γιατί βρισκόταν επικεφαλής ενός «σκληρού» καθεστώτος, πρόθυμου να θυσιάσει τον ίδιο του τον πληθυσμό”.
Και ξαφνικά όλα κατέρρευσαν. Η απίστευτη κλίμακα των περικοπών έριξε την Ιρλανδία σε ύφεση ενώ η άγρια κρίση στα στεγαστικά δάνεια, οι τιμές των υποθηκευμένων ακινήτων που έπεφταν ραγδαία και η μη αποπληρωμή των στεγαστικών δανείων έκαναν την φούσκα της ιρλανδέζικης οικονομίας να σκάσει και δισεκατομμύρια ευρώ κερδοσκοπικών κεφαλαίων άρχισαν να εγκαταλείπουν την ιρλανδική οικονομία.
Ήταν η στιγμή της παρέμβασης της Ευρωπαϊκής ΚεντρικήςΤράπεζας που ανησυχούσε πως αν χρεοκοπούσαν οι ιρλανδικές τράπεζες, θα τραβούσαν μαζί τους και τις ευρωπαϊκές. Μετά από μια διετία αιματηρών περικοπών η ανακοίνωση της κυβέρνησης πως και η Ιρλανδία πρέπει να μπει στο μηχανισμό στήριξης οδήγησε σε ένα πρωτοφανές ξέσπασμα. Χιλιάδες φοιτητές και εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους κόντρα στην “κοινωνική ειρήνη” που είχαν επιβάλει τα συνδικάτα για μια ολόκληρη περίοδο.
“Μπορεί ακόμα ο κόσμος να καταλαβαίνει την κρίση με όρους άπληστων τραπεζιτών και διεφθαρμένων πολιτικών. Όμως, υπάρχει όλο και μεγαλύτερη κατανόηση ότι υπάρχει πρόβλημα με το ίδιο το σύστημα”, εξηγεί ο Κίραν Άλεν.