Οι εκλογές της ΕΣΗΕΑ γίνονται σε μία πολύ κρίσιμη περίοδο τόσο για τους εργαζόμενους στον Τύπο όσο και γενικότερα για όλους τους εργαζόμενους, αφού κυβέρνηση και τρόικα ετοιμάζονται να φορτώσουν νέα ακόμα πιο δυσβάσταχτα βάρη στις πλάτες των εργαζόμενων μέσω των νέων Μνημονίων. Αυτή η επίθεση στο χώρο των ΜΜΕ γίνεται κυρίως με τη μορφή των απολύσεων και τη διάλυση των ΣΣΕ. Μέσα σε αυτή την περίοδο οι δημοσιογράφοι της βάσης έδειξαν με τη συμμετοχή τους στην πρόσφατη τετραήμερη απεργία, τη συμμετοχή τους στις περιφρουρήσεις, τη δημιουργία εργασιακών επιτροπών στα μαγαζιά ότι είναι αποφασισμένοι να παλέψουν κόντρα στην επίθεση εργοδοτών και κυβέρνησης.
Αυτό το μήνυμα θέλει να στείλει και μέσα από τη συμμετοχή της στις εκλογές η «Πρωτοβουλία για την Ανατροπή» που διεκδικεί την ψήφο των δημοσιογράφων που έδωσαν αυτές τις μάχες, με στόχο την ανάδειξή της στο Δ.Σ. και το δυνάμωμα ενός δικτύου αγωνιστών μέσα σε κάθε μαγαζί που θα δώσει την κόντρα με την εργοδοσία από καλύτερη θέση. Η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή, είναι ένα ενωτικό σχήμα που συμμετέχουν οι Financial Crimes, το Αριστερό Ριζοσπαστικό ΜΜΕτωπο, ο Σπάρτακος κι ανένταχτοι δημοσιογράφοι. Όπως αναφέρει η προκήρυξη του σχήματος που κυκλοφορεί, η ενίσχυση της Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή «είναι κέρδος για τους αγώνες της επόμενης μέρας, για ένα νικηφόρο κίνημα και το Συνδικάτο ΜΜΕ, για μια ανεξάρτητη, αντικαπιταλιστική και ασυμβίβαστη Αριστερά της δράσης».
«Μπορούμε να τους ανατρέψουμε και πως;», συνεχίζει η προκήρυξη. «Πάντως όχι με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και τη γραφειοκρατία που κυριαρχεί στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. Που οδήγησαν τον κλάδο σε ήττες και την Ένωση σε βαθιά κρίση αξιοπιστίας και προοπτικής. Ο Σόμπολος ακόμα και στο παρά πέντε προτείνει μειώσεις μισθών 10%, όσο ακριβώς επιβάλλει και η εργοδοσία. Δεν είναι κρίση μόνο των Σομπολο-Τσαλαπάτηδων και του Κουμπιά, των παρατάξεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Σήμερα γίνεται απόμακρο και εχθρικό προς τους εργαζόμενους το μοντέλο συνδικαλισμού, που οικοδομήθηκε στην ΕΣΗΕΑ όλα τα προηγούμενα χρόνια: ανοικτά αφτιά στα αφεντικά – κλειστές πόρτες στους δημοσιογράφους. Στην απουσία σχεδίου και προοπτικής πάτησαν οι εργοδοτικοί μηχανισμοί, ώστε, με «κάλπες των διευθυντών» και φιλοεργοδοτικά «ψηφίσματα», να στήσουν μια συντεχνιακή περιχαράκωση, χωρίς καμία πρόταση, εκτός από την αποδοχή των «τετελεσμένων».
Κοινή δράση
Για να ανατραπεί η επίθεση δεν αρκούν οι προεκλογικές προσθαφαιρέσεις και οι εκλογικές διαδικασίες. Δεν επαρκεί η Αριστερά που γνωρίσαμε στο Δ.Σ. και γενικότερα, που δεν ενέπνευσε μια άλλη πορεία στη βάση και σήμερα φαίνεται σαν μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του. Η επικέντρωση στους συσχετισμούς του Δ.Σ. και η αυτολογοκρισία του αναγκαίου προγράμματος πάλης από τη μια, η απόσταση από τον μαχόμενο κόσμο και η άρνηση ακόμα και της κοινής δράσης από την άλλη (όπως στις περιφρουρήσεις της πρόσφατης απεργίας).
Υπάρχουν και άστρα μέσα στη νύχτα, που φωτίζουν ένα νέο δρόμο ελπίδας. Σε μια σειρά «μαγαζιά» οι συντάκτες αντιστάθηκαν στις απολύσεις και στις περικοπές, πραγματοποίησαν συνελεύσεις, αμφισβήτησαν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και απαίτησαν κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, κατέλαβαν Μέσα που έκλεισαν και έβγαλαν δικά τους φύλλα. Διαμορφώθηκαν κοινές συνελεύσεις, ακόμα και διακλαδικές εργασιακές επιτροπές.
Να φτιάξουμε τα ενωτικά κέντρα αγώνα της επόμενης μέρας. Σε κάθε Μέσο να συγκροτηθούν διακλαδικές επιτροπές και συνελεύσεις, έτσι ώστε να εκφραζόμαστε συλλογικά, να απαιτούμε δυναμικά, να αντιστεκόμαστε στις επιθέσεις, να ελέγχουμε και να παρεμβαίνουμε στις διαδικασίες λειτουργίας και παραγωγής. Σε αυτή τη μάχη και στη συγκρότηση του μπλοκ και του κέντρου του αποφασιστικού αγώνα διαρκείας, για απεργίες στα χέρια των εργαζομένων, θα συμβάλλει η κοινή δράση (από τη βάση μέχρι το Δ.Σ.) όλων των μαχόμενων και αριστερών δυνάμεων, αλλά και κάθε συναδέλφου, ανεξάρτητα της εκλογικής του επιλογής».