Ο Σαρκοζί πήγε για να διαμαρτυρηθεί στον Μπερλουσκόνι για την απόφαση της Ιταλίας να χορηγήσει άδειες παραμονής διάρκειας έξι μηνών σε περίπου 20.000 μετανάστες από την Τυνησία, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να μετακινηθούν εντός της ζώνης Σένγκεν. Στις 17 Απρίλη ειδικό τρένο, που είχε βαφτιστεί από τους ακτιβιστές της Ιταλίας «τρένο της αξιοπρέπειας», που μετέφερε 100 Τυνήσιους πρόσφυγες και περίπου 300 Ιταλούς αριστερούς ακτιβιστές από τη Γένοβα, εμποδίστηκε να διασχίσει τα σύνορα για να εισέλθει στη Γαλλία. Οι αρχές της Γαλλίας απάντησαν κατεβάζοντας τους και στέλνοντας πίσω όσους δεν μπορούσαν να αποδείξουν ότι ήταν σε θέση να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Οι επιβάτες του ξεχύθηκαν στους δρόμους της ιταλικής συνοριακής πόλης Βεντιμίλια, όπου διαδήλωσαν φωνάζοντας «Ελευθερία!» και «Είμαστε όλοι λαθρομετανάστες!».
Η συνθήκη της Σένγκεν, που ψηφίστηκε πριν από 16 χρόνια, προέβλεπε την κατάργηση των ελέγχων διαβατηρίων στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ με ταυτόχρονο ερμητικό κλείσιμο των συνόρων σε όλους τους μετανάστες. Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί αποφάσισαν τώρα να στείλουν επιστολή στα άλλα κράτη μέλη της ΕΕ που θα ζητά να ενισχυθούν οι συνοριακοί έλεγχοι και ταυτόχρονα την ενίσχυση της Frontex.
Αβοήθητοι
Εντωμεταξύ δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian (9 Μάη) αποκαλύπτει ότι δεκάδες μετανάστες -μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά- αφέθηκαν αβοήθητοι σε σκάφος ανοικτά των λιβυκών ακτών, αφού οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ αγνόησαν την έκκλησή τους να τους βοηθήσουν να φτάσουν στην Λαμπεντούζα, με αποτέλεσμα 61 άνθρωποι να πεθάνουν από πείνα και δίψα. Σύμφωνα με την εφημερίδα, το σκάφος έφυγε στα μέσα Μαρτίου από την Τρίπολη της Λιβύης με προορισμό το ιταλικό νησί με 72 μετανάστες και πολιτικούς πρόσφυγες
Πρόκειται για τεράστια πρόκληση. Οι δύο κυβερνήσεις που συμμετέχουν στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Λιβύη με στόχο να χτυπήσουν τις εξεγέρσεις, προσπαθούν να οδηγήσουν στο θάνατο ακόμα και όσους προσπαθούν να γλυτώσουν μέσω της προσφυγιάς. Είχαν το θράσος μάλιστα να δηλώσουν ότι «η Ιταλία και η Γαλλία στηρίζουν τις προσδοκίες ελευθερίας και δημοκρατίας των αραβικών λαών», ενώ ο Σαρκοζί ευχαρίστησε, τον Μπερλουσκόνι για την απόφασή του, «να συμμετάσχει ενεργά, η χώρα του, στις επιχειρήσεις και στους βομβαρδισμούς στην Λιβύη».
Το αντιπολεμικό και αντιρατσιστικό κίνημα σε όλες τις χώρες χρειάζεται δίπλα στην αλληλεγγύη στις αραβικές επαναστάσεις να παλέψει για να σταματήσει η επέμβαση στη Λιβύη και να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες. Για να μην αφήσουμε τις χώρες του ΝΑΤΟ από τη μια να σκορπάνε βόμβες σε βάρος των απλών ανθρώπων και από την άλλη να εκμεταλλεύονται την ανάγκη αναζήτησης μίας καλύτερης ζωής στην Ευρώπη και την ίδια στιγμή να σκορπούν το ρατσιστικό τους δηλητήριο και να αποπροσανατολίζουν την εργατική τάξη ρίχνοντας τα βάρη της κρίσης στους μετανάστες και τους πρόσφυγες.